U większości osób bez niedoboru odporności chorych na ostrą biegunkę diagnostyka mikrobiologiczna ustalająca zarazek jaki biegunkę wywołał nie jest konieczna, gdyż nie zmienia podstawowych zasad leczenia. Gdy biegunka jest krwista, o ciężkim przebiegu (znaczne odwodnienie, ciężki stan ogólny chorego), biegunka przewleka się powyżej 10-14 dni wskazane jest przeprowadzenie badań mikrobiologicznych stolca.

W przypadku biegunek niezakaźnych, w których lekarz jako przyczynę identyfikuje np. alergię pokarmową, czy też niezakaźne choroby jelit, wykonuje się inne specjalistyczne badania (np. kolonoskopia, allergodip pokarmowy i inne).

Metody obrazowe

1. RTG. W przypadku zatorowości może to pokazać powiększenie sylwetki serca, płyn w opłucnej, uniesienie przepony, niedodmę, rzadziej zubożenie rysunku płuc, obrzęk płuc, zawał płuca.
2. arteriografia płucna. Już w jednorazowej projekcji można stwierdzić ubytki w przepływie lub całkowite jego zamknięcie. Ujemny wynik jednoznacznie pozwala na odstąpienie od leczenia przeciwkrzepliwego.
3. scyntygrafia płuc. Często wynik ten jest niediagnostyczny i trzeba się opierać na innych badaniach.
4. tomografia komputerowa, szczególnie jako angio-TK lub spiralna tomografia komputerowa jest bardzo obiecującym badaniem.
5. ultrasonografia dopplerowska u pacjentów z podejrzeniem zatorowości jest bardzo przydatna ze względu na możliwość rozpoznania zakrzepicy żył kończyn dolnych. badanie EKG w przypadku zatorowości płucnej wykaże wydłużenie odstępu P-Q i blok przedsionkowo-komorowy II°.
6. badanie echokardiograficzne

Badania laboratoryjne

Najważniejszym badaniem laboratoryjnym w diagnostyce zatorowości jest oznaczenie stężenia D-dimerów. Jego prawidłowe stężenie całkowicie wyklucza możliwość świeżego procesu zakrzepowego.

Leczenie i zapobieganie

Wczesne uruchamianie po zabiegach, zawale serce pozwala na zmniejszenie ryzyka choroby zakrzepowo-zatorowej i zatoru płucnego. Również leczenie zakrzepowego zapalenia żył, chirurgiczne leczenie żylaków, profilaktyka przeciwzakrzepowa po epizodach zakrzepowo-zatorowych, daje zmniejszenie ryzyka zatoru.

Leczenie można podzielić na:

1. zachowawcze, nakierunkowane na rozpuszczenie zatoru za pomocą leków trombolitycznych, lub pozwolić na samoistne rozpuszczenie się skrzepu przy obniżeniu krzepliwości krwi po użyciu leków przeciwzakrzepowych
2. inwazyjne, czyli chirurgiczne, stosowane u chorych w cięższym stanie (tych którzy przeżyli ostrą fazę zatoru), z dużymi zatorami.