Rodzaje cukrzycy:
Cukrzyca typu 1 -inaczej nazywana cukrzyca typu dziecięcego ponieważ najczęściej występuje u dzieci i młodzieży. Ten typ cukrzycy spowodowany jest brakiem insuliny z powodu uszkodzenia komórek w trzustki. stałe podawanie insuliny jest głównym warunkiem leczenia.

Cukrzyca typu 2 – najczęściej występujący rodzaj cukrzycy, zazwyczaj dotyka ona osoby starsze i otyłe, charakteryzuje się zaburzeniem zarówno wydzielania jak i działania insuliny. Leczenie głównie polega na wysiłku fizycznym, zmniejszeniu masy ciała, przestrzeganiu diety oraz doustnym podawaniu leków przeciwcukrzycowych.

Występują również inne rzadsze odmiany cukrzycy (typu 3) związane z usunięciem trzustki, chorobami endokrynologicznymi lub spowodowane przyjmowaniem niektórych leków (np. steroidów), a także specjalna jej odmiana występująca u kobiet w ciąży i ustępująca po porodzie (cukrzyca typu 4), jednakże stanowiąca zagrożenie dla płodu.

Dlaczego oznaczanie poziomu cukru i wczesne wykrywanie cukrzycy jest tak ważne? Nieleczona lub niewłaściwie leczona cukrzyca wiąże się z wieloma powikłaniami zdrowotnymi, w tym ze strony serca. Otóż śmiertelność związana z chorobami układu krążenia jest u chorych z cukrzycą średnio 3 razy większa, niż u osób bez cukrzycy. Osoby z rozpoznaną cukrzycą muszą ściśle stosować się do zaleceń lekarza, odnoszących się do diety, aktywności fizycznej i przyjmowania leków przeciwcukrzycowych.

Częstość występowania cukrzycy w krajach rozwiniętych wynosi około 2 – 5% ogólnej populacji. Na całym świecie obserwuje się wyraźną tendencję wzrostową w częstości występowania cukrzycy. Szansa zachorowania na cukrzycę wzrasta z wiekiem, dlatego też osoby po 45 roku życia powinny przynajmniej jeden raz do roku kontrolować poziom cukru.

Sposobem na zmniejszenie ilości zachorowań jest profilaktyka pierwotna (zapobieganie). W cukrzycy typu 2 jest to propagowanie zdrowego modelu życia: odpowiednia dieta i wzrost aktywności fizycznej, które prowadzą do utrzymywania prawidłowej masy ciała.

Istnieją dane wskazujące, że podjęcie interwencji już w momencie pojawienia się czynników ryzyka (zaburzona tolerancja glukozy, nadwaga, siedzący tryb życia) może opóźnić wystąpienie cukrzycy lub nawet jej zapobiec. Leczenie podjęte po rozwinięciu pełno objawowej cukrzycy może opóźnić pojawienie się ciężkich powikłań, nie jest jednak w stanie całkowicie zabezpieczyć przed ich wystąpieniem i przywrócić pełnej normoglikemii (właściwego poziomu cukru we krwii).

Częstość występowania cukrzycy w krajach rozwiniętych wynosi około 2 – 5% ogólnej populacji. Szacuje się, że w Polsce choruje na nią około dwa miliony osób. Na całym świecie obserwuje się wyraźną tendencję wzrostową w częstości występowania cukrzycy. Szansa zachorowania na cukrzycę wzrasta z wiekiem, dlatego też osoby po 45 roku życia powinny przynajmniej jeden raz do roku kontrolować poziom cukru.

Sposobem na zmniejszenie ilości zachorowań jest profilaktyka pierwotna (zapobieganie). W cukrzycy typu 2 jest to propagowanie zdrowego modelu życia: odpowiednia dieta i wzrost aktywności fizycznej, które prowadzą do utrzymywania prawidłowej masy ciała.

Istnieją dane wskazujące, że podjęcie interwencji już w momencie pojawienia się czynników ryzyka (zaburzona tolerancja glukozy, nadwaga, siedzący tryb życia) może opóźnić wystąpienie cukrzycy lub nawet jej zapobiec. Leczenie podjęte po rozwinięciu pełno objawowej cukrzycy może opóźnić pojawienie się ciężkich powikłań, nie jest jednak w stanie całkowicie zabezpieczyć przed ich wystąpieniem i przywrócić pełnej normoglikemii (właściwego poziomu cukru we krwii).

Zasadniczo można wyróżnić dwa rodzaje cukrzycy oraz różne przyczyny ich występowania. Pierwszym rodzajem jest cukrzyca typu 1, którą nazywa się cukrzycą insulinozależną. Jej przyczyną jest całkowity brak insuliny z powodu uszkodzenia komórek trzustki, odpowiedzialnych za jej wytwarzanie. Drugi rodzaj to cukrzyca typu 2. Jest to cukrzyca insulinoniezależna. Jest to najczęściej występujący rodzaj cukrzycy. Jej przyczyną jest zwykle zaburzenie wydzielania insuliny.

Objawy cukrzycy są dość charakterystyczne, zatem nawet sam chory nie powinien mieć problemów z jej rozpoznaniem. Przeważnie wszystko rozpoczyna się od nadmiernej senności, ogólnego osłabienia organizmu oraz nagłej utraty wagi. Pojawia się również zwiększone pragnienie i łaknienie oraz zwiększająca się ilość oddawanego moczu. Cukrzycy towarzyszą zazwyczaj objawy takie jak nudności, uczucie ciągłego zmęczenia, zaburzenia widzenia, infekcje narządów płciowych. Często chory wydziela również specyficzny zapach z ust- jeśli wyczuwamy w oddechu zapach acetonu, to jest to znak, iż chorobą tą jest cukrzyca. Objawem, którego sami chorzy nie mogą zaobserwować, jest zwiększone stężenie glukozy we krwi.

Leczenie cukrzycy zależy od jej rodzaju. Cukrzycę typu 1 należy leczyć przy pomocy insuliny- insulinoterapia. Dzięki odpowiedniemu dobraniu dawek insuliny można przywrócić poziom cukru we krwi chorego do właściwego poziomu, jak u zdrowych ludzi. Insulinę przeważnie należy wstrzykiwać kilka razy w ciągu doby. Jeśli chodzi o cukrzycę typu 2, to podejmuje się w jej przypadku dążenia do obniżenia zbyt wysokiego stanu insuliny we krwi. Ponadto- ponieważ ten rodzaj cukrzycy pojawia się zwykle u starszych osób- kontroluje się ciśnienie tętnicze oraz poziom cholesterolu we krwi. Stosuje się również terapię wspomagającą, w postaci odpowiedniej diety oraz ćwiczeń, które mają zapewnić choremu odpowiednią wagę.