Choroba ma podłoże psychiczne, osoby cierpiące na bulimię czują głód nawet zaraz po posiłku, a po wymiotach odczuwana ulga jest tak wielka, że ponownie „napychają” się jedzeniem aby ponownie wymiotować.

Bulimia występuje w znacznej częściej u kobiet, niż u mężczyzn.
Aby ja zdiagnozować niezbędne jest stwierdzenie występowania wszystkich poniżej wymienionych czterech objawów:- stałe zaabsorbowanie jedzeniem i niepowstrzymane pragnienie, uczucie przymusu jedzenia;
- regularne przejadanie się, polegające na pochłanianiu olbrzymich ilości jedzenia w krótkich odstępach;
- sztuczne przeciwdziałanie przybieraniu na wadze (powodowanie wymiotów, używanie środków przeczyszczających itp.);
- określenie przez osobę chorą nie przekraczalnych granic wagi własnego ciała (znacznie poniżej norm i zdrowego rozsądku).

Objawy fizyczne bulimii
niedobory pokarmowe, odwodnienie, osłabienie organizmu, „wpadanie” w nastrój, zawroty głowy, bóle brzucha, sucha skóra, brak miesiączek lub ich nieregularne występowanie, „przekrwione” oczy, awitaminoza, uzależnienie od środków przeczyszczających i odwadniających.

Leczenie bulimii, czyli jak walczyć i wygrać z bulimią.
Niezbędny jest kontakt osoby chorej lub kogoś z rodziny/najbliższego otoczenia osoby chorej z lekarzem psychiatrą. Obecnie w leczeniu bulimii stosuje się głównie psychoterapię, dzięki której uzyskuje się znaczne polepszenie stanu zdrowia pacjenta. Mniejsze zastosowanie znajdują niekiedy także leki przeciwdepresyjne stosowane doraźnie.

Przyczyn bulimii wyróżnia się wiele. Najczęściej dotyka ona młode kobiety, które nie akceptują własnego ciała, są samotne, nie potrafią radzić sobie z problemami, w dzieciństwie nie otrzymywały dostatecznie dużo uwagi i miłości (często jedzenie kojarzone jest z mlekiem karmiącej matki, czyli czymś co uspokaja i daje poczucie bezpieczeństwa), nie potrafią się odnaleźć w grupie rówieśniczej. Często na bulimię zapadają osoby, stosujące wcześniej restrykcyjne diety. Zdarzają się przypadki uszkodzenia ośrodka sytości w mózgu.

W leczeniu stosuje się przede wszystkim psychoterapię a także leki przeciwdepresyjne hamujące łaknienie, zawierające fluoksetynę.

Jeśli chodzi o przyczyny występowania tej choroby, to można powiedzieć, że większość z nich bierze się z zaburzeń emocjonalnych i nieprawidłowego postrzegania rzeczywistości. Przyczyną zachorowania może stać się na przykład odczucie, że sami siebie nie akceptujemy, lub kiedy brakuje nam bliskiej osoby, która pomogłaby rozwiązać nasze problemy. Często pojawia się również w przypadku konfliktów rodzinnych- dotyka przeważnie dzieci, które w ten sposób pragną zwrócić na siebie uwagę rodziców. Może również być objawem uszkodzenia ośrodka sytości w mózgu. Najczęściej jednak przyczyną jest po prostu brak akceptacji przez rówieśników czy całe środowisko.

W ostatnich latach pojawiła się jeszcze jedna przyczyna, która zmusza głównie dziewczęta do świadomego wprowadzenia się w bulimię. To presja wywierana przez otoczenie i media, które na każdym kroku promują szczupły wygląd. Dziewczęta, chcąc dorównać ideałom widzianym w telewizji, nadmiernie wyniszczają swój organizm (bulimia lub anoreksja) co prowadzi czasem nawet do śmierci.

Jak objawia się bulimia? Bulimia to choroba, w której chory ciągle boi się przytyć. To ciągła walka z ciałem oraz z jego potrzebami. Osoba chora cały czas walczy z potrzebą jedzenia- jednak od czasu do czasu ulega tej pokusie, i zaczyna się wręcz obżerać. Po takim ataku następuje wizyta w toalecie i wywoływanie wymiotów. Osoby chore zrobią wszystko, by pozbyć się pokarmu ze swojego organizmu- stosują zatem zbyt duże ilości na przykład środków przeczyszczających.

Jak leczyć bulimię? Cóż, leczenie nie jest zbyt łatwe, ale możliwe. Jego najważniejszym elementem jest stosowanie psychoterapii. Ponieważ bulimia jest w pewnym sensie wynikiem stresu, to najpierw chora osoba musi nauczyć się kilku sposób na radzenie sobie z nim. Czasem podaje się leki psychotropowe- lecz tylko w trudnych przypadkach. Zwykle wystarcza rozmowa, leki, które zmniejszą koncentrację pacjenta na problemach związanych z wagą i środki zapobiegające objadaniu się. Tak czy inaczej- jest to choroba dość poważna. Nie leczona- może doprowadzić do śmierci.