Bulimia, podobnie jak anoreksja jest chorobą o podłożu psychicznym. Są to okresowe napady żarłoczności z utratą kontroli nad ilością spożywanych pokarmów – są to ataki przymusu jedzenia, nad którymi pacjent nie potrafi zapanować. Chorzy na bulimię czują się głodni nawet bezpośrednio po jedzeniu. Bulimia jest tez czasem określana jako wilczy głód, wilczy apetyt. Coraz więcej badaczy skłania się do poglądu, że zagrożenie bulimią w ostatnich dekadach istotnie wzrosło. Przeważa pogląd, że coraz więcej młodych kobiet zapada na to zaburzenie.

Bulimia, zwana żarłocznością psychiczną, to zaburzenie odżywiania, które polega na przyjmowaniu w krótkim czasie nienaturalnie dużych ilości pokarmów, po czym następują kompensacyjne zachowania, wynikające z lęku przed przybraniem na wadze. Zachowania takie to najczęściej: wymioty, wyczerpująca aktywność fizyczna, przyjmowanie środków przeczyszczających, głodzenie się, lewatywy.

Przyczyn bulimii wyróżnia się wiele. Najczęściej dotyka ona młode kobiety, które nie akceptują własnego ciała, są samotne, nie potrafią radzić sobie z problemami, w dzieciństwie nie otrzymywały dostatecznie dużo uwagi i miłości (często jedzenie kojarzone jest z mlekiem karmiącej matki, czyli czymś co uspokaja i daje poczucie bezpieczeństwa), nie potrafią się odnaleźć w grupie rówieśniczej. Często na bulimię zapadają osoby, stosujące wcześniej restrykcyjne diety. Zdarzają się przypadki uszkodzenia ośrodka sytości w mózgu.

W leczeniu stosuje się przede wszystkim psychoterapię a także leki przeciwdepresyjne hamujące łaknienie, zawierające fluoksetynę.

Bulimia to choroba, którą określa się mianem żarłoczności psychicznej. Inaczej mówiąc jest to chorobliwe objadanie się. Choroba ta występowała już od wielu lat- po raz pierwszy określenia „bulimia” użyto już w II wieku. Jednak dawniej nie była ona do końca uznawana za chorobę.

Jeśli chodzi o przyczyny występowania tej choroby, to można powiedzieć, że większość z nich bierze się z zaburzeń emocjonalnych i nieprawidłowego postrzegania rzeczywistości. Przyczyną zachorowania może stać się na przykład odczucie, że sami siebie nie akceptujemy, lub kiedy brakuje nam bliskiej osoby, która pomogłaby rozwiązać nasze problemy. Często pojawia się również w przypadku konfliktów rodzinnych- dotyka przeważnie dzieci, które w ten sposób pragną zwrócić na siebie uwagę rodziców. Może również być objawem uszkodzenia ośrodka sytości w mózgu. Najczęściej jednak przyczyną jest po prostu brak akceptacji przez rówieśników czy całe środowisko.

W ostatnich latach pojawiła się jeszcze jedna przyczyna, która zmusza głównie dziewczęta do świadomego wprowadzenia się w bulimię. To presja wywierana przez otoczenie i media, które na każdym kroku promują szczupły wygląd. Dziewczęta, chcąc dorównać ideałom widzianym w telewizji, nadmiernie wyniszczają swój organizm (bulimia lub anoreksja) co prowadzi czasem nawet do śmierci.

Jak objawia się bulimia? Bulimia to choroba, w której chory ciągle boi się przytyć. To ciągła walka z ciałem oraz z jego potrzebami. Osoba chora cały czas walczy z potrzebą jedzenia- jednak od czasu do czasu ulega tej pokusie, i zaczyna się wręcz obżerać. Po takim ataku następuje wizyta w toalecie i wywoływanie wymiotów. Osoby chore zrobią wszystko, by pozbyć się pokarmu ze swojego organizmu- stosują zatem zbyt duże ilości na przykład środków przeczyszczających.

Jak leczyć bulimię? Cóż, leczenie nie jest zbyt łatwe, ale możliwe. Jego najważniejszym elementem jest stosowanie psychoterapii. Ponieważ bulimia jest w pewnym sensie wynikiem stresu, to najpierw chora osoba musi nauczyć się kilku sposób na radzenie sobie z nim. Czasem podaje się leki psychotropowe- lecz tylko w trudnych przypadkach. Zwykle wystarcza rozmowa, leki, które zmniejszą koncentrację pacjenta na problemach związanych z wagą i środki zapobiegające objadaniu się. Tak czy inaczej- jest to choroba dość poważna. Nie leczona- może doprowadzić do śmierci.