Anoreksja, zwana inaczej jadłowstrętem psychicznym, to zaburzenie odżywiania, dotykające  zazwyczaj młode kobiety, coraz częściej jednak spotyka się przypadki zachorowań u mężczyzn. Anoreksja polega na drastycznym ograniczeniu spożywanych pokarmów, w celu uzyskania szczupłej sylwetki, koncentracja na własnym ciele oraz lęk przed przybieraniem na wadze. Obserwuje się również często wzmożoną aktywność fizyczną, przesadne zainteresowanie zdrowym odżywianiem. Charakterystyczne dla choroby jest zaburzone spostrzeganie własnego ciała: osobie dotkniętej anoreksją wydaje się ciągle, że powinna jeszcze schudnąć, nawet jeśli w lustrze obserwuje „samą skórę i kości”.

Choroba wywołana jest zazwyczaj współczesnym kultem młodej sylwetki, a najbardziej narażone na zachorowanie są jednostki ambitne, o niskim poczuciu własnej wartości, mające ciężkie doświadczenia w dzieciństwie, nieakceptujące własnej seksualności.

Nieleczona anoreksja prowadzi do wyniszczenia organizmu, a w konsekwencji do śmierci.

Anoreksja to choroba, na którą zapadają głównie dziewczęta i młode kobiety. Powodów, dla których chorują, może być bardzo wiele. Jednym z nich jest chociażby chęć podążania za modą, która każe ciągle bardzo szczupło wyglądać i co chwilę stosować nowe metody odchudzania.

Czym jest anoreksja? Niestety, jest to choroba o podłożu psychicznym. Określana bywa przez specjalistów mianem jadłowstrętu psychicznego. Ten stan to zaburzenie percepcji polegające na tym, że osoba dotknięta tym schorzeniem, odbiera siebie jako osobę grubą i nieatrakcyjną, a w rzeczywistości osoba ta może być nawet zbyt szczupła.

Anoreksja jest bardzo niebezpieczną chorobą, bowiem powoduje prawie całkowite wyniszczenie i wycieńczenie organizmu. Często ciężko jest wyleczyć się z tej choroby, bowiem zmiany, które zaszły w organizmie, są po prostu nieodwracalne. Osoba, która cierpi na anoreksję, cały czas ogranicza spożywanie posiłków, przez co nie dostarcza swojemu organizmowi substancji niezbędnych do jego prawidłowego funkcjonowania. Prowadzi to do nadmiernego wychudzenia. Choroba ta powinna być wykryta stosunkowo wcześnie- po chorej od razu widać, że „chudnie w oczach”. Często jednak zarówno chorzy jak i ich rodziny oszukują się, że nie mają żadnego problemu. A tak niestety nie jest.

Jak objawia się anoreksja? To przede wszystkim chudnięcie, zahamowanie apetytu, wywołanie wymiotów, wstrzymanie miesiączki. Osoba chora na anoreksję często staje się coraz bardziej nerwowa. Potrafi sprawdzać swoją wagę nawet po kilka czy kilkanaście razy dziennie. Każdy spadek wagi witany jest z dziką euforią, natomiast jej wzrost, nawet minimalny- ze złością. Przy tym pozostałe funkcje życiowe, takie o charakterze emocjonalnym, zwykle pozostają bez zarzutu. Chorzy na anoreksję potrafią być bardzo sprawni fizycznie (również sport potrafią uprawiać dosłownie do wycieńczenia), są weseli, często wybitnie wyróżniają się w nauce czy w pracy.

Anoreksję trzeba leczyć. Niezbędne w tym wypadku jest leczenie szpitalne. Chorego na pewien czas należy w nim umieścić i przeprowadzić terapię polegającą na odżywianiu organizmu. W przeciwnym razie osobie chorej na anoreksję grozi śmierć. Należy zatem robić wszystko, by nie dopuścić do takiej sytuacji. Jeśli widzimy, że ktoś z naszej rodziny czy znajomych za bardzo schudł, lub ciągle odmawia sobie jedzenia- powinniśmy powiadomić o tym fakcie osobę dorosłą, lub namówić chorego do skonsultowania się z psychologiem.

Pojedyncze przypadki jadłowstrętu psychicznego mogą występować w różnym wieku, ale najczęściej pojawiają się u dziewcząt w okresie pokwitania. Osoba chora na jadłowstręt stopniowo zmniejsza ilość spożywanych pokarmów, czasem ograniczając je tylko do kilku wybranych i spożywanych w niewielkich ilościach.

Kiedy indziej w ogóle odmawia przyjmowania pokarmów lub reaguje wymiotami na próby karmienia, ograniczając się do picia płynów. W krótkim czasie dochodzi do wychudzenia, a nawet wyniszczenia organizmu, które pozostawia często już nieodwracalne zmiany.

Nieleczona anoreksja zabija w ok. 20% przypadków. Dochodzi w niej do utraty łaknienia oraz spadku wagi, co najmniej o 25% poniżej wagi wyjściowej. O anoreksji mówi się, gdy następuje odmowa utrzymania ciężaru ciała powyżej granicy wagi minimalnej dla wieku i wzrostu, intensywny lęk przed przybraniem na wadze lub otyłością, zaburzony obraz własnego ciała tj. osoba chora uważa, że jest zbyt gruba mimo tego, że tak naprawdę jest już wyniszczona.

Anoreksji towarzyszy zwykle zanik miesiączki, osłabienie, mogą dołączyć się dolegliwości ze strony układu krążenia. Nastrój na ogół nie jest wyraźnie obniżony. Nie występują wyraźniejsze objawy zaburzeń psychicznych.

Prawie w każdym przypadku jadłowstrętu konieczna jest hospitalizacja psychiatryczna. Leczenie polega na kompleksowym leczeniu farmakologicznym, psychoterapeutycznym i wychowawczym. Niezbędne jest często karmienie sztuczne, lub dożylne wstrzykiwanie substancji odżywczych.