Kolejnym czynnikiem przyspieszającym rozwój choroby wieńcowej jest nadciśnienie tętnicze. Przyjmuje się obecnie za górną granicę normy ciśnienie o wartości 140/90 mm Hg. Nadciśnienie tętnicze jest głównym czynnikiem ryzyka choroby wieńcowej i zawału serca. Jest przewlekłą, wymagającą długotrwałego leczenia chorobą układu krążenia, w której w naczyniach tętniczych panuje zwiększone ciśnienie krwi. Około 40% dorosłych Polaków ma nadciśnienie tętnicze. Wielu nadciśnieniowców nie wie o swojej chorobie lub leczy ją w sposób niewystarczający. Nadciśnienie tętnicze jest chorobą, która może pozostawać nierozpoznana przez długi czas. Bardzo często nie odczuwa się podwyższonego ciśnienia tętniczego i na ogół odkrywa się je przypadkowo. Wczesne diagnozowanie i skuteczne leczenie nadciśnienia znacząco zmniejsza śmiertelność w chorobie wieńcowej. Należy zwiększyć wykrywalność nadciśnienia tętniczego w podstawowej opiece zdrowotnej, rozszerzyć metody leczenia niefarmakologicznego nadciśnienia, popularyzować wiedzę na temat czynników będących przyczyną nadciśnienia, oraz sposobów eliminowania czynników ryzyka. Niefarmakologiczne (bez użycia leków) leczenie obejmuje normalizację masy ciała u osób z nadwagą, ograniczenie spożycia soli kuchennej i alkoholu oraz regularny wysiłek fizyczny, metody psychoterapeutyczne, wyeliminowanie palenia papierosów. Jednak wielu chorych, równocześnie ze zmianą zachowań, wymaga włączenia leków. Sposób leczenia nadciśnienia zależy od decyzji lekarza.

Duże spożycie wysokoprocentowego alkoholu (powyżej 70-80 g dziennie) zwiększa znacznie zagrożenie nagłym zgonem. Regularne spożywanie alkoholu, w ilości 10 g dziennie, kojarzy się z mniejszą umieralnością na chorobę wieńcową. Jednak częste spożywanie alkoholu wiąże się z niebezpieczeństwem uzależnienia i uszkodzenia narządów.

W celu przeciwdziałania spożycia alkoholu, proponuje się realizację takich zadań jak:
wprowadzenie profilaktycznych programów edukacyjnych dla młodzieży i grup zwiększonego ryzyka;
ograniczenie dostępu do alkoholu;
łatwiejszy dostęp do terapii dla osób uzależnionych i ich rodzin;
wspieranie działań ośrodków wzajemnej pomocy i stowarzyszeń trzeźwościowych;
oddziaływania administracyjne zmierzające do zmiany struktury spożycia (spadek konsumpcji alkoholu wysokoprocentowego).

Niezależnym czynnikiem ryzyka choroby wieńcowej, wpływającym także na pozostałe czynniki ryzyka (zwiększając ich niekorzystne działanie) jest cukrzyca typu 2. Śmiertelność związana z chorobami układu krążenia jest u chorych z cukrzycą średnio 3 razy większa, niż u osób bez cukrzycy.

Częstość występowania cukrzycy w krajach rozwiniętych wynosi około 2 – 5% ogólnej populacji. Szacuje się, że w Polsce choruje na nią około dwa miliony osób. Na całym świecie obserwuje się wyraźną tendencję wzrostową w częstości występowania cukrzycy. Szansa zachorowania na cukrzycę wzrasta z wiekiem, dlatego też osoby po 45 roku życia powinny przynajmniej jeden raz do roku kontrolować poziom cukru.

Sposobem na zmniejszenie ilości zachorowań jest profilaktyka pierwotna (zapobieganie). W cukrzycy typu 2 jest to propagowanie zdrowego modelu życia: odpowiednia dieta i wzrost aktywności fizycznej, które prowadzą do utrzymywania prawidłowej masy ciała.

Istnieją dane wskazujące, że podjęcie interwencji już w momencie pojawienia się czynników ryzyka (zaburzona tolerancja glukozy, nadwaga, siedzący tryb życia) może opóźnić wystąpienie cukrzycy lub nawet jej zapobiec. Leczenie podjęte po rozwinięciu pełno objawowej cukrzycy może opóźnić pojawienie się ciężkich powikłań, nie jest jednak w stanie całkowicie zabezpieczyć przed ich wystąpieniem i przywrócić pełnej normoglikemii (właściwego poziomu cukru we krwii).