Myelodysplazja jest to zaburzenie rozwojowe rdzenie kręgowego, jego nerwów korzeniowych oraz kręgosłupa, a także następstwa tego zaburzenia w obrębie narządu ruchu
Łącząca się z myelodysplazją dysrafia oznacza niepełne zamknięcia się łuków kręgowych i powłok. Wada powstaje w okresie rozwoju zarodka. Istnieją różne odmiany tej wady – od bardzo zaawansowanych do postaci lekkich, w których przez nie zrośnięty na znacznej przestrzeni kanał kręgowy uwypuklają się na zewnątrz opony rdzeniowe i sam rdzeń, do postaci lekkich, kiedy to stwierdza się jedynie objawy zaburzenia czynności układu nerwowego. Ponieważ wada ta dotyczy z reguły odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa, będące jej następstwem zaburzenia w obrębie narządu ruchu, najczęściej dotyczą kończyn dolnych i obręczy biodrowej .
Objawem wady są przeważnie porażenia i niedowłady mięśni, zaburzenia czucia, porażenia pęcherza i odbytu oraz zmiany w obrębie skóry przebarwienia, upośledzenie ukrwienia i inne.
Leczenie operacyjne przeprowadza się bezpośrednio po urodzeniu się dziecka. Jeżeli objawy nie cofną się, w okresie późniejszym dzieci te są doleczane ortopedycznie i chirurgicznie.
Leczenie ortopedyczne ma na celu umożliwienie choremu dziecku utrzymanie pionowej postawy i naukę chodzenia, co zapobiega tworzenie się odleżyn skóry. Służą temu ćwiczenia i zabiegi fizykoterapeutyczne oraz stosowanie aparatów ortopedycznych.
Leczenie operacyjne polega na korygowaniu wadliwego ustawienia kończyn oraz przywróceniu zaburzonej równowagi mięśniowej.
Postępujące kostnienie mięśni jest chorobą wrodzoną, która polega na tworzeniu się kości w tkankach miękkich narządu ruchu, co prowadzi do ograniczenia ruchomości stawów. Choroba pojawia się we wczesnym dzieciństwie. Objawy najpierw pojawiają się w okolicy szyi i tułowia w postaci obrzęków, które w skutek tworzenia się kości w obrębie mięśni, wiązadeł i powięzi -twardnieją. W miarę postępu choroby dochodzi do ograniczenia ruchomości kręgosłupa, żeber i wielkich stawów, a w krańcowych przypadkach do unieruchomienia chorego.
Leczenie polega głównie na łagodzeniu objawów choroby.
Boczne skrzywienie kręgosłupa czyli skoliozy, dzieli się na skrzywienia pierwotne i wtórne, a w zależności od ciężkości – na skrzywienia: I stopnia- kąt skrzywienia mierzony na radiogramie nie przekracza 30°; II stopnia – kąt skrzywienia nie przekracza 60°; III stopnia -kąt skrzywienia nie przekracza 90° oraz IV stopnia – kąt skrzywienia jest większy niż 90°.
Skrzywienie pierwotne zwane idiopatycznymi lub samoistnymi, są nieznanego pochodzenia. Stanowią ponad 90 % wszystkich skrzywień i doprowadzają do najcięższych zniekształceń ciała. Są najtrudniejsze do leczenia, zwłaszcza gdy dotyczą górnych kręgów piersiowych i dolnych kręgów szyjnych. Zmiany i deformacje są tym cięższe, im skrzywienie wystąpi wcześniej.
Do wczesnych objawów skoliozy zalicza się: asymetrię trójkątów tułowioworamiennych, wystawanie łopatki lub asymetrię łopatek, wystawanie biodra po stronie pogłębionego trójkąta tułowiowo-ramiennego. Jeśli skrzywienie dotyczy odcinka szyjnego lub górnego odcinka piersiowego, występuje wyższe ustawienie barku po stronie wypukłości i pochylenie głowy lub szyi w stronę
przeciwną. Skrzywienia wtórne powstają z powodu wrodzonych wad kręgosłupa i klatki piersiowej albo nabytych, a także na skutek porażeń mięśni grzbietu i miednicy, ściągających blizn po oparzeniach klatki piersiowej itp. Do skrzywień wtórnych zalicza się też tzw. skrzywienia kompensacyjne, powstające np. w nierówności kończyn dolnych, przykurczach dużych stawów (staw biodrowy i kolanowy) itp., oraz odruchowe skrzywienia powstające pod wpkywem bólu, np. ból krzyża. Niekiedy do powstania skrzywienia może dojść w zaburzeniach psychicznych.