Nawiążemy współpracę z: ginekolog, pediatra, dentysta, ortopeda, internista, laryngolog.
Zainteresowane osoby prosze o kontakt ewa@financialrepublic.org.uk lub tel. 07958573200

Kłykciny Kończyste

Autor: admin
22 lipca 2010

Kłykciny kończyste nazywane bywają inaczej brodawkami wenerycznymi lub płciowymi. Jest to schorzenie należące do grupy chorób, które wywoływane są przez wirus HPV (wirusy brodawczaka ludzkiego) o odmianie nie objętej wysokim typem ryzyka.

Kłykciny kończyste są zmianami, które nie odróżniają się zbytnio swoim kolorem od koloru naszego ciała, pojawiają się najczęściej na naszych zewnętrznych narządach płciowych lub w okolicach odbytu- zwykle nie wywołują bólu ani swędzenia. Rzadko kiedy zmiany pojawiają się wewnątrz (na przykład na szyjce macicy czy w pochwie).

Kłykciny kończyste pojawiają się kilka tygodni od momentu kontaktu seksualnego z osobą zakażoną wirusem. Dotykają przeważnie u młodych dorosłych- zarówno u kobiet jak i u mężczyzn. Rozpoznaje się ja po ich charakterystycznym wyglądzie, jednak dla całkowitej pewności lekarz ginekolog powinien wykonać badanie cytologiczne, które potwierdzi typ wirusa HPV w przypadku zakażenia (określi jego niskie lub wysokie ryzyko).

Leczenie w przypadku kłykcin kończystych rozpoczyna się od miejscowego zastosowania specjalnej maści (ewentualnie roztworu). Istnieje na rynku lek, który pacjent może stosować samodzielnie, nakładając go kilka razy w tygodniu przez 10 do 16 tygodni. Jeśli zmiany nie znikną, lub gdy nie reagują na leczenie, można je usunąć przez zabieg nazywany „zamrażaniem” lub za pomocą lasera. Jeśli to nie poskutkuje- kłykciny można usunąć chirurgicznie.

Pacjenci, którzy chorowali na kłykciny kończyste, są narażeni na ich powrót. Wirus HPV, który jest przyczyną tej choroby, mimo skutecznego przeprowadzenia leczenia może być nadal obecny na błonach śluzowych naszego organizmu. Nie ma bowiem do dziś na rynku leku, który eliminowałby skutecznie zakażenia narządów płciowych tym właśnie wirusem.

Pozostałe | Brak komentarzy

Kiła

Autor: admin
22 lipca 2010

Kiła to choroba weneryczna, przenoszona drogą płciową. Jest schorzeniem o charakterze zakaźnym, wywołanym przez bakterię krętka bladego. Potocznie znana jest pod nazwą syfilis.
Do zakażenia kiłą dochodzi poprzez odbycie stosunku płciowego z zarażoną osobą. Zarazić się można również poprzez pocałunek z osobą, która jest na nią chora.

Nie zawsze można rozpoznać kiłę na „pierwszy rzut oka”, bowiem naśladuje w swoich objawach wiele innych, popularnych schorzeń. Ważne jest zatem, by udać się do lekarza w przypadku pojawiających się i budzących nasze obawy objawów, które zlokalizowane są w pobliżu narządów płciowych.

Pierwszym objawem tej choroby jest pojawiająca się grudka, która po pewnym czasie zmienia się we wrzód (mniej więcej do sześciu tygodni po zakażeniu). Zwykle objawy zlokalizowane są w pobliżu narządów płciowych, jednak mogą tez pojawiać się a języku lub wargach.

Chorobę tę można leczyć (o ile odpowiednio wcześnie się ją wykryje). W początkowym jej etapie infekcja jest niewielka i pojawia się jedynie w miejscu wniknięcia bakterii. Jednak w późniejszym etapie krętek potrafi rozprzestrzenić się po całym organizmie zarażonej osoby, powodując uszkodzenia pozostałych narządów.

Lekarze wyróżniają cztery stadia kiły (pierwotna, wtórna, utajona, późna). W trakcie dwóch pierwszych stadiów nosiciel może zarażać innych.

Nieleczona kiła prowadzi do wielu powikłań. Może stać się przyczyną między innymi uszkodzeń: wzroku, układu nerwowego, układu krążenia, kości i stawów. W niektórych przypadkach prowadzi do powstawania zaburzeń psychicznych a nawet przyczynia się do śmierci. Jest ogromnym zagrożeniem dla kobiet w ciąży, gdyż może dojść do zakażenia płodu- dziecko może urodzić się niepełnosprawne, lub nawet może dojść do poronienia.

Pozostałe | Brak komentarzy

Gruźlica

Autor: admin
22 lipca 2010

Gruźlica jest choroba zakaźna występująca u ludzi i zwierząt, spowodowaną wyniku zakażenia prądkami gruźlicy. Nazwa „gruźlica” pochodzi od zmian widzialnych w badaniu histopatologicznym w tkance zmienionej gruźliczo – tzw. „gruzełków”.

Z ostatnich danych wynika, że na gruźlicę zachorowuje zaledwie 10% osób nią zarażonych. Zakażenie gruźlica może trwać bardzo długi okres i nie oznacza wcale konieczności wyklucia się choroby. Największe prawdopodobieństwo pojawienia się choroby jest u osób starszych których układ odpornościowy jest osłabiony. Zachorowaniu również sprzyjają inne choroby: najbardziej AIDS, nowotwory, cukrzyca oraz alkoholizm.
W Polsce od wielu lat stosowane jest szczepienie ochronne wśród noworodków i jeśli konieczne – powtarzane w 2, 6 i 12 roku życia.

Objawy gruźlicy rozpoczyna się generalnym osłabieniem, brakiem energii, szybkim męczeniem się, ponad przeciętną sennością, regularnie powtarzającymi się stanami podgorączkowymi oraz nocnymi poceniami. Charakterystycznym objawem gruźlicy płuc jest suchy kaszel który z czasem zmienia się w plucie krwią.
Pamiętajmy, że gruźlica atakuje różne narządy człowieka: najczęściej występuje gruźlica płuc, na drugim miejscu gruźlica układu moczowo-płciowego, a na trzecim kości i stawów.

Leczenie gruźlicy w większości przypadków odbywa się za pomocą leków przeciwgruźliczymi, rzadko stosuje się leczenie operacyjne lub klimatyczne.

Pozostałe | Brak komentarzy

Dni płodne

Autor: admin
22 lipca 2010

Dni płodne to okres, kiedy u kobiety występuje największe prawdopodobieństwo zajścia w ciąże. Określając to innymi słowami, dni płodne to odcinek czasu z maksymalna szansą zapłodnienia komórki jajowej przez plemniki.

Komórka jajowa umiera po upływie kilkunastu godzin (do 24), należy jednak pamiętać, że ze względu na wydłużoną żywotność plemników czas trwania dni płodnych jest dłuższy.

Zazwyczaj cykl miesięczny wynosi 28 dni, z owulacją występującą około 14 dni przed miesiączką, w takim przypadku płodne dni występują u kobiety między 10 a 18 dniem cyklu miesiączkowego.

Obliczanie na przykładzie
Kiedy pierwszy dzień początku miesiączki jest 1 lutego to dni płodne przypadają na okres od 11 do 18 lutego.

Zdobyta wiedza na temat cyklu miesiączkowego i wyznaczania dni płodnych u kobiety pozwala skuteczniej zaplanować ciążę lub zapobiegać jej w sposób naturalny.

Pozostałe | Brak komentarzy

Cytologia i badanie cytologiczne

Autor: admin
22 lipca 2010

Cytologia dosłownie oznacza biologię komórki (z gr. kytos i logos) jest nauką o budowie wewnętrznej i funkcji komórki – będącej podstawową jednostką budulcową organizmów żywych. Cytologia jest blisko związana z nauką o tkankach – histologią.

Cytologia zajmuje się organellami komórkowymi: jądrem, mitochondrium, wakuolami, retikulum endoplazmatycznym i innymi.

Badania cytologiczne przeznaczone jest dla kobiet które ukończyły 25 rok życia lub dla tych które rozpoczęły już współżycie płciowe.

Badanie rozpoczyna się od wprowadzenia przez lekarza do pochwy wziernika, następnie poprzez wziernik wprowadzona jest na długiej rącze mała szczoteczka trójzębna. Na szczoteczkę pobierane są z dwóch miejsc próbki złuszczonego nabłonka szyjki macicy razem ze śluzem. Każdą próbkę przenosi się na osobne szkiełko, potem barwi ją i ogląda pod mikroskopem. Całe badanie jest bezbolesne, pacjentka odczuwa jedynie lekkie pocieranie w trakcie pobierania próbki.

Wyniki badania cytologicznego gotowe są po 3-4 dniach.

Dzięki badaniu cytologicznemu możemy wykryć
- stany przednowotworowe i raka szyjki macicy nawet we wczesnym stadium jego rozwoju (uleczalnym).
- infekcję wirusem brodawczaka ludzkiego – HPV.

Pozostałe | Brak komentarzy

Zapalenie opłucnej

Autor: admin
22 lipca 2010

Zapalenie opłucnej
Choroba może występować w postaci zapalenia suchego (bez obecności płynu) o wysiękowego (z obecnością płynu). Najczęstszą przyczyna zapalenia opłucnej jest zakażenie bakteryjne lub wirusowe. Zdarzają się też zapalenia na tle gorączki reumatycznej, kolagenoz, niebakteryjnych chorób sąsiednich narządów (zawału płuca, zapalenia trzustki), gruźlicy oraz zmian nowotworowych opłucnej. W ostatnich dwóch przypadkach zapalenie opłucnej ma zawsze postać wysiękową, a przy zmianach nowotworowych płyn wysiękowy jest podbarwiony krwią.

Suche zapalenie opłucnej przebiega z suchym kaszlem i bólami w klatce piersiowej oraz z gorączką. W ten sam sposób zaczyna się również wysiękowe zapalenie opłucnej. Ustępujący kaszel i ból świadczy o zdrowieniu, bądź o tym, że początkowo trące o siebie blaszki opłucnej są rozdzielane płynem i suche zapalenie przechodzi w wysiękowe.

Powikłaniem wysiękowego zapalenia opłucnej może być ropniak opłucnej lub rozległe włóknienie opłucnej, z wciągnięciem w ten proces chorobowy klatki piersiowej i płuc.

Leczenie zapalenia opłucnej zależy od przyczyny choroby. Leczenie suche zapalenia polega na podawaniu środków przeciwbólowych i przeciwgorączkowych. Przy wysiękowym zapaleniu płyn wysiękowy jest ściągany. Leczenie wysiękowego zapalenia opłucnej jest długotrwałe, a w przypadku ropniaka – wymaga ponadto stałego odsysania jamy opłucnej.

Pozostałe | Brak komentarzy

Zaburzenia oddychania

Autor: admin
22 lipca 2010

Nie istnieje w medycynie jedna ogólna definicja pojęcia opisującego zaburzenia regulacji oddychania. Z racji faktu, iż istnieje bardzo wiele jej form, odmian i przyczyn, nie można było dokonać żadnego medycznego uogólnienia. Można jednak pokusić się o pewnego rodzaju wyszczególnienie najbardziej znanych objawów tego schorzenia i określić, na czym ono polega.

Zaburzenia oddechu to sytuacja, gdy czynności (mechanizmy) oddechowe nie dostarczają do organizmu (a dokładnie do krwiobiegu) tlenu w ilości niezbędnej do prawidłowego jego funkcjonowania. Jeśli tlenu jest za mało, w stosunku do zapotrzebowania na niego dla poszczególnych narządów- człowiek może umrzeć dosłownie w ciągu kilku minut.

Istnieje bardzo wiele przyczyn zaburzeń procesu oddychania. Podczas oddychania nasza klatka piersiowa ciągle zmniejsza lub zwiększa swą objętość, stąd też wszelkie nieprawidłowości w budowie anatomicznej czy też urazy klatki piersiowej mogą być przyczyną występowania trudności w oddychaniu. Do najważniejszych i tych najczęściej występujących przyczyn zaburzeń związanych z oddychaniem należą: nieprawidłowa praca przepony (uciskanie), deformacja klatki piersiowej, deformacje krtani, obrzęk, niedotlenienie, choroby (zapalenie oskrzeli, płuc, astma), itp. Do pogłębienia tych zaburzeń przyczynić się również mogą między innymi: leżąca pozycja ciała chorego (mniejsza objętość oddechowa), skolioza, uciskanie przepony spowodowane zbyt obfitymi posiłkami, itp.

Główne symptomy zaburzeń oddechowych to przede wszystkim: kaszel, gorączka, zalegająca wydzielina, zadyszka, nerwowość, trudności w przebudzeniu się, zaburzenia snu, „dziwny” zapach z ust, itp. Jeśli w naszym przypadku występuje któryś z nich- warto udać się do lekarza rodzinnego i sprawdzić, czy przyczyną tych dolegliwości jest zwykłe przeziębienie, czy też choroba ma poważniejsze podłoże.

Zaburzenia oddechowe mogą przez długi czas pozostać niezauważone i nierozpoznane, nawet przez samego chorego. Odnosi się to szczególnie do przewlekłych chorób mięśni- organizm często przystosowuje się do zaburzeń oddechu, a zapotrzebowanie na tlen dostarczany do mięśni spada wraz z rozwojem choroby. Dlatego też nie wolno lekceważyć nawet najmniejszych objawów wskazujących na możliwość wystąpienia dolegliwości oddechowych, gdyż mogą być one pierwszym symptomem dużo poważniejszych chorób. Trzeba pamiętać, iż pierwsze objawy choroby łatwiej jest leczyć, niż ostatnie jej stadium.

Pozostałe | Brak komentarzy

Rozedma płuc

Autor: admin
22 lipca 2010

Rozedma płuc to choroba polegająca na zbytnim wypełnieniu powietrzem pęcherzyków płucnych, co skutkuje utrata przez nie elastyczności i pękaniem ich ścianek. Wzmożone opory w krążeniu płucnym obciążają znacznie serce, co może prowadzić do rozwoju niewydolności serca

Rozedma płuc najczęściej występuje po astmie i zapaleniu oskrzeli.

Leczenie rozedmy płuc praktycznie nie istnieje. Choroba ta powoduje nieodwracalne uszkodzenie układu oddechowego. Rehabilitacja oddechowa daje pewne pozytywne rezultaty, ma ona na celu lepsze wykorzystanie mało wartościowej tkanki płucnej. Ważne jest w tym przypadku właściwe wykorzystanie oddychania przeponowego.

Zapobieganie przewlekłemu zapaleniu oskrzeli i tym samym rozedmie płuc polega na wyeliminowaniu czynnika chorobotwórczego, zwiększenie siły odpornościowej organizmu (hartowanie, szczepionki, leczenie klimatyczne).

Pozostałe | Brak komentarzy

Pylica płuc

Autor: admin
22 lipca 2010

Pylica płuc
W tej chorobie wdychana substancja chemiczna zalega w płucach i wywołuje zmiany. W zależności od rodzaju płynu wyróżnia się: pylicę krzemową, węglową, żelazową, talkową, berylową, cynkową, grafitową, azbestową i inne. Szczególnie niebezpieczna, z uwagi na rakotwórcze działanie azbestu jest pylica azbestowa. W Polsce chorobą o zasięgu społecznym jest pylica krzemowa (krzemica). Powstaje ona u osób pracujących przy obróbce kamienia, natomiast u górników rozwija się pylica mieszana krzemowo-węglowa. Jest to choroba do pewnego stopnia łagodna, wywołująca rodzaj przewlekłego zapalenia oskrzeli. Pył krzemowy wywiera działanie mechaniczne, chemiczne i immunologiczne. Krzemica wzbudza rozwój tkanki włóknistej, ponadto działanie pyłu węglowego powoduje zapalenie oskrzeli i typowe objawy dla tej choroby. Bywa, że tkanka włóknista rozrasta się, wytwarzając guzy płuc, które można mylnie rozpoznać jako nowotwory.

Objawy zaawansowanej pylicy płuc to: duszność wysiłkowa, kaszel oraz dolegliwości e strony układu krążenia.
Leczenie pylicy jest oparte na ogólnych zasadach leczenie chorób układu oddechowego.

Zapobieganie chorobie polega na sprawnym działaniu urządzeń odpylających, częstych badaniach kontrolnych, profilaktycznych urlopach oraz przesunięciach na stanowiskach pracy. Pylica może postępować mimo zaprzestania kontaktu z czynnikiem przyczynowym, dlatego należy otoczyć szczególną opieką byłych górników.

Pozostałe | Brak komentarzy

Odma opłucna

Autor: admin
22 lipca 2010

Odma opłucna to dostanie się powietrza do jamy opłucnej. Normalnie pomiędzy dwiema blaszkami opłucnej jest próżnia, która warunkuje wypełnienie pęcherzyków płucnych powietrzem. Po dostaniu się do jamy opłucnej powietrza, uciska ono pęcherzyki płucne, z czasem płuco „zapada się” całkowicie i przestaje funkcjonować. Odma opłucna powstaje w wyniku pęknięcia płuca, albo na skutek urazu klatki piersiowej z otwarciem jamy opłucnej. Nieurazowe pęknięcie płuca z wytworzeniem odmy nazywane jest odmą samoistną.

Urazowa odma opłucna może powstać w wyniku urazu klatki piersiowej ze złamaniem żeber i przebiciem płuca przez odłamek żebra, może to być też wynikiem przebicia klatki piersiowej ostrym narzędziem z zewnątrz. Drugi rodzaj odmy jest mniej niebezpieczny. Komunikacja płuca z górną opłucną i otoczeniem doprowadza do wyrównania ciśnień między otoczeniem a płucem. W przypadku odmy nie komunikującej się otoczeniem jest możliwy tzw. mechanizm wentylowy prowadzący do powstania dużego nadciśnienia w jamie opłucnej i płuca oraz wielkich naczyń dochodzących do serca.
Bardzo rzadko zdarza się cykliczne pojawianie się odmy opłucnej w okresie miesiączki. Przyczyną jest dostanie się do tkanki płucnej komórek błony śluzowej macicy i ich rozplem w tym okresie.

Objawy odmy są dość charakterystyczne i polegają na nagłym bólu w klatce piersiowej, a w zależności od rozległości odmy i stanu oddechowego mogą się pojawić duszności, niepokój i sinica.

Leczenie dużej odmy polega na chirurgicznym założeniu do jamy opłucnej drenu, odessania powietrza i wytwarzaniu stałego podciśnienia. Małe odmy mogą być leczone odessaniem powietrza strzykawką i leżeniem, bądź samym leżeniem. W tym czasie zmiana okleja się tkanką włóknistą i następuje zamknięcie otworu. Powikłaniem odmy mogą być zrosty opłucnej i wytworzenie się płynu.

Pozostałe | Brak komentarzy

« Starsze wpisy
Nowsze wpisy »