Polski lekarz w Londynie

Kamica żółciowa jest chorobą, dla której określenia nie używa się zazwyczaj jej nazwy a jedynie stwierdzenia „kamienie w woreczku żółciowym”. Choroba ta jest bardzo pospolita. Jest ona jedną z najczęściej występujących dolegliwości w sferze jamy brzusznej. Polega na tworzeniu się w pęcherzyku żółciowym, albo w drogach żółciowych złogów (kamieni). Zwiększone ryzyko zachorowania dotyczy kobiet, które są otyłe i po czterdziestym roku życia. Oczywiście nie jest to też regułą, gdyż również może się ona przytrafić mężczyznom.

Do klasycznych objawów tej choroby należy kolka żółciowa. W momentach, kiedy kolka nie występuje, mogą pojawić się niezbyt silne bóle brzucha, a nawet całkowity brak innych dolegliwości.

Kolka żółciowa to ból, który pojawia się w okolicach prawego łuku żebrowego nad pępkiem. Zazwyczaj pojawia się w nocy albo rano. Kolka może promieniować, więc możemy ją odczuwać także z tyłu. Podczas kamicy żółciowej mogą pojawić się również nudności, wymioty i wzdęcia. Objawy pojawiają się szczególnie po spożyciu ciężkostrawnych lub tłustych pokarmów. Kolkę może spowodować także nadmierny wysiłek fizyczny, a nawet silny stres.

Po pojawieniu się kolki ból może ustąpić na skutek przesunięcia się kamienia lub zakończenia skurczu zwieracza. Gorsza jest sytuacja, kiedy następuje zaklinowani szyjki pęcherzyka żółciowego albo przewodu pęcherzykowatego. Narastanie żółci powoduje ostre zapalenie. Może to powodować inne poważne powikłania np. ropniaka lub wodniaka pęcherzyka żółciowego czy zapalenie otrzewnej. U niektórych pacjentów może wystąpić także kamica przewodowa.

Rozpoznanie choroby, nie jest trudne, gdyż objawy są bardzo charakterystyczne. Jednak konieczne jest przeprowadzenie badań dodatkowych, aby potwierdzić kamice żółciową. Jednym z takich badań jest ultrasonografia. Wyparła ona już w dużym stopniu diagnostykę radiologiczną.

W sytuacji, kiedy pojawia się kolka żółciowa, do chorego zazwyczaj wzywa się pogotowie. Aby złagodzić skutki kolki podaje się dość silne leki, które mają działanie rozkurczowe i przeciwbólowe. Ważne jest to, że nawet przy bardzo silnym bólu nie należy podawać morfiny, gdyż zamiast uśmierzyć ból może ona spowodować jego nasilenie i a także maskować zapalenie otrzewnej. Lepszym rozwiązaniem na złagodzenie bólu będzie ogrzewanie termoforem albo poduszką elektryczną. Sprawdza się również głodówka ograniczona jedynie do spożywania płynów. Leczenie należy kontynuować także po zakończeniu kolki, aby zapobiec jej nawróceniu. Przez okres od 10 do 14 dni powinny być podawane leki rozkurczowe lub czopki. Warto pamiętać, aby w okresie po skończeniu się kolki stosować lekką dietę i unikać picia alkoholu. Poleca się także stosowanie leków żółciotwórczych i żółciopędnych. Niestety leczenie środkami farmakologicznymi i domowymi sposobami pomaga tylko na pewien czas i takie metody nie usuną kamieni. Tak więc kamice żółciową można skutecznie usunąć tylko dzięki zabiegowi operacyjnemu. Operację można dokonać na każdym etapie choroby. Polega ona na całkowitym wycięciu pęcherzyka żółciowego. Zabieg jest bezpieczny. Coraz częściej zamiast tradycyjnej operacji stosuje się cholecystektmię laparoskopową.

Warto również zdać sobie sprawę, że choroba ta może wywołać również raka, który zazwyczaj rozwija się w obrębie pęcherzyka żółciowego. Dodatkowo wykrycie nowotworu w tym miejscu jest bardzo trudne, gdyż jego objawy są praktycznie identyczne jak w przypadku przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego.

U niektórych chorych po operacji mogą pojawiać się dalsze dolegliwości. Są one spowodowane błędami, które miały miejsce podczas diagnostyki przedoperacyjnej. Ich leczenie zależy od ich rodzaju.

Kamica nerkowa to jedna z najbardziej popularnych chorób układu moczowego. Występuje zarówno u kobiet, jak i mężczyzn i to praktycznie w każdym wieku. Przyczyny tej choroby nie są dokładnie znane. Jednak kamienie tworzą się na skutek wielu czynników. Przede wszystkim wskazuje się na zaburzenia przemiany materii, które prowadzą do zwiększenia się w moczu ilości substancji powodujących powstawanie kamieni, a jednocześnie na zmniejszenie czynników, które są odpowiedzialne za ochronę przed krystalizacją. Najczęstszą przyczyną, która powoduje powstawanie kamieni w przewodzie moczowym jest zastój moczu i zakażenie drobnoustrojami, które rozkładają mocznik.

W związku z tym, że kamień drażni tkanki znajdujące się w jego obrębie, jego obecność wywołuje stan zapalny. Dodatkowo przy kamicy nerkowej często pojawiają się zaburzenia dotyczące odpływu moczu. W sytuacji, gdy pojawiają się zastoje, w nerce mogą poszerzyć się grupy kielichów. Może również pojawić się zakażenie moczu, a także stan zapalny miedniczki lub miąższu nerki albo samej tkanki okołonerkowej. U niektórych pacjentów może pojawić się także bezmocz. Dotyczy to jednak kamicy obustronnej. Klasycznymi objawami kamicy nerkowej jest ból i krwiomocz. Nierzadko pojawiają się nudności i wymioty.

Kamica wapniowa zalicza się do kamic nerkowych. Jest jedną z jej rodzajów. Inne kamice nerkowe to kamica moczanowa, szczawianowa, ksantynowa, cystynowa i fosforanowa. Kamica wapniowa jest to choroba układu moczowego człowieka, która w czystej wapniowej postaci występuje naprawdę bardzo rzadko. O wiele częściej pojawiają się odmiany moczanowo – wapniowe, szczawianowo – wapniowe czy fosforanowo – wapniowe.

O chorobie świadczy odkładanie się soli wapnia w drogach moczowych. Kamienie są tu zbudowane ze związków wapnia. W przypadku kamicy wapniowej pojawiają się wahania dobowe dotyczące wydalania wapnia z moczem. Wskazuje się, że są one większe za dnia niż podczas nocy. Na to jaka ilość wapnia jest wydalana ma ogromny wpływ dieta, a także podaż sodu. W sytuacji, gdy zostanie podana glukoza po pokarmach białkowych, bez względu na to czy dożylnie czy doustnie, będzie można zaobserwować wzrost wydalania wapnia. Z kolei mniej wapnia z moczem wydalają pacjenci, którzy cierpią na niewydolność nerek.

Przy kamicy wapniowej należy zmniejszyć ilość spożywanych potraw, które posiadają w sobie wiele wapnia. Podstawowym źródłem wapnia jest nabiał, więc stanowi on główne zagrożenie dla osób z tą chorobą. Dodatkowo należy uważać także na wodę wodociągową, gdyż w niej znajdują się również wapno. Osoby chore powinny więc pomyśleć o stosowaniu filtrów do wody. Warto również zrezygnować z soli kuchennej.

Leczenie więc polega na zmianie diety, jednak należy wiedzieć, że unikanie produktów bogatych w wapń jest tylko korzystne w przypadku kamicy wapniowej charakteryzującej się hiperkalciurią absorpcyjną – wtedy następuje zwiększanie się wapnia w moczu, gdyż wchłaniany on jest w jelitach. Na dietę o małej zawartości wapnia nie warto przechodzić, gdy u chorego występuje nadmierne wydalanie wapnia lub też wypłukiwanie jego z kości. Korzystne jest także ograniczenie produktów, które zawierają szczawiany. Chorzy nie powinni więc spożywać borówek, roślin strączkowych, szpinaku, winogron, rabarbaru, śliwek, szczawiu, agrestu, rodzynek, goździków, a także pić kakao czy jeść produkty posiadające je w składzie. Dodatkowo powinno się ograniczyć spożywanie posiłków, w których znajduje się fasola, pomidory, pomarańcze, brukselki, ananasy czy truskawki.

Kamica szczawianowa jest jedną z odmian kamicy układu moczowego. W tej postaci choroby kamienie nerkowe powstają ze szczawianów. Szczawiany, które wydalane są z moczem, dostają się do nerek z układu pokarmowego, dostarczane są więc wraz z pożywieniem, pochodzą też z przemian metabolicznych zachodzących w organizmie. Przyczyny kamic nerkowych nie zostały jak dotąd jednoznacznie wyjaśnione, istnieje kilka hipotez tłumaczących powstawanie tej grupy chorób. Choroby te dotykają zarówno dzieci, ludzi młodych jak i osoby w podeszłym wieku. Znacznie częściej chorują na nie mężczyźni niż kobiety. Wiadomo, że pewną rolę w powstawaniu chorób mają geny, często występuje ona u dwóch lub więcej osób w rodzinie, poza tym nie bez znaczenia jest dieta i ogólny stan zdrowia. Częste infekcje bakteryjne dróg moczowych sprzyjają rozwojowi kamicy nerkowej. Najczęściej pacjenci przez długi czas nie wiedzą, że chorują na tę chorobę, dopiero uwolnienie się kamienia z nerki i jego wędrówka przez moczowód w kierunku pęcherza moczowego daje objawy. Są one bardzo nieprzyjemne dla pacjenta: gorączka, dreszcze, nudności, wymioty oraz kolka nerkowa, czyli bardzo silny, promieniujący, trudny do zniesienia ból w dole pleców i boku, który powodować może nawet omdlenia. Mniejsze kamienie pacjenci najczęściej „rodzą”, większe natmiast usuwane są w drodze mało inwazyjnych zabiegów wykonywanych w znieczuleniu miejscowym. Operacje w znieczuleniu ogólnym przeprowadza się obecnie niezwykle rzadko, tylko w wyjątkowo trudnych przypadkach lub przy znacznych rozmiarach kamienia.

Położony w nerce czy pęcherzu moczowym, lub wędrujący moczowodem kamień przynosi nie tylko ból, może blokować odpływ moczu przez co zwiększa ryzyko wystąpienia infekcji. Dlatego zaleca się pacjentom aby pili jak najwięcej płynów, najlepiej przegotowanej wody lub słabej herbaty owocowej, aby w ten sposób zwiększyć objętość moczu i przyspieszyć jego wydalanie, a wraz z nim wydalenie kamienia. Wypłukanie kamienia przyspieszyć można też pijąc herbatki lub napary z ziół działających moczopędnie, takich jak mniszek pospolity czy brzoza brodawkowata. Herbatka z mniszka pospolitego pobudza przepływ krwi przez nerki, przez co zwiększa wydalanie moczu. Podobne działanie ma napar z liści brzozy brodawkowatej.

Przeciwdziałanie powstawaniu kamieni nerkowych opiera się na podobnych zasadach, jakie stosuje się aby przyspieszyć „urodzenie” kamienia. Podstawową kwestią jest picie dostatecznie dużej ilości płynów. Osoby podatne na tworzenie się kamieni w nerkach powinny wypijać nawet 10 szklanek wody na dobę. Poza tym dieta uboga w sól zmniejsza zawartość wapnia w moczu, co zmniejsza ryzyko tworzenia się kamieni. Należy zwrócić uwagę na zawartość soli w kupowanych przekąskach i przetworzonej żywności, np. chipsy czy zupki w proszku zawierają jej naprawdę dużo. W kamicy szczawianowej należy ograniczyć spożycie produktów bogatych w szczawiany,a niektóre z nich w miarę możliwości całkowicie wykluczyć. Należy wyeliminować kakao i czekoladę, kawę, szczaw, rabarbar i szpinak. Zaleca się natomiast spożywanie produktów zbożowych z pełnego ziarna, owoców cytrusowych, mięsa. W ograniczonych ilościach spożywać można mleko i jego przetwory, ryby i jajka.

Niestety kamica nerkowa jest chorobą przewlekłą i nie kończy się wraz z usunięciem kamienia, bardzo często pojawiają się nawroty. Aby im zapobiec niezwykle ważne jest ścisłe stosowanie się do zaleceń lekarza, odpowiednia dieta oraz duża ilość przyjmowanych płynów. Pozwala to znacznie zmniejszyć ryzyko tworzenia się kolejnych kamieni w nerkach.

Zespół nerczycowy (nefrotyczny) charakteryzuje się nadmierną nieskompensowaną utratą białka z moczem. Stan ten nazywa się białkomoczem: w przypadku zespołu nerczycowego przekracza ilość 3,5 g/dobę lub 50 mg/kg masy ciała/dobę.

Powikłania
Powikłania ostre
- obrzęk płuc i mózgu
- zakażenia
- ostra niewydolność nerek
- choroba zakrzepowo-zatorowa
- pseudoguz mózgu
- zapalenie trzustki.
Powikłania przewlekłe
- zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej i metabolizmu kostnego
- hipotyreoza
- niedokrwistość
- zaćma
- AVN

Obecnie uważa się, że u dzieci z zespołem nerczycowym są one bardzo ograniczone. Przeważa też pogląd, że u dzieci ze steroidowrażliwym zespołem nerczycowym nie trzeba wykonywać biopsji nerki, a czas hospitalizacji powinien być jak najkrótszy lub nawet od początku chorych tych można leczyć ambulatoryjnie. Taką decyzję może jednak podjąć wyłącznie doświadczony nefrolog, który zapewni stałą opiekę nad chorym dzieckiem, a w razie potrzeby będzie mógł wykonać potrzebne badania laboratoryjne. Zespół nerczycowy na podłożu zmiany minimalnej występuje zwykle między 2.-6. rż., 2 razy częściej u chłopców niż u dziewcząt.

Leczenie wymaga:
usunięcia wszelkich chorób i przyczyn, w przebiegu których dochodzi do powstania zespołu nerczycowego,
likwidacji skutków niedoborów białkowych przez uzupełnianie przetaczaniami, np. albumin, oraz dietą gwarantującą odpowiednią podaż dobrze przyswajalnych pełnowartościowych białek lub substratów do ich syntezy w organizmie.
Poza tym postępowanie lecznicze, dietetyczne i profilaktyczne – jak w innych chorobach układu moczowego – oraz troska o zwiększone wydalanie zatrzymanej w nadmiarze wody przez stosowanie środków moczopędnych.

Zespół nerczycowy (nefrotyczny) charakteryzuje się nadmierną nieskompensowaną utratą białka z moczem. Stan ten nazywa się białkomoczem: w przypadku zespołu nerczycowego przekracza ilość 3,5 g/dobę lub 50 mg/kg masy ciała/dobę.

Powikłania
Powikłania ostre
- obrzęk płuc i mózgu
- zakażenia
- ostra niewydolność nerek
- choroba zakrzepowo-zatorowa
- pseudoguz mózgu
- zapalenie trzustki.
Powikłania przewlekłe
- zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej i metabolizmu kostnego
- hipotyreoza
- niedokrwistość
- zaćma
- AVN

Obecnie uważa się, że u dzieci z zespołem nerczycowym są one bardzo ograniczone. Przeważa też pogląd, że u dzieci ze steroidowrażliwym zespołem nerczycowym nie trzeba wykonywać biopsji nerki, a czas hospitalizacji powinien być jak najkrótszy lub nawet od początku chorych tych można leczyć ambulatoryjnie. Taką decyzję może jednak podjąć wyłącznie doświadczony nefrolog, który zapewni stałą opiekę nad chorym dzieckiem, a w razie potrzeby będzie mógł wykonać potrzebne badania laboratoryjne. Zespół nerczycowy na podłożu zmiany minimalnej występuje zwykle między 2.-6. rż., 2 razy częściej u chłopców niż u dziewcząt.

Leczenie wymaga:
usunięcia wszelkich chorób i przyczyn, w przebiegu których dochodzi do powstania zespołu nerczycowego,
likwidacji skutków niedoborów białkowych przez uzupełnianie przetaczaniami, np. albumin, oraz dietą gwarantującą odpowiednią podaż dobrze przyswajalnych pełnowartościowych białek lub substratów do ich syntezy w organizmie.
Poza tym postępowanie lecznicze, dietetyczne i profilaktyczne – jak w innych chorobach układu moczowego – oraz troska o zwiększone wydalanie zatrzymanej w nadmiarze wody przez stosowanie środków moczopędnych.

Pierwotny lub wtórny. Zespół Conna, inaczej hiperaldosteronizm pierwotny, pojawia się najczęściej między 30 a 50 rokiem życia. Choroba spowodowana jest nadczynnością kory nadnerczy, które wytwarzają nadmiar aldosteronu przy jednoczesnym zahamowaniu aktywności reninowej osocza.

Nadczynność spowodowana jest najczęściej łagodnym guzem nadnercza – gruczolakiem albo przerostem warstwy kłębkowej kory nadnerczy. Hiperaldosteronizm pierwotny jest zagrożony wystąpieniem udaru mózgu oraz chorób serca: zaburzeń rytmu, zawału.

Hiperaldosteronizm wtórny może być efektem zatrucia ciążowego, chorób nerek (nefropatia, zespół nerczycowy, zwężenie tętnicy nerkowej), nadciśnienia, zażywania tabletek antykoncepcyjnych, utraty wody i elektrolitów, nadmiaru potasu, nadprodukcji hormonu adrenokortykotropowego (ACTH) i chorób wątroby. Odmianą hiperaldosteronizmu wtórnego jest marskość wątroby i przekrwienie bierne wątroby. Hiperaldosteronizm wtórny występuje częściej niż zespół Conna

Obydwa typy hiperaldosteronizmu mają podobne objawy: nadciśnienie tętnicze oporne, nadmierne pragnienie i oddawanie dużych ilości moczu, osłabienie mięśniowe, bóle i zawroty głowy, obniżenie poziomu potasu i wzrost poziomu aldosteronu we krwi, zwiększone wydalanie aldosteronu z moczem.

Leczenie w przypadku hiperaldosteronizmu pierwotnego polega na: adrenalektomia – operacyjne usunięcie całego nadnercza lub laparoskopia – usunięcie guzka w korze nadnerczy, które to zabiegi prowadząc często do pełnego powrotu do zdrowia. W hiperaldosteronizmie wtórnym natomiast stosuje się leczenie farmakologiczne
i leczy przyczynę wyjściową. Leczenie polega na podawaniu antagonisty receptora dla aldosteronu – spironolaktonu lub eplerenonu, w przypadku przerostu kory nadnerczy oraz dla przypadków gruczolaka, który nie można z różnych względów usunąć operacyjnie. U 30% chorych po operacyjnym usunięciu całego nadnercza możliwe jest całkowite odstawienie leków hipotensyjnych ze względu na całkowitą stabilizację ciśnienia tętniczego.

Rozpoznanie choroby : tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, ultrasonografia w przypadku gruczolaka, scyntygrafia kory nadnerczy, cewnikowanie żył nadnerczowych, pobranie próbek krwi i oznaczenie stężenia aldosteronu i aktywności reninowej

Gruczoł krokowy fizjologicznie zabezpieczony jest przed zakażeniem. Do mechanizmów obronnych należą czynniki mechaniczne, substancje przeciwbakteryjne, czynniki komórkowe oraz humoralne. Zapalenie stercza, ze względu na przebieg, można podzielić na ostre i przewlekłe. Z punktu widzenia cytologicznej i mikrobiologicznej oceny moczu, wydzieliny gruczołu można wyróżnić: ostre bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, przewlekłe niebakteryjne zapalenie gruczołu krokowego oraz prostatodynię.

Na skutek nacieku zapalnego gruczołu krokowego pojawia się jego tkliwość uciskowa podczas badania palcem przez odbyt oraz obrzmienie i ucisk na cewkę moczową, utrudniający niekiedy swobodne oddawanie moczu. W moczu stwierdza się dość wyraźny białkomocz, obecność białych i czerwonych krwinek w małych ilościach oraz zwiększone ilości śluzu.

Rozpoznanie i leczenie:

Ustala lekarz. Może ono okazać się dość długie, jeżeli ma doprowadzić do pełnego zlikwidowania stwierdzanego stanu zapalnego, zapobiec wtórnym ropniom w obrębie gruczołu oraz rozszerzeniu się procesu zapalnego na cewkę moczową i pęcherz.

Ciepłe nasiadówki przed snem, np. w naparze rumianku lub kory dębowej, unikanie wstrzymywania oddawania moczu i ciepła bielizna wspomagają uzyskanie korzystnych wyników leczenia, które powinien prowadzić specjalista urologa

W normalnych warunkach srom, pochwa oraz kanał szyjki macicy są siedliskiem różnego typu drobnoustrojów, które przy sprawnie działającym układzie obronnym organizmu stanowią jedyne potencjalne zagrożenie.

Anatomiczne i fizjologiczne warunki tego obszaru: nawilgocenie oraz bliskość ujścia cewki moczowej i odbytu sprzyjają rozwijaniu się infekcji.

Zapalenie sromu powstaje najczęściej na skutek zaniedbań higienicznych, urazów mechanicznych lub zakażeń (gronkowcowych, grzybiczych, rzęsistkiem pochwowym, krętkiem kiły i innymi). Pewna grupa tych zapaleń występuje też na podłożu alergicznym (uczulenie na środki czystości).

Leczenie polega na stosowaniu nasiadówek i – w zależności od rodzaju schorzenia – na stosowaniu okładów z różnych ziół, np. z rumianku. Można również stosować okłady z octanu glinu.
Podstawą jest dbałość o higienę osobistą i stosowanie bawełnianej bielizny. Pomocne będzie ograniczenie kontaktów seksualnych. Antybiotyk stosowany doustnie, domięśniowo lub dożylnie stosuje się tylko w ciężkich przypadkach (oczywiście w przypadku zakażenia drobnoustrojami, na które ten antybiotyk podziała).

Gruczoł krokowy fizjologicznie zabezpieczony jest przed zakażeniem. Do mechanizmów obronnych należą czynniki mechaniczne, substancje przeciwbakteryjne, czynniki komórkowe oraz humoralne. Zapalenie stercza, ze względu na przebieg, można podzielić na ostre i przewlekłe. Z punktu widzenia cytologicznej i mikrobiologicznej oceny moczu, wydzieliny gruczołu można wyróżnić: ostre bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, przewlekłe niebakteryjne zapalenie gruczołu krokowego oraz prostatodynię.

Na skutek nacieku zapalnego gruczołu krokowego pojawia się jego tkliwość uciskowa podczas badania palcem przez odbyt oraz obrzmienie i ucisk na cewkę moczową, utrudniający niekiedy swobodne oddawanie moczu. W moczu stwierdza się dość wyraźny białkomocz, obecność białych i czerwonych krwinek w małych ilościach oraz zwiększone ilości śluzu.

Rozpoznanie i leczenie:

Ustala lekarz. Może ono okazać się dość długie, jeżeli ma doprowadzić do pełnego zlikwidowania stwierdzanego stanu zapalnego, zapobiec wtórnym ropniom w obrębie gruczołu oraz rozszerzeniu się procesu zapalnego na cewkę moczową i pęcherz.

Ciepłe nasiadówki przed snem, np. w naparze rumianku lub kory dębowej, unikanie wstrzymywania oddawania moczu i ciepła bielizna wspomagają uzyskanie korzystnych wyników leczenia, które powinien prowadzić specjalista urologa.

Wydzielina pochwowa (inaczej upławy) jest naturalnym, fizjologicznym śluzem. Ma on do spełnienia bardzo ważne zadanie – kwaśny odczyn wydzieliny pochwowej zabezpiecza narządy rodne przed wtargnięciem chorobotwórczych drobnoustrojów.

W zależności od czynnika wywołującego chorobę zakażenia pochwy dzielimy na trzy grupy:
rzęsistkowicę, którą powoduje pierwotniak, rzęsistek pochwowy (Trichomonas vaginalis),
grzybicze zapalenie pochwy wywołane przez drożdżaki (Candida sp.),
bakteryjne zakażenie pochwy, czyli bacterial vaginosis (BV).
Wiele różnych bakterii powoduje bakteryjne zapalenie pochwy. Gardnerella vaginalis to jedna z tych, które najczęściej wywołują to schorzenie. Uważa się, że bakteryjne zapalenie pochwy nie jest przenoszone drogą płciową. Jednak partner powinien zostać przebadany i poddany leczeniu, szczególnie jeśli dolegliwości często nawracają.

U kobiet z rzęsistkowym zapaleniem pochwy czasem brak objawów ale dużo częściej występują obfite upławy. W ostrej fazie zapalenia wydzielina jest szaro-zielona, cuchnąca, wodnista, pieni się często towarzyszy jej świad. Kiedy dochodzi do zapalenia cewki moczowej pojawiają się zaburzenia w oddawaniu moczu oraz ból podczas mikcji.

W przewlekłej fazie zapalenia wydzielina pozostaje jedynie obfita, czasem podbarwiona krwiście.

Czynnikami predysponującymi do rozwoju bakteryjnego zakażenia pochwy są: młody wiek kobiety, zaburzenia miesiączkowania, stosowanie tamponów dopochwowych podczas krwawień miesiączkowych, płukanie pochwy (np. po stosunku) preparatami do higieny intymnej oraz częste zmiany partnerów seksualnych, choć BV nie jest uważane za chorobę przenoszoną drogą płciową.