Zapalenie cewki moczowej to schorzenie, które może mieć wiele przyczyn. Do najpopularniejszych z nich zaliczamy te, które wynikają ze stanu zapalnego. Zwykle spowodowane jest zakażeniem dwoinką rzeżączki lub innym wirusem- jest więc chorobą, którą przenosi się drogą płciową. Wyróżniamy dwa rodzaje zapalenia cewki moczowej: swoiste i nieswoiste. Zapalenie swoiste to inaczej zapalenie rzeżączkowe, a nieswoiste- nierzeżączkowe. Zapalenie może być również spowodowane urazem mechanicznym, lub w wyniku podrażnienia po użyciu substancji chemicznych.

Cechą charakterystyczną tej choroby jest to, iż chorzy, w trakcie oddawania moczu, skarżą się na ból i towarzyszące mu uporczywe uczucie pieczenia. Zwykle przy ujściu cewki moczowej pojawia się wtedy obrzęk i zaczerwienienie, a nawet świąd. Towarzyszy im również sącząca się ropna wydzielina. U niektórych kobiet pojawiają się dodatkowo upławy. Jednak w większości przypadków możliwe jest również przechodzenie choroby zupełnie bezobjawowo.

Schorzenie to (często mimo braku wyraźnych objawów) wymaga wizyty u lekarza i zastosowania leczenia farmakologicznego- należy przeprowadzić komplet badań, które wskażą bezpośrednią przyczynę schorzenia i najlepszą drogę do jego wyleczenia. Bardzo rzadko dochodzi do powikłań w trakcie i po leczeniu. W sporadycznych przypadkach zdarzają się u pacjentów mdłości czy wyraźny spadek samopoczucia. W trakcie leczenia należy całkowicie powstrzymać się od współżycia. Partner osoby zarażonej zapaleniem cewki moczowej również powinien poddać się odpowiednim badaniom, by wyeliminować ryzyko ponownego zakażenia.

Nieleczony stan zapalny może rozprzestrzenić się na przykład na jądra, a w przyszłości stać się nawet bezpośrednią przyczyną niepłodności.

Zapalenie cewki moczowej to schorzenie, które może mieć wiele przyczyn. Do najpopularniejszych z nich zaliczamy te, które wynikają ze stanu zapalnego. Zwykle spowodowane jest zakażeniem dwoinką rzeżączki lub innym wirusem- jest więc chorobą, którą przenosi się drogą płciową. Wyróżniamy dwa rodzaje zapalenia cewki moczowej: swoiste i nieswoiste. Zapalenie swoiste to inaczej zapalenie rzeżączkowe, a nieswoiste- nierzeżączkowe. Zapalenie może być również spowodowane urazem mechanicznym, lub w wyniku podrażnienia po użyciu substancji chemicznych.

Cechą charakterystyczną tej choroby jest to, iż chorzy, w trakcie oddawania moczu, skarżą się na ból i towarzyszące mu uporczywe uczucie pieczenia. Zwykle przy ujściu cewki moczowej pojawia się wtedy obrzęk i zaczerwienienie, a nawet świąd. Towarzyszy im również sącząca się ropna wydzielina. U niektórych kobiet pojawiają się dodatkowo upławy. Jednak w większości przypadków możliwe jest również przechodzenie choroby zupełnie bezobjawowo.

Schorzenie to (często mimo braku wyraźnych objawów) wymaga wizyty u lekarza i zastosowania leczenia farmakologicznego- należy przeprowadzić komplet badań, które wskażą bezpośrednią przyczynę schorzenia i najlepszą drogę do jego wyleczenia. Bardzo rzadko dochodzi do powikłań w trakcie i po leczeniu. W sporadycznych przypadkach zdarzają się u pacjentów mdłości czy wyraźny spadek samopoczucia. W trakcie leczenia należy całkowicie powstrzymać się od współżycia. Partner osoby zarażonej zapaleniem cewki moczowej również powinien poddać się odpowiednim badaniom, by wyeliminować ryzyko ponownego zakażenia.

Nieleczony stan zapalny może rozprzestrzenić się na przykład na jądra, a w przyszłości stać się nawet bezpośrednią przyczyną niepłodności.

Przewlekła mocznica (inaczej przewlekła niewydolność nerek) jest zespołem objawów klinicznych, które są następstwem głębokich zaburzeń czynności wydalniczej, wewnątrz-wydzielinowej i metabolicznej nerek.

Objawy pojawiają się gdy zostanie zniszczone 80% czynnego miąższu nerek, objawy są bardzo zróżnicowane i dotyczą układów nerwowego, ośrodkowego i przewodu pokarmowego. Najczęstszym objawem jest ogólne osłabienie i łatwość w męczeniu się. W miarę postępu choroby pojawiają się zaburzenia ze strony układu nerwowego: niepokój, nerwowość, zaburzenie koncentracji i rytmu snu, uczucie drętwienia kończyn, kurcze mięśni. U kobiet występują zaburzenia miesiączkowania. Pojawiają się objawy dotyczące układu pokarmowego: niesmak w ustach, czkawka, wymioty, nudności, biegunka i zaparcia.
Charakterystycznym objawem jest również nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia.

Przebieg kliniczny mocznicy wikła się często zakażeniami bakteryjnymi, takimi jak zapalenie płuc lub zapalenie trzustki. Badanie chemiczne krwi wykrywa zmiany, zależne od zatrzymania w organizmie różnych produktów przemiany materii, głównie azotowej.

Leczenie mocznicy polega w głównej mierze na stosowaniu diety zalecanej przez lekarza oraz na bieżącym zwalczaniu objawów i dolegliwości. Najlepsze wyniki w leczeniu daje przeszczepienie nerki.
Leczenie dializą polega na poza nerkowym oczyszczaniu krwi z substancji toksycznych dla organizmu.

Kamica fosforanowa – jedna z kilku kamic nerkowych które mogą występować w układzie moczowym u człowieka (moczanowa, szczawianowa, fosforanowa, wapniowa, ksantynowa, cystynowa).

Ten rodzaj kamicy występuje gdy w drogach moczowych odkładają się osady zbudowane z fosforanów. Powstaje ona często po zapalnych stanach dróg moczowych spowodowanych przez bakterie zmieniające odczyn moczu na zasadowy.

Pierwszym krokiem w leczeniu jest zażegnanie zapalenia dróg moczowych poprzez zażywanie antybiotyku.

Aby wyleczyć i w przyszłości uniknąć kamicy fosforanowej należy zakwaszać mocz, poprzez odpowiednią dietę lub zażywanie medykamentów – o czym decyduje lekarz.

Zdarza się że kamica fosforanowa jest bardziej złożona i wtedy mamy do czynienia z kamicą fosforanowo-magnezow-amonowa, również w tym przypadku powstaje ona na tle zapalenia dróg moczowych. O jej leczeni decyduje lekarz.

Kamica szczawianowa – jedna z kilku kamic nerkowych które mogą występować w układzie moczowym u człowieka (moczanowa, szczawianowa, fosforanowa, wapniowa, ksantynowa, cystynowa).

Z tym rodzajem kamicy nerkowej mamy do czynienia gdy w nerkach i układzie moczowym odkładają się kamienie szczawianowe. Powody tworzenia się w organizmie złogów szczawianowych nie zostały jeszcze do końca rozpoznane.

Wiadomo natomiast, że przy spożywaniu pokarmów bogatych w związki szczawianów wzrasta ich ilość w organizmie. Dlatego w leczeniu i zapobieganiu kamicy szczawianowej stosuje się przede wszystkim dietę z wyłączeniem artykułów spożywczych zawierających duże ilość kwasu szczawianowego.

Przy kamicy szczawianowej zalecane jest także zakwaszanie moczu, na przykład poprzez spożywanie odpowiedniech pokarmów.

Należy także pamiętać o dużej ilości płynów, co ma zastosowanie w każdej postaci kamicy.

Kamica moczanowa – jedna z kilku kamic nerkowych które mogą występować w układzie moczowym u człowieka (moczanowa, szczawianowa, fosforanowa, wapniowa, ksantynowa, cystynowa).

Jest najczęściej występująca odmianą kamicy nerkowej, stwierdzono również, że częściej pojawia się u osób otyłych.

Powstaje na skutek odkładania się w drogach moczowych osadów z kwasu moczowego (mocznika).

W leczeniu kamicy moczanowej bardzo ważne jest utrzymanie odpowiedniego poziomu kwasowości pH moczu (na poziomie 6,5 – 7,0). W miarę wzrostu pH wzrasta rozpuszczalność moczanów, nie wskazane jest również utrzymanie zbyt wysokiego pH, ponieważ pociąga to za sobą wytracanie się kryształków fosforu wapniowego.

Odpowiedni poziom pH można utrzymać dzięki stałym jego kontrolowaniu oraz przestrzeganiu zaleceń lekarza odnośnie diety oraz zażywanych lekarstw.

Występowanie u człowieka kamicy nerkowej wymaga stosowania odpowiedniej diety, w zależności od rodzaju kamicy stosuje się różną dietę.

Poniżej przedstawiamy przykładowe produkty zabronione, które należy ograniczyć oraz te zalecane. Proszę pamiętać, że swojej diety nie należy opierać jedynie na informacjach z Internetu – przede wszystkim należy poprosić lekarza prowadzącego o ułożenie odpowiedniej dla nas diety.

Przy każdej kamicy zalecane jest picie dużej ilości płynów (minimum 2,5 litra dziennie), szczególnie polecane jest picie wód mineralnych (np. woda Jana).

Kamica moczanowa
produkty niewskazane: czekolada, kakao, mocna herbata, kawa, wieprzowina, baranina, sardynki, śledzie, kawior, orzechy.
produkty dozwolone w ograniczonych ilościach: ryby, mięso wołowe/cielęce lub drób (max 150 gram na dobę, najlepiej gotowane), wywary mięsne i grzybowe, rośliny strączkowe.
produkty zalecane: cukier, mleko, warzywa, owoce, potrawy mączne.

Kamica szczawianowa
produkty niewskazane: czekolada, kakao, szczaw, szpinak, rabarbar, agrest, suszone śliwki, rzepa, mocna herbata, pieprz prawdziwy.
produkty dozwolone w ograniczonych ilościach: cukier, mleko, jajka, ziemniaki, śliwki, truskawki, marchew, buraki, groch oraz inne rośliny strączkowe,
produkty zalecane: mięso (wszystkie gatunki- szczególnie drobiowe), ryby.
Zioła: ziele nawłoci, ziele rdestu ptasiego i ziele skrzypu (przyprawiać wg przepisu).

Kamica fosforanowa
produkty niewskazane: mleko, jaja, sery, rośliny strączkowe, alkaliczne wody mineralne.
produkty dozwolone w ograniczonych ilościach: warzywa oraz owoce
produkty zalecane: ryby i mięso, kasza, makarony, masło.
Zioła: ziele skrzypu, owocnia fasoli, korzeń wilżyny, kwiat wiązówki.

Kamica wapniowa
produkty niewskazane: szpinak, rabarbar, agrest, rodzynki, śliwki, goździki, borówki, winogrona, rośliny strączkowe, kakao oraz szczaw.
produkty dozwolone w ograniczonych ilościach: mleko i przetwory mleczne, fasola, pomidora, brukselka, pomarańcza, ananas, truskawka.

Kamica nerkowa – choroba układu moczowego, polegająca na powstawaniu piasku lub kamieni nerkowych (złogów) ze skrystalizowanych składników moczu.

Objawy kamicy – choroba rozwija się bezobjawowo, dopiero w momencie gdy zebrany piasek lub kamień zaczyna przesuwać się z nerki do jej ujścia i moczowodu, wywołuje to napad kolki nerkowej – czyli bardzo silny ból w okolicy lędźwiowej (promieniuje on również często w okolicach dolnej części brzucha i krocza). Innymi objawami są: parcie na pęcherz, mocz zabarwiony krwią, wymioty. A gdy dojdzie do zapalenia dróg moczowych może wystąpić również gorączka.

Leczeni kamicy – w momencie wystąpienia kolki nerkowej, lekarz podaje środki przeciwbólowe i rozkurczające. Zalecane jest picie dużych ilości wody oraz ciepłe okłady i kąpiele.
W przypadku mniejszych kamieni nerkowych (do 6 mm) powinno nastąpić ich wydalenie naturalne z moczem. W przypadku większych kamieni stosuje się metodę endoskopową lub litorypsję (kruszenie kamienia ultradżwiękami).

Niezwykle ważnym jest aby wydalony wraz z moczem kamień złapać (można w tym celu oddawać mocz przez sitko lub na bibułę) i oddać do badania. Dzięki określeniu składowi kamienia możliwe jest podjęcie odpowiednich kroków (dieta lub leczenie farmakologiczne) które będzie zapobiegać ponownemu utworzeniu się kamienia.

Ze względu na skład kamienia nerkowego rozróżniamy:
Kamica moczanowa
Kamica szczawianowa
Kamica fosforanowa
Kamica wapniowa

Poza wyżej wymieniowymi kamicami występują jeszcze kamienica ksantynowa oraz kamienica cystynowa. Obie występują niezwykle rzadko, a przy ich leczeniu należy bezwzględnie przestrzegać zaleceń lekarza.

Gdy znamy już rodzaj występującego u nas kamienia należy podjąć zgodnie z zaleceniami lekarza leczenie farmakologiczne oraz przestrzegać odpowiednią dietę

Drożdżaki Candida, poza kandydozą pochwy powodować mogą również inne dolegliwości zarówno u kobiet jak i u mężczyzn, a także u dzieci i niemowląt. Czynniki predysponujące do rozwinięcia się objawów chorobowych to również (jak w przypadku kandydozy pochwy) obniżenie odporności, choroby przewlekłe, AIDS, antybiotykoterapia, przemęczenie i stres, cukrzyca czy też leczenie immunosupresyjne.

Candida albicans bytuje w jamie ustnej, gdzie również przy zachwianiu naturalnej równowagi spowodować może wystąpienie objawów chorobowych. U niemowląt mówi się wtedy o pleśniawkach – pojawiają się białe plamy na wewnętrznej stronie policzków lub na języku. Leczenie polega na pędzlowaniu jamy ustnej nystatyną oraz stosowaniu probiotyków zawierających przyjazne bakterie (probiotyczne preparaty dostępne w Polsce to np. Lakcid, Lacidofil, Trilac). U dorosłych w drożdżakowym zapaleniu jamy ustnej występować mogą suchość w ustach i gardle, metaliczny smak w ustach, biały nalot na języku oraz nieprzyjemny zapach z ust.

Przy zajęciu przewodu pokarmowego występują zaparcia lub biegunki, bóle brzucha, zapalenia jelita grubego, alergie pokarmowe, nadwrażliwość i nietolerancja mleka lub glutenu. Stosować należy doustne leki przeciwgrzybicze (np. flukonazol) oraz probiotyki.

Przy infekcji skóry powodowanej przez drożdżaki Candida objawami mogą być sucha i łuszcząca się skóra oraz wypryski skórne. U mężczyzn objawy mogą dotyczyć członka, zwłaszcza żołędzi – zaczerwienienie, obrzmienie, ból przy stosunku. W leczeniu stosowane są miejscowo leki przeciwgrzybicze w postaci kremów i maści (np. natamycyna, klotrimazol), leki doustne (np. flukonazol) oraz probiotyki. O leczeniu w każdym przypadku decyduje lekarz, należy ściśle stosować się do wskazań lekarskich.

Barierę ochronną przed wszelkiego rodzaju infekcjami, w tym grzybiczymi, stanowi odpowiednia mikroflora bakteryjna pochwy. Za utrzymanie prawidłowego stanu zdrowia pochwy odpowiedzialne są przede wszystkim bakterie ją zasiedlające. Dominującą rolę odgrywają tu bakterie z rodzaju Lactobacillus (pałeczki kwasu mlekowego). Wpływ na prawidłowy rozwój mikroflory pochwy i odpowiedni poziom pałeczek kwasu mlekowego ma bardzo wiele czynników: począwszy od stężenia hormonów (głównie estrogenów), poprzez odpowiednio kwaśne pH pochwy (3,8–4,2), temperaturę (od 36°C do 37,5°C), skończywszy na dniu cyklu miesiączkowego, wieku kobiety, aktywności seksualnej, sposobie higieny intymnej oraz chorobach i przyjmowanych lekach (zwłaszcza antybiotykach). Należy dodać, że we florze pochwy wielu zdrowych kobiet można znaleźć drożdżaki Candida, które nie wywołują dolegliwości.

Czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia drożdżycy pochwy są niewłaściwe praktyki higieniczne (np. używanie wspólnych ręczników, korzystanie z publicznych toalet, noszenie obcisłych majtek ze sztucznych materiałów zatrzymujących wilgoć, a także nadmierna higiena – np. irygacje pochwy). Dodatkowo na zakażenie narażone są także kobiety w ciąży (zaburzona jest wówczas gospodarka hormonalna, a więc także i ekosystem pochwy), kobiety stosujące antykoncepcję hormonalną, chorujące na cukrzycę, poddane antybiotykoterapii lub terapii hormonalnej, leczone immunosupresyjnie, a także chore na AIDS. Podatne na kandydozę pochwy są kobiety osłabione np. po chorobie, w stanach przemęczenia i stresu, w bezsenności.