Polski lekarz w Londynie

U dzieci w zwalczaniu gorączki lekarze zalecają paracetamol i ibuprofen w odpowiednich dla masy ciała dawkach (nie takich jak u dorosłych!). U najmłodszych pacjentów są to zwykle leki w postaci zawiesiny lub czopków. W ulotkach dołączonych do opakowań zawarte są informacje, jaką ilość leku można podać dziecku w zależności od wagi ciała oraz jak często można podawać lek.

Nie wolno u dzieci stosować kwasu acetylosalicylowego (np. preparat Aspiryna) i metamizolu (np. Pyralgina). Kwas acetylosalicylowy (Aspiryna) i metamizol (Pyralgina) to powszechnie stosowane przez dorosłych leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Nie można ich jednak podawać pacjentom poniżej 12 roku życia, o czym informują załączone do preparatów ulotki. Nie zawsze zwracają na to uwagę rodzice. Stosowanie tych leków u dzieci, które nie ukończyły 12 roku życia, może wywołać ciężkie działania niepożądane i powikłania. Działania niepożądane zdarzają się na szczęście rzadko, jednak o możliwości ich wystąpienia należy pamiętać.

Najpoważniejszym, ale na szczęście rzadkim powikłaniem, które może wystąpić po zastosowania u małego dziecka kwasu acetylosalicylowego (Aspiryny) w czasie infekcji wirusowej jest tzw. zespół Reye’a, który wynika z niedojrzałości układu enzymów wątrobowych oraz mózgu (w zespole Reye’a dochodzi do uszkodzenia wątroby i mózgu, co może doprowadzić nawet do śmierci). Używanie kwasu acetylosalicylowego może wywołać również drgawki, obrzęk warg i języka, duszność i zaburzenia oddychania. Nie wolno go stosować u dzieci z infekcjami wirusowymi grypy i ospy wietrznej. Te choroby zwiększają ryzyko wystąpienia powikłań.

Nie należy również stosować metamizolu (Pyralginy) w zwalczaniu gorączki u dzieci. To również lek dla dorosłych. U dzieci może wywołać więcej szkód niż pożytku. Najgroźniejszym powikłaniem, jakie może wystąpić u dziecka po zastosowaniu metamizolu jest tzw. agranulocytoza (choroba krwi). W gorączce należy podawać bezpieczny dla dzieci paracetamol lub ibuprofen. Metamizol (Pyralginę) stosuje się w ostateczności, tylko z zalecenia i pod kontrolą lekarza, kiedy inne leki nie działają.

Gdy dziecko gorączkuje należy udać się po poradę do lekarza. Jeśli nie jest to możliwe od razu dla obniżenia gorączki należy podać paracetamol lub ibuprofen w odpowiedniej dla masy ciała dziecka dawce. Należy pamiętać, że stosowanie leków na własną rękę, w niewłaściwy sposób, w nieodpowiednich dawkach może doprowadzić do poważnych kłopotów ze zdrowiem.

Skurcz oskrzeli, nadmiar śluzu w oskrzelach i obrzęk błony śluzowej oskrzeli ograniczają przepływ powietrza przez oskrzela co jest przyczyną napadów duszności, uczucia ściskania w klatce piersiowej, suchego, napadowego kaszlu i świszczącego oddechu. Dla choroby charakterystyczne są objawy nocne, nad ranem – duszność ze świstami budząca ze snu. W przypadku astmy alergicznej współistnieć mogą też inne objawy chorób alergicznych, jak np. alergicznego nieżytu nosa. Objawy nie zawsze są typowe, chorzy skarżą się czasem na powtarzające się napady nieefektywnego kaszlu lub duszność w czasie wysiłku.

W okresie okołoporodowym najczęściej dochodzi do: złamania obojczyka (wymaga różnicowania z uszkodzeniem splotu ramiennego), złamania trzonu kości udowej, złuszczenia bliższej nasady kości ramiennej, złuszczenia dalszej nasady kości ramiennej (rzadko) oraz złuszczenia dalszej nasady kości udowej.

Urazy charakteryzują się krótkim okresem przekrwienia i szybkim odkładaniem nowej tkanki kostnej. Niekiedy po kilku dniach od złamania wyczuwalny jest palpacyjnie guz z kostniny, który czasami może być jedynym objawem przebytego złamania (wymaga różnicowania z nowotworem). Odkładanie wapnia w obrębie kostniny zewnętrznej następuje szybko, podczas gdy szczelina złamania przez długi okres czasu jest słabo uwapniona (“zieje” na zdjęciach rtg).

Złamania te wymagają zazwyczaj krótkotrwałego unieruchomienia (np. złamanie kości udowej). Niekiedy unieruchomienie nie jest konieczne (np. złamanie obojczyka).

• rozdrażnienie z równoczesną chęcią jedzenia słodkich rzeczy,
• niedowaga lub nadwaga,
• spękane usta i biały nalot na języku,
• nieprzyjemny zapach z ust,
• zapalenie czerwieni wargowej,
• suchość w ustach i gardle,
• metaliczny smak w ustach,
• nietolerancje i alergie pokarmowe,
• wrzodziejące zapalenie jelita grubego,
• zaparcia lub biegunki,
• nieokreślone bóle brzucha,
• burczenie, przelewanie, gazy jelitowe,
• trudności w trawieniu składników pokarmowych,
• zgaga,
• swędzenie i pieczenie w okolicy odbytu, śluzowate stolce,
• żylaki odbytu,

·  nadwrażliwość i nietolerancja: mleka, glutenu pszenicy i żyta.

Drożdżyca jelita grubego to stan nierównowagi ilościowej drobnoustrojów jelita grubego, w którym drożdżaki odgrywają rolę dominującą nad innymi mieszkańcami tego środowiska.
W normalnych warunkach drożdże Candida zajmują niewielką przestrzeń w środowisku jelita grubego, gdzie rywalizują z pozostałymi drobnoustrojami o cukry proste, którymi się odżywiają.
Zatem ilość drożdżaków w jelicie grubym zależna jest od dwóch zasadniczych czynników:

1. Ilości cukrów prostych w masie kałowej
2. Ogólnej ilości innych mieszkańców tego środowiska, najczęściej bakterii, które także odżywiają się cukrami prostymi i konkurują z drożdżakami o pożywienie.

Grzyby Candida są ewolucyjnie związane z organizmami zwierząt i ludzi, z którymi jako drożdżaki będące zarodnikami grzybów pozostają w relacji komensal(współbiesiadnik, uczestniczący w uczcie)–gospodarz, zaś po przeistoczeniu się w grzyby z rozwiniętą grzybnią relacja ta zmienia się na relecję pasożyt (współbiesiadnik uczestniczący w uczcie)–żywiciel.

Najczęściej występuje w stawach dużych palców u nóg, rza­dziej u rąk, objawia się silnym łamaniem lub świdrującym bólem. Kwas moczowy, odkładając się w stawach w postaci kryształków powoduje silne bóle, opuchlizny i zaczerwienienia. Sole, które wy­dzielają się z krwi tworzą guzy podagryczne, zniekształcające sta­wy i pozbawiające je możliwości ruchu. Jeżeli ilość kwasu cały czas się zwiększa, staw pokrywa się jakby grubą warstwą soli (po­dobną do stwardniałego cementu), co przeszkadza w wykonywa­niu jakichkolwiek ruchów. Choroba rozpoczyna się od niewielkie­go bólu w porażonym stawie i trudności w poruszaniu, co szczegól­nie wyraźnie daje się odczuć po długim bezruchu (sen, siedzenie). Podczas ruchu (siadanie, chodzenie po schodach itp.) słychać chrzęst. Najczęstszym obiektem ataku podagry jest staw biodrowy, co powoduje utykanie.

Pediatra to lekarz, który jest specjalistą w zakresie pediatrii, czyli nauki o wszelkich schorzeniach oraz chorobach, które występują u dzieci. Lekarz ten zajmuje się głównie ich leczeniem. Zwykle takiego lekarza utożsamia się ze specjalistą, który zajmuje się błahymi sprawami, takimi jak leczenie zwykłego kataru czy przeziębienia. W praktyce jest jednak inaczej. Lekarz pediatra musi posiadać olbrzymi zakres wiedzy. Nie tylko tej dotyczącej przeziębień itp., lecz również powinien znać się na zagadnieniach genetycznych, psychologicznych oraz psychospołecznych, które w określony sposób wpływają na rozwój dziecka oraz jego zdrowie.

Być dobrym pediatrą to znaczy nie tylko leczyć małych pacjentów, lecz również utrzymywanie prawidłowych kontaktów z jego rodzicami. To właśnie ten lekarz może kształtować świadomość medyczną w rodzinie małego pacjenta. Pozostawanie od najmłodszych lat pod opieką dobrego pediatry to nie tylko szansa na wychowanie zdrowego dziecka, lecz również na wyrobienie sobie przez niego prawidłowego podejścia do zdrowia i dbania o nie w przyszłości.

Kiedy należy udać się na wizytę u lekarza pediatry z niemowlakiem? Cóż, niemowlęta bardzo często chorują, co bywa bardzo stresujące dla ich rodziców. Często nie wiedzą oni, jak powinni przygotować się do takiej wizyty. Jednak odwiedziny u lekarza pediatry nie powinny być odbierane jako stresujące. W końcu to tylko jedna z możliwości uniknięcia wielu chorób, które grożą małym dzieciom. Dziś można wybrać sobie samodzielnie lekarza, który będzie nam odpowiadał. Można w tej kwestii skorzystać z porad znajomych, którzy mają już własne dzieci i ulubionych lekarzy. Możemy wówczas popytać ich o sposób, w jaki lekarz obchodzi się zarówno z małymi pacjentami jak i z ich rodzicami. Najlepiej mieć takiego lekarza gdzieś w pobliżu własnego domu, żeby w razie potrzeby można było się szybko u niego zjawić.

Jeśli jest coś, co budzi nasze zaniepokojenie w zachowaniu się naszego malucha, to warto przed wizytą wypisać sobie na kartce wszystkie objawy, jakie nas niepokoją, by nie pominąć niczego w trakcie wizyty. Lekarz powinien rozwiać wszelkie nasze wątpliwości, które wiążą się zarówno z żywieniem małego dziecka jak również z jego zachowaniem. Przy okazji wizyty u takiego lekarza można umówić się na dokonanie odpowiednich szczepień oraz ich terminów.

Pierwsza wizyta z niemowlakiem u lekarza pediatry powinna nastąpić między czwartym a siódmym tygodniem życia malucha. Dziś nie trzeba już nawet czekać na taką wizytę- można umówić się z lekarzem na dogodny dla nas termin oraz godzinę. W trakcie wizyty lekarz pediatra powinien zbadać naszego malucha i sprawdzić jak wygląda jego ciemiączko, skóra i mięśnie. Powinien również zważyć i zmierzyć nasze dziecko. Jeśli zaobserwuje w trakcie badania jakieś nieprawidłowości w rozwoju naszego dziecka, to powinien skierować je na dodatkowe badania i do określonego specjalisty.

Często wielu lekarzy pediatrów pracuje w swoich domach, gdzie można w każdym momencie skorzystać z ich porady i umówić się na wizytę. Niektórzy z nich decydują się również na prowadzenie wizyt domowych, dzięki czemu nie trzeba narażać małych pacjentów na dodatkowe stresy, czy zagrożenie zachorowaniem w trakcie wizyty w przychodni. Tak czy inaczej bez lekarzy tej specjalizacji byłoby nam wszystkim naprawdę ciężko. A tak to nawet my, dorośli, możemy często skorzystać z ich wiedzy i porad, a dzięki temu dbać o siebie i swoich najbliższych. A to jest dla nas wszystkich naprawdę bardzo ważne. Dlatego dbajmy o swoje zdrowie zawsze i wszędzie.

Opis choroby Najczęściej obserwuje się zaburzenia połykania (dysfagię), ból za mostkiem, ulewania pokarmu i zachłystywanie się, występujące głównie w nocy. Dolegliwości te prowadzą do niechęci do jedzenia i stopniowego chudnięcia.Przyczyną choroby jest zakażenie bardzo rzadko występującymi w Polsce drobnoustrojami “Trypanosoma cruzi”, co powoduje zaburzenia funkcjonowania zwojów nerwowych obecnych w ścianie przełyku. Prowadzi to do nieprawidłowej perystaltyki (ruchomości) przełyku i powoduje długotrwały skurcz dolnego zwieracza i niemożność jego rozkurczania w chwili połykania. Wynikiem tego jest silne poszerzenie środkowej części przełyku i przerost warstwy mięśniowej jego ściany.Występowanie Jest to rzadko występująca choroba. Zapadają na nią osoby między 20. a 40. rokiem życia, tak samo często mężczyźni, jak i kobiety. Czynniki ryzyka zachorowania Choroby współistniejące lub sprzyjające wystąpieniu tej choroby Powikłania choroby Chudnięcie i wyniszczenie, zachłystowe zapalenie płuc, uszkodzenie błony śluzowej przełyku, rak przełyku (10-krotnie częściej niż u osób nie chorujących).Rokowanie Leczenie chirurgiczne daje dobre efekty. Nawroty choroby są możliwe, zwykle jednak po leczeniu zachowawczym.Leczenie Postępowanie ogólne Dieta Ruch, rehabilitacja Leczenie chirurgiczne(Do leczenia chirurgicznego kwalifikuje się chorych z długotrwałymi objawami i zmianami wyglądu przełyku (t.zw. II i III stopień choroby). Polega ono na wycięciu fragmentu błony mięśniowej okolicy dolnego zwieracza (operacja Hellera). Efekty operacji zwykle są bardzo dobre).Leki bez recepty Leki na receptę Leki rozkurczowe.Paraleki Gdzie się leczyć?Podstawowe badanie może wykonać lekarz rodzinny, który następnie kieruje na konsultację do chirurga, gdzie wykonywane są dalsze badania.Leczenie szpitalne Jedynym skutecznym leczeniem zaawansowanych postaci choroby jest operacja. We wcześniejszym okresie można wykonywać także pneumatyczne rozszerzanie zwężonych miejsc.

Lekarz w Londynie