Jedną z najczęstszych chorób układu kostnego jest tzw. zanik kostny, nazywany inaczej osteoporozą. Określenie to pochodzi od dwóch słów: greckiego osteon – kość, oraz łacińskiego porus czyli otwór, ubytek. Osteoporoza (zanik kości) charakteryzuje się zmniejszaniem się masy kostnej i zaburzeniami jej mikroarchitektury, na skutek czego dochodzi do zwiększenia łamliwości kości i powstawania wielu poważnych urazów i złamań. Określana jest żartobliwie jako choroba, w której jest „za mało kości w kości”. Objawia się tym, iż kość staje się krucha i porowata- taki stan jest wynikiem zachwianej równowagi pomiędzy tworzeniem nowej kości a usuwaniem starej. Jest chorobą przewlekłą, która rozwija się na przestrzeni wielu lat. W wielu przypadkach nie występują żadne objawy tego zaniku. Choroba bywa często zdiagnozowana dopiero przy wystąpieniu niespodziewanego złamania lub ostrych bólach pleców.
Wyróżniamy dwa zasadnicze rodzaje osteoporozy:
 miejscowa,
 uogólniona.
Najczęściej na osteoporozę chorują ludzie w starszym wieku- głównie kobiety. Można z nią walczyć, jeśli zostanie odpowiednio wcześnie wykryta i leczona.

PRZYCZYNY POWSTAWANIA ZANIKU KOSTNEGO
Istnieje bardzo wiele przyczyn zaniku kostnego. U każdego chorego na osteoporozę może wystąpić inny zestaw przyczyn wywołujących tę chorobę. Do najważniejszych i najczęstszych z nich należą: menopauza (szczególnie u kobiet), podeszły wiek,  uwarunkowania genetyczne (podobne schorzenia w rodzinie),  niedobór witaminy D3 i wapnia, palenie papierosów, mało aktywny (siedzący) tryb życia, schorzenia narządu ruchu (choroby zwyrodnieniowe i zapalenie reumatoidalne stawów),  długotrwałe zażywanie niektórych leków,  współwystępowanie innych chorób (np.: schorzeń wątroby i nerek),  zła dieta,  itp.

SKUTKI OSTEOPOROZY
W początkowej fazie choroby nie odczuwa się zmian zachodzących w kościach. Przeważnie dopiero w momencie, gdy uszkodzenie kości (odwapnienie) jest już dość znaczne i gdy pojawia się przewlekły, ciężki do zniesienia ból osteoporotyczny, zauważa się tę chorobę. Często ból ten bywa lekceważony przez chorego. W zaawansowanej chorobie kości stają się coraz bardziej podatne na złamania- nie tylko te spowodowane na przykład upadkiem, lecz również te, które pojawiają się bez wyraźnej przyczyny (złamania samoistne).
Najczęściej złamaniom ulegają: kręgosłup, żebra, kości nadgarstka, kość ramienia,miednica,itp.

Mówiąc o reumatyzmie najczęściej mamy na myśli reumatoidalne zapalenie stawów. Samo słowo reumatyzm określa zazwyczaj całą grupę chorób powodujących sztywność stawów i mięśni, nierzadko również ból.

Reumatoidalne zapalenie stawów to choroba o niejasnych przyczynach powstawania, najprawdopodobniej powoduje ją wirus. Najczęściej zapadają na nią kobiety (6 razy częściej od mężczyzn). Gdy choroba raz zaatakuje to już nigdy nie wygasa. Postępując deformuje i niszczy stawy, tym samym ograniczając ich ruchliwość.

Objawy
- chwilowe uczucie sztywności stawów które przemija po wykonaniu kilku ruchów;
- widoczny obrzęk na stawach;
- ograniczona ruchliwość stawów i występujące bóle przy próbach ruchu;
- stan podgorączkowy;
- zanik mięśni w okolicy chorego stawu.

Leczenie trwa wiele lat i jest powolne i trudne. Stosuje się leki wpływające na przebieg choroby oraz takie które tylko likwidują dolegliwości, w grę wchodzi również operacja chirurgiczna.

Ostrogi piętowe są to zmiany zwyrodnieniowe tworzące się na powierzchni guza kości piętowej, zmiany te powodują stan zapalny rozścięgna podeszwowego i tkanki podskórnej w okolicy pięty.

Choroba zazwyczaj dotyka osoby w wieku starszym lub pracujące w pozycji stojącej.

Objawy
Ból w okolicy jednej lub obu pięt utrudniający stanie i chodzenie.

Rozpoznać chorobę można na podstawie zdjęcia RTG.

Leczenie
Ma charakter zachowawczy, zalecane jest stosowanie specjalnych wkładek oraz zabiegów: ultradźwięki, jonoforeza, diatermia.

Inne nazwy:
Narośle kości piętowej, ostrogi, ostrogi piętowe

Kręgosłup jest częścią szkieletu stanowiącą główną podporę i oś, dzięki niemu możemy chodzi. Stanowi on także ochronę dla układu nerwowego, chroni rdzeń kręgowy.

Kręgosłup zbudowany jest z 32 – 34 pojedynczych kręgów, które (przy liczeniu z góry) są coraz większe. Kręgosłup dzieli się na część szyjną (7 kręgów), piersiową (12 kręgów), lędźwiową (5 kręgów), krzyżową (5 kręgów), guziczną i ogonową (3 – 5 kręgów).
Pomiędzy trzonami kolejnych kręgów znajdują się krążki międzykręgowe, tzw. dyski. Ich główną funkcją jest amortyzowanie wstrząsów i zapewnienie ruchomości sąsiadującym kręgom. Razem tworzą one tzw. segment ruchowy kręgosłupa. Wysunięcie się krążka, popularnie zwane dyskopatią, może być bardzo bolesne i wymaga konsultacji lekarza.

Jednak przyczyny bólu kręgosłupa mogą wynikać także z uszkodzenia lub zaburzenia funkcjonowania układu kostnego, nerwowego, naczyniowego lub tkanek miękkich. Przebiegają one jako sporadyczne incydenty, często z nawrotami lub jako przewlekłe dolegliwości. Bóle kręgosłupa może być skutecznie wyleczone, wymagają postawienia trafnego rozpoznania, gdyż tylko ono warunkuje dobór skutecznej terapii.

Urazy kręgosłupa zdarzają się również bardzo często podczas wypadków komunikacyjnych czy podczas oddawania skoków do wody na tzw. „główkę” lub podczas upadków z wysokości. Do urazów dochodzi w wyniku ucisku lub uszkodzenia rdzenia kręgowego, co może spowodować późniejsze zaburzenia neurologiczne.
Urazy kręgosłupa czy jego złamania są bardzo poważnymi uszkodzeniami mogącymi spowodować kalectwo lub nawet śmierć.

Halluksy (haluksy) to nabyte zniekształcenie stopy. Koślawienie palców stopy jest procesem długotrwałym, trwającym wiele lat. Choroba ta dotyka najczęściej kobiet dorosłych i jest przede wszystkim efektem chodzenia na szpilkach, w wąskich, niewygodnych butach. Ale także stojącego trybu życia oraz nadwagi.

Objawy
Paluch stopy (czyli pierwszy palec) ulega bocznemu odchyleniu.

Leczenie
Najważniejsze jest przestrzeganie odpowiedniej higieny stóp. Obuwie które nosimy musi być wygodne i o odpowiednim rozmiarze, nie może być za wąskie/ciasne z przodu. Istotne jest także aby zmieniać obuwie kilka razy dziennie – dzięki czemu obciążać będziemy różne fragmenty stopy.
Przy niewielkiej koślawości palucha można spróbować leczenia profilaktycznego za pomocą specjalnych wkładek i aparatów korygujących.
Często jednak jest konieczna operacja chirurgiczna – która oczywiście nie jest bolesna. Po zabiegu chory musi nosić na nodze gips (od 2 do 6 tygodni), a po zdjęciu opatrunku efekt operacji utrwalany jest przez ćwiczenia i zabiegi fizykoterapeutyczne.

Inne nazwy:
haluksy, halluksy, koślawe paluchy, halluxy, hallux, paluch koślawy

Dna moczanowa inaczej nazywana artretyzmem lub skazą moczanową jest przewlekłą chorobą charakteryzującą się podwyższonym poziomem kwasu moczowego w krwii.

Prawidłowy poziom kwasu moczowego dla kobiety wynosi 6 mg/dl, a dla mężczyzny 7 mg/dl. Z hiperurykemią (czyli jego zbyt wysokim poziomem w surowicy) mamy do czynienia gdy poziom przekracza 7mg/dl i u takiej osoby występuje ryzyko zachorowania na dnę moczanową.

Kwas moczowy jest ostatnim produktem przemiany puryn w organizmie człowieka. Hiperurykemia jest efektem nadprodukcji kwasu moczowego lub upośledzonego wydalania tego kwasu z moczem.

Pierwszym objawem dny moczanowej jest ostry atak bólu jednego lub kilku stawów i w tym przypadku mamy do czynienia z drugą faza przebiegu choroby.

Etapy przebiegu choroby:
1. bezobjawowa hiperurykemia – trwa 20-30 lat, zanim ujawni się ostrym bólem.
2. ostre zapalenie stawów – dotyczy częściej mężczyzn niż kobiet. Występuje po raz pierwszy między czterdziestym a szejściesiatym rokiem życia.
3 . napady choroby i okresy międzynapadowe – towarzyszą im objawy ogólne – podwyższona temperatura, dreszcze, uczucie rozbicia, kołatanie serca. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się podwyższoną liczbę krwinek białych w rozmazie krwi obwodowej.
4. przewlekłe zapalenie stawów – powstają nadżerki na stawach, w kaletkach stawowych i pochewkach ścięgnistych tworzą się złogi moczanowe.

Leczenie dny moczanowej polega przede wszystkim na opanowaniu ostrego stanu zapalnego lekami przeciwzapalnymi. Następnie stosuje się zapobieganie nawrotom ostrych napadów dny oraz profilaktykę odkładania się złogów moczanowych i uzyskanie wchłonięcia się złogów już powstałych.Konieczne jest także leczenie innych schorzeń towarzyszących dnie, współuczestniczących w rozwoju powikłań nerkowych.

Choroba Perthesa należy do grupy jałowych martwic kości, dokładnie mówiąc jest to niedokrwienna martwica głowy kości udowej.

Przyczyny występowania choroby są ciągle nie znane.

Choroba najczęściej dotyka chłopców w wieku pomiędzy 3 a 7 rokiem życia, a pierwszymi objawami są ból w okolicach stawu kolanowego i biodrowego oraz utykanie.

Chorobę można wykryć na podstawie przeprowadzenia zdjęcia RTG, sonografii bądź badania klinicznego.

Długi przebieg choroby dzieli my na cztery okresy:

1. objawy prodromalne – ten okres jest krótki, trwa zazwyczaj kilka tygodni. Z powoduj zapalenia błony maziowej występuje ból oraz zbiera się płyn w jamie stawowej.

2. okres sklerotyzacji (martwicy) – stadium choroby trwające od 6 do 12 miesięcy. Martwicza część głowy kości udowej ulega zapadnięciu.

3. okres fragmentacji – trwa on od 1 do 2 lat, martwicza kość jest resorbowana, pojawia się deformacja głowy kości udowej.

4. okres odbudowy – trwa od 8 miesięcy do 3 lat. Formuje się nowa kośc i zmiany zostają utrwalone.

Kręgosłup szyjny — z uwagi na pełnioną przez niego funkcję (sprawny obrót głową we wszystkich kierunkach) — należy do części kręgosłupa obdarzonych największą ruchliwością. Jest on szczególnie narażony na szybkie zużywanie się, zwłaszcza w dolnym odcinku, który graniczy ze znacznie mniej ruchliwym kręgosłupem piersiowym.

Na krążki międzykręgowe działają w tym miejscu kręgosłupa siły, które powodują ich silne zużywanie. Stosunkowo dużym obciążeniem kręgosłupa szyjnego jest głowa. W normalnych warunkach aparat więzadłowy (w tym przede wszystkim dyski) radzi sobie z jej dużym ciężarem, lecz w przypadku wad postawy i niewłaściwego obciążenia mięśni szyi kręgosłupa szyjnego mięśnie nie są w stanie utrzymać głowy w należytej pozycji.

Niektóre elementy aparatu ruchowego szyi męczą się i słabną; sprawia to, że głowa zwiększa nacisk na kręgosłup szyjny w sposób zwielokratniający nacisk powodowany samym jej ciężarem. Każdy, kto nosił kiedyś kołnierz ortopedyczny wie, jak ciężka potrafi być głowa, gdy podtrzymujące ją mięśnie są nie w pełni sprawne i słabe.

Inną przyczyną szybkiego zużywania się krążków międzykręgowych może być przeprost szyi (czyli bardzo silne zgięcie kręgosłupa szyjnego w tył) będący konsekwencją przyjmowania nieprawidłowej postawy ciała. Na dyski działają wówczas dodatkowe, duże siły ściskające i deformują je tak, że stają się one grubsze z przodu niż z tyłu. Widzimy to u ludzi przygarbionych, o półokrągłych plecach, którzy, chcąc zwrócić się twarzą w przód, zmuszeni są wygiąć szyję do tyłu i podnieść brodę. Każdy z nas widział zapewne kogoś takiego, czasami nawet w swojej najbliższej rodzinie; często my sami mamy takie problemy.

Wadliwy sposób chodzenia i nieprawidłowa postawa powodują także podrażnienie kości prowadzące do zwyrodnień kostnych przybierających postać kostniejących kolców i klamer na tylnych krawędziach kręgów. Wiele osób stwierdza wtedy ze zdziwieniem i zaniepokojeniem, że przy skrętach głowy kręgi szyi zgrzytają jak piasek w trybach jakiejś przekładni (chociaż nie towarzyszy temu ból).

Zmiany chrzęstne, o których mówimy, mogą jednak wywołać bardzo przykre dolegliwości, jeśli spowodują zawężenie stworów międzykręgowych, przez które przebiegają naczynia krwionośne i pęki nerwów. Od stanu kręgosłupa szyjnego zależy więc również ukrwienie głowy i jej narządów.

Kręgosłup szyjny, który jest odpowiedzialny za ruchy i właściwą pozycję głowy, zapewnia również prawidłowe unerwienie górnej partii ciała, gdyż z szyjnego odcinka rdzenia

Typowym zjawiskiem dla zespołu kręgosłupa szyjnego jest związek bólów z wykonywanymi ruchami, zwłaszcza podczas snu w niekorzystnej pozycji ciała. Jeśli leżymy nie tylko niewygodnie, ale i w przeciągu (na który wszystkie mięśnie reagują wzmożonym napięciem) — możemy obudzić się rano ze sztywną szyją, z objawami podobnymi do skutków postrzału w lędźwiowym odcinku kręgosłupa.
Sposoby terapii
Jak należy postępować w przypadku dolegliwości powstających w szyjnym odcinku kręgosłupa? Co robić, gdy odczuwamy z tego powodu ból głowy, karku lub nocne drętwienie dłoni?

Zalecenia
Nie spać na brzuchu, by uniknąć niekorzystnego ułożenia kręgosłupa szyjnego, i tak już za bardzo wygiętego do tyłu.
Prawidłową pozycję głowy podczas snu zapewnia dość twarda, sztywna poduszka, która powinna być na tyle gruba, by mogła wypełnić kąt pomiędzy szyją a barkiem
Częsta autokorekcja postawy ciała w ciągu dnia (np. podczas jazdy samochodem) i kontrola sposobu wykonywania ruchów. Wiele osób siedzi w samochodach osobowych zbyt nisko. Powinniśmy zatem sprawdzić swoją pozycję za kierownicą i w razie potrzeby podłożyć sobie pod siedzenie dość twardą, klinowatą poduszkę
Również wysokość krzesła i blatu stołu, przy którym miejsce pracy pracujemy, muszą być ze sobą odpowiednio zgrane. Lepiej jest siedzieć wyżej niż niżej. Siedziska krzeseł, mebli tapicerskich i siedzenia w samochodzie powinny być płaskie i nie mogą w żadnym wypadku opadać do tyłu, gdyż uniemożliwia to utrzymanie miednicy w prawidłowym, zbliżonym do pionu położeniu, a tym samym—wyprostowanie kręgosłupa.
Jak pomóc sobie samemu?
Rozluźnić napięte mięśnie karku, stosując w tym celu poduszkę elektryczną, ciepłe i wilgotne kompresy lub silny i bardzo gorący natrysk, skierowany na kark i szyję. Zabieg okaże się tym skuteczniejszy, im dokładniej zlokalizuje się bolące miejsce. Można sobie również zaaplikować okłady borowinowe lub okłady ze szlamu wulkanicznego („fango”), aczkolwiek mają one tę wadę, że stosunkowo szybko stygną.
W przypadku bardzo silnych bólów szyi przy poruszaniu, pomaga często unieruchomienie jej na pewien czas (choćby tylko na noc) w dobrze osadzonym kołnierzu ortopedycznym.
Trening autogenny
Joga
Kąpiele ziołowe
Pomoc terapeuty

Zabiegi rehabilitacyjne:

Ćwiczenia uczące aktywnego rozciągania kręgosłupa i należytego ustawiania miednicy (tj. w położeniu zbliżonym do pionu, z zachowaniem jednak naturalnej wklęsłości w dole pleców); właściwa pozycja miednicy zapewnia automatycznie lepsze ustawienie kręgo­słupa szyjnego, co z kolei odciąża pas barkowy.
Rozluźnienie blokady stawów międzykręgowych i stabilizacja (tj. ograniczenie ruchomości) nadmiernie ruchomych naturalnych odcinków kręgosłupa.
Rozluźnienie mięśni karku przez rozciąganie, nagrzewanie (np. okłady ze szlamu wulkanicznego) lub masaż.
Gimnastyka nadmiernie rozciągniętych i przez to osłabionych mięśni szyi.
Ćwiczenia korekcyjne uczące prawidłowego ustawienia kręgosłupa szyjnego.
W koniecznych przypadkach — naciągnięcie kręgosłupa szyjnego (wyciąg) jako energiczny sposób zwalczenia bólu o charakterze uciskowym. Rozciąganie kręgosłupa powinno być wykonywane ręcznie, gdyż tylko taki sposób pozwala na jednoczesne rozruszanie szyi oraz odnalezienie i zlikwidowanie ewentualnych blokad kręgów.

Wady zgryzu
Do leczenia wad zgryzu stosuje się między innymi aparaty ortodontyczne. Niestety, wiele młodych osób wstydzi się nosić takich aparatów. Musicie pamiętać, że im wcześniej zaczniecie leczyć wadę tym szybciej przestaniecie nosić aparat. Poza tym na rynku dostępne są już przeźroczyste aparaty dla tych, którzy nie mogą znieść tych zwykłych. Mitem jest, że prostować zęby mogą tylko osoby do 20. roku życia. Teraz można leczyć wadę zgryzu w każdym wieku. Wady mogą być wrodzone. Większość jednak nabywamy w dzieciństwie. Przyczynami mogą być: oddychanie ustami, nieprawidłowo wykonane smoczki lub próchnica.
O to, aby żeby były proste należy dbać od samego początku. Wiele rodziców zaniedbuje uzębienie dziecka uważając, że mleczaki przecież i tak wypadną. Dbajmy, więc o zęby naszych dzieci już w wieku 3 lat. Niestety nie wielu zdaje sobie sprawę, że bardzo krzywy zgryz może przysporzyć dziecku w szkole lub przedszkolu wiele przykrości związanych z wyśmiewaniem się rówieśników.

Typy aparatów:

1. Ruchomy
Ruchome aparaty ortodontyczne noszą dzieci, którym nie wyrosły jeszcze wszystkie stałe zęby, czyli w wieku od 4 do 11 lat. Aparat tworzy akrylowa płytka i druciane pętle. Możliwości takiego aparatu są ograniczone, bo powala on jedynie korygować lekkie wychylenia się zębów. Aparat nosi się tylko przez kilka godzin dziennie, według zaleceń lekarza.

2. Stały
Stały aparat ortodontyczny można założyć dopiero, gdy wszystkie zęby są już stałe. Aparat tworzą zamki i pierścienie przyklejane klejem do szkliwa. Na to nakładany jest drut. Osoby noszące tego typu aparaty muszą szczególnie dbać o higienę jamy ustnej. Za aparatem często zbierają się resztki jedzenia. Należy używać specjalnych szczoteczek, płynów do płukania i nici dentystycznych.

„Choroba nie jest naszym wrogiem. Wręcz przeciwnie – może stać się przyjacielem i pomocnikiem. Poprzez chorobę nasz organizm wskazuje nam, że obraliśmy niewłaściwy kierunek, postępujemy w sposób, który nie służy naszemu zdrowiu i życiu oraz ostrzega, że powinniśmy jak najszybciej zejść z drogi, na której się znajdujemy.” (Tepperwein).

Terapia czaszkowo-krzyżowa to bardzo delikatna terapia manualna, polegająca na subtelnej pracy z ciałem. Jest to unikalna metoda kompleksowego oddziaływania na ludzki organizm w celu pełnego jego zrównoważenia i wyciszenia.

Terapia ta została stworzona poprzez rozwinięcie prac amerykańskiego osteopaty – dr. Williama Shuterlanda we wczesnych latach XX wieku. Odkrył on nieustający ruch kości głowy, a późniejsze badania ujawniły obecność różnych rytmów w całym ciele. Jako rezultat wnikliwych i dokładnych obserwacji stało się oczywiste, że ruchy te, które mogą być zmierzone za pomocą dokładnej i specjalistycznej aparatury, są bezpośrednim odzwierciedleniem zdrowia, dając tym samym możliwość do pracy z fizycznymi jak również z bardziej subtelnym aspektami życia.

Ludzkie ciało posiada kilka rytmów. Dla wszystkich oczywiste i łatwo wyczuwalne jest np. tętno i oddech, które są oznaką życia. Inaczej ma się sprawa z rytmem czaszkowo-krzyżowym, który również jest warunkiem i oznaką życia i jest nieco trudniej wyczuwalny.

Rytm czaszkowo-krzyżowy związany jest z istnieniem systemu czaszkowo-krzyżowego. W jego skład wchodzą opony mózgowo-rdzeniowe, wszystkie kości czaszki i kręgosłupa aż do kości krzyżowej oraz płyn mózgowo-rdzeniowy. Układ ten spostrzegany jest jako hydraulicznie zamknięty system przepływu i produkcji płynu mózgowo-rdzeniowego a jakość jego pracy ma ogromny wpływ na funkcjonowanie ludzkiego organizmu.

Pod wpływem rozmaitych czynników – urazów, codziennego stresu, traumatycznych przeżyć dochodzi do zaburzeń i nieprawidłowego przepływu płynu mózgowo – rdzeniowego, a co za tym idzie do powstawania nieprawidłowości w pracy układu nerwowego, hormonalnego, immunologicznego i innych. Pojawia się zaburzenie równowagi napięciowej
w tkankach całego ciała, co z kolei narusza naturalny przepływ energii i zmusza organizm do angażowania sił zewnętrznych, aby je skompensować.

Podczas zabiegu TCK terapeuta wykonuje delikatne chwyty na głowie, kości krzyżowej i przeponach ciała w celu odblokowania, odwinięcia procesów chorobowych w ciele pacjenta.. Odblokowania te prowadzą do harmonii, równowagi i prawidłowego funkcjonowania ciała.

Jak pisze Rollin Becker, „Zdrowie nigdy nie ginie, ono skupia nasze doświadczenia”.

Ciało człowieka ma ogromne możliwości autoregeneracji. Czasami wystarczy przywrócić pierwotny stan równowagi lub nadać mu właściwy wektor zmian a ono samo powróci do zdrowia. Wtedy to wewnętrzna energia może być spożytkowana na rozwój intelektualno-emocjonalny. Dzięki temu stajemy się bardziej odporni na stres, lepiej radzimy sobie w trudnych sytuacjach, mamy więcej inicjatywy i jesteśmy bardziej kreatywni.

Wskazania:
Podczas leczenia ortodontycznego, dolegliwości kręgosłupa i stawów obwodowych, bóle głowy i migreny, chroniczne zmęczenie, nerwobóle, zaburzenia snu, nastroju i przemęczenie, obniżenie odporności, nerwice, zaburzenia koncentracji i kłopoty z uczeniem się, stany depresyjne po traumach fizycznych, emocjonalnych i wiele, wiele innych .