Mimo, że przyczyny wad zgryzu kojarzone są najczęściej z czynnikami dziedzicznymi lub wrodzonymi, należy być świadomym, że zdecydowana większość wad zgryzu ma swoje podłoże w nieprawidłowych czynnościach narządu żucia.

W niniejszym artykule przedstawiamy charakterystykę i zastosowanie nowoczesnych aparatów czynnościowych.
Jak działają i czym są aparaty czynnościowe?
Kiedy w ortodoncji używamy terminu „czynnościowy”, myślimy o aparatach doprzednio przemieszczających żuchwę w aktywnej fazie wzrostu, które zalecane są na czas 6-12 miesięcy, aby odpowiednio stymulować jej rozwój. Aparaty te stosuje się w przypadkach niedostatecznego wzrostu żuchwy względem płaszczyzny przednio – tylnej. Można śmiało założyć, że u wszystkich pacjentów, u których zdiagnozowano wady zgryzu, występują dysfunkcje narządu żucia. Kto nie widział dziecka, u którego pojawiła się wada zgryzu na skutek ssania kciuka lub smoczka?

Do zaburzeń czynnościowych możemy dołączyć atypowe połykanie, jednostronne żucie, hipotonię lub hipertonię mięśni, nieprawidłową posturę, a przede wszystkim problemy związane z oddychaniem. Biorąc pod uwagę fakt, że w ciągu ostatnich 10 lat liczba dzieci dotkniętych alergiami wzrosła o 30%, istota problemu związanego z oddychaniem gwałtownie potęguje się. U dziecka oddychającego przez usta, pozycja języka jest niska, nie ma on kontaktu z podniebieniem, a w konsekwencji nie wpływa na poprzeczny wymiar szczęki. Wynikiem tych zaburzeń jest rozwój wad zgryzu w postaci zgryzu krzyżowego i zaburzonego toru prowadzenia żuchwy podczas przywodzenia. Z tego powodu należy poważnie podchodzić do problemu związanego z czynnością oddychania od najmłodszych lat pacjenta, niosąc odpowiednią pomoc.

Jednym ze sposobów niesienia takiej pomocy jest reedukacja. Należy ona do leczenia wad zgryzu: indywidualnie traktuje każdego pacjenta podchodząc wieloaspektowo do problemu. W uzębieniu mlecznym to wczesne leczenie prewencyjne; w uzębieniu mieszanym sterowane wyrzynanie zębów, a w uzębieniu stałym – korekta położenia zębów. W reedukacji bardzo ważne jest odpowiednie zmotywowanie pacjenta, dziecko powinno zrozumieć, że istnieje konieczność leczenia, musi być w pełni świadome tego faktu.

W reedukacji stosowane są zależnie od wieku pacjenta:
płytki przedsionkowe infant trainery,
aparaty Multi-S,Multi-T,Multi-P,EF-2,EF-3,
trainery T4K, T4A, TMJ, TMD.
Zalecane są wraz z ćwiczeniami, które stanowią czynny element leczenia.

Płytki przedsionkowe (od 2 r.ż.) charakteryzują się wieloma zaletami:
pomaga usunąć wady wymowy
koryguje dysfunkcje języka
likwiduje szkodliwe oddychanie ustami
wpływa na wykształcenie się prawidłowego nagryzu
wzmacnia mięśnie ust
zapobiega ssaniu kciuka
prawidłowo ustawia zamknięcie ust

Infant Trainer (2-5r.ż) – jest formą aktywnych ćwiczeń, zachęcających dziecko do poprawnego żucia i prawidłowej czynności mięśni twarzy. Co więcej, aparat zmusza do oddychania przez nos a także umożliwia wykształcenie prawidłowego nawyku połykania i układania języka w jamie ustnej. Może zapobiec leczeniu ortodontycznemu-aparaty stałe, usuwanie zębów – w późniejszym okresie.

Aparat Multi-S (5-8r.ż.) – zmniejsza napięcie mięśniowe i warunkuje prawidłowe ustawienie zębów

Aparat Multi-T (9-11r.ż.) – stworzony został w celu polepszenia rozwoju twarzy i zgryzu u dzieci z uzębieniem mieszanym. Aparat redukuje problemy z połykaniem, ssaniem palca, wypychaniem języka, oddychaniem. Zapewnia prawidłowe ustawienie zębów w łuku i kieruje zęby we właściwe położenie.

Aparat Multi-P (11-15r.ż) – jest skuteczną i wydajną metodą opracowaną z przeznaczeniem dla wczesnego leczenia ortodontycznego. Ustawia ona wyrzynające się zęby w łuku zębowym w idealnej pozycji, wykorzystując pracę mięśni pacjenta. Dzięki temu uzyskuje się prawidłowy zgryz i unika rozwoju poważnych wad. Stosujemy go przy: stłoczeniu siekaczy, obrotach siekaczy, zgryzie krzyżowym pojedynczych zębów, uśmiechu dziąsłowym, zgryzie otwartym i tyłozgryzie.

Aparat EF-3 (5-8r.ż.), EF-2 (9-11r.z.) – noszenie aparatu umożliwia idealny wzrost zębów, zmniejsza liczbę ekstrakcji, ogranicza problemy i zwiększa stabilność danego przypadku. Stosowany głównie w zgryzie głębokim, służy do korekty łuków zębowych w wymiarze przednio-tylnym oraz pomaga w zwalczaniu nawyków ssania kciuka.

Aparaty typu Trainer (9-11r.ż.) – działaniem swym obejmują zęby łuku górnego i dolnego wpływając jednocześnie na doprzednie przemieszczenia żuchwy. Ponadto specjalna wypustka dla języka zmusza dziecko do jego prawidłowego ułożenia i powstrzymuje jego nacisk na zęby,dzięki czemu usuwa przyczynę złego ustawienia zębów. Stosowany głównie w tyłozgryzach w uzębieniu mieszanym.

Trainer TMJ – dzięki wyprofilowanej podstawie o specjalnym kształcie i podwójnej osłonie na usta zmniejsza zgrzytanie zębami. Wiele osób cierpi na schorzenia stawu skroniowo-żuchwowego, których objawem może być chroniczny ból głowy, uszu, szyi i żuchwy. Mogą także pojawić się chrzęsty, trzaski i trzeszczenia w stawach. Dzięki specjalnie zaprojektowanemu kształtowi Trainera jeden rozmiar pasuje do szczęk większości pacjentów.

Korzyści płynące dla użytkowników trainerów są ogromne:
komfort noszenia wynikający z braku drutów i klipsów obecnych w standardowych aparatach ortodontycznych
względy finansowe – trainery są tańsze od stałych aparatów ortodontycznych
nie trzeba usuwać zębów
szybszy czas leczenia
widoczne efekty już po krótkim czasie stosowania

Źródło artykułu: stom. Małgorzata Sas

Artretyzm to choroba określana mianem skazy moczanowej (inną nazwą jest dna moczanowa). To jedna z chorób reumatycznych, na którą zapadają głównie osoby powyżej czterdziestego roku życia. Częściej dotyka ona kobiet niż mężczyzn. Choroba ta powoduje bardzo poważny stan, jakim jest niszczenie tkanek stawowych. W niektórych, bardzo poważnych przypadkach, może stać się nawet przyczyną śmierci. Zwykle nie leczona prowadzi do trwałego kalectwa.

Ryzyko, że zostaniemy dotknięci akurat tą chorobą, jest niezbyt duże. Jeśli nikt w naszej rodzinie nie chorował na nią, to raczej nie ma żadnego zagrożenia jej wystąpieniem. Chyba że sami będziemy zabiegać o to, by nas ona dotknęła. Jeśli bowiem będziemy nieodpowiednio się odżywiać, zbyt dużo pokarmów przyjmować (co doprowadzić może do otyłości), to wtedy ryzyko zachorowania na artretyzm znacznie wzrośnie. Choroba ta dotknąć nas może również w związku z przechodzeniem innej choroby. Towarzyszy zwykle chorobie nerek oraz krwi.

Artretyzm to inaczej mówiąc- zapalenie stawów. Istnieje bardzo wiele jego rodzajów. Żeby wiedzieć, jakie leczenie najlepsze będzie w tym konkretnym przypadku, należy przeprowadzić odpowiednie badania. Najczęściej występującymi rodzajami artretyzmu są osteoartretyzm oraz artretyzm reumatyczny. Jego głównymi objawami są przede wszystkim trudności ruchowe oraz towarzyszący im ból, który często jest tak silny, że utrudnia poruszanie się.

Artretyzm należy leczyć farmakologicznie. Stosuje się wówczas środki, których głównym zadaniem jest łagodzenie objawów towarzyszących tej chorobie. Rodzaj i częstotliwość zażywania leków zależy jednak od rodzaju choroby i stopnia jej zaawansowania. Tak czy inaczej do lekarza udać się trzeba. Na pewno poradzi nam on, jakie leczenie w naszym przypadku wybrać. Czasami wystarczy konsultacja ze zwykłym lekarzem pierwszego kontaktu. Zwykle jednak zaleca się udanie się do reumatologa.

Aby lepiej radzić sobie z chorobą i walczyć z nią- należy ćwiczyć. Im więcej będziemy się ruszać, tym lepiej dla nas. Ćwiczenia w początkowym okresie mogą powodować ból, jednak już po krótkim czasie, kształtowane w trakcie ćwiczeń mięśnie mogą sprawić, że łatwiej ból będziemy znosić, a codzienne dolegliwości staną się przez to mniej dokuczliwe. Warto również starać się, by w miarę możliwości utrzymywać ten sam poziom wagi. Nadmierna waga może stanowić zbyt duży nacisk na nasze stawy, natomiast niedowaga- może powodować osłabienie naszego organizmu.

Występują w obrębie: głowy, szyjki anatomicznej i chirurgicznej, guzka większego i mniejszego kości ramiennej oraz mogą towarzyszyć zwichnięciom stawu ramiennego.

W okresie okołoporodowym najczęściej dochodzi do: złamania obojczyka (wymaga różnicowania z uszkodzeniem splotu ramiennego), złamania trzonu kości udowej, złuszczenia bliższej nasady kości ramiennej, złuszczenia dalszej nasady kości ramiennej (rzadko) oraz złuszczenia dalszej nasady kości udowej.

Urazy charakteryzują się krótkim okresem przekrwienia i szybkim odkładaniem nowej tkanki kostnej. Niekiedy po kilku dniach od złamania wyczuwalny jest palpacyjnie guz z kostniny, który czasami może być jedynym objawem przebytego złamania (wymaga różnicowania z nowotworem). Odkładanie wapnia w obrębie kostniny zewnętrznej następuje szybko, podczas gdy szczelina złamania przez długi okres czasu jest słabo uwapniona („zieje” na zdjęciach rtg).

Złamania te wymagają zazwyczaj krótkotrwałego unieruchomienia (np. złamanie kości udowej). Niekiedy unieruchomienie nie jest konieczne (np. złamanie obojczyka).

Lekarz w Londynie