Z ostatnich danych wynika, że na gruźlicę zachorowuje zaledwie 10% osób nią zarażonych. Zakażenie gruźlica może trwać bardzo długi okres i nie oznacza wcale konieczności wyklucia się choroby. Największe prawdopodobieństwo pojawienia się choroby jest u osób starszych których układ odpornościowy jest osłabiony. Zachorowaniu również sprzyjają inne choroby: najbardziej AIDS, nowotwory, cukrzyca oraz alkoholizm.
W Polsce od wielu lat stosowane jest szczepienie ochronne wśród noworodków i jeśli konieczne – powtarzane w 2, 6 i 12 roku życia.

Objawy gruźlicy rozpoczyna się generalnym osłabieniem, brakiem energii, szybkim męczeniem się, ponad przeciętną sennością, regularnie powtarzającymi się stanami podgorączkowymi oraz nocnymi poceniami. Charakterystycznym objawem gruźlicy płuc jest suchy kaszel który z czasem zmienia się w plucie krwią.
Pamiętajmy, że gruźlica atakuje różne narządy człowieka: najczęściej występuje gruźlica płuc, na drugim miejscu gruźlica układu moczowo-płciowego, a na trzecim kości i stawów.

Leczenie gruźlicy w większości przypadków odbywa się za pomocą leków przeciwgruźliczymi, rzadko stosuje się leczenie operacyjne lub klimatyczne.

Objawy są mało charakterystyczne i przypominają miej groźne choroby (brak energii, duszność po wysiłku, powiększone węzły chłonne, spadek wagi, podwyższona temperatura ciała, czasami może wystąpić guz w obrębie migdałka podniebiennego lub jamy brzusznej). Często właśnie z powodu mylnych objawów chłoniak wykrywany jest przez specjalistę zbyt późno aby można było skutecznie z nim walczyć.

Na chłoniaka co rocznie zachorowuje w Polsce 6000 osób zarówno w młodym jak i podeszłym wieku.

Diagnoza powinna być postawiona możliwie szybko, a leczenie należy rozpocząć natychmiast. Na początku polega ono na pobraniu próbki chłoniaka aby ustalić jego rodzaj i wyznaczyć dalszy przebieg leczenia. Zasadniczym sposobem leczeniem chłoniaka jest chemioterapia, najczęściej w formie bardzo agresywnej wymagającej przeszczepu szpiku. Chemioterapia wspomagana jest przez radioterapię.

Objawy białaczki:
Na początku choroba przebiega bezobjawowo, później pojawiają się: osłabienie, bladość, ospałość, pojawiające się siniaki bez wyraźnej przyczyny, niedokrwistość i przedłożone krzepnięcie krwi (częste krwawienie z nosa i z dziąseł przy myciu zębów oraz obecność krwi w stolcu i moczu), powiększone węzły chłonne, skrócony oddech, ucisk w lewym podżebrzu.

Rodzaje białaczki:
1. ostra białaczka limfatyczna (wzrost tkanki limfatycznej oraz naciekanie jej w różnych regionach ciała);
2. przewlekła białaczka limfatyczna (dotyczy osób po 60 roku życia);
3. ostra białaczka limfoblastyczna (dotyczy dzieci w wieku 3-5 lat);
4. ostra białaczka szpikowa (dotyczy osób dorosłych)
5. przewlekła białaczka szpikowa

Leczenie białaczki uzależnione jest od jej rodzaju i stanu zdrowia osoby chorej, zazwyczaj polega na chemioterapii, często konieczne są przetoczenia krwi i kuracje antybiotykowe. Z pośród innych rodzajów kuracji należy wymienić radioterapię i przeszczepy szpiku kostnego.

Najczęstszymi objawami ubocznymi są: złe samopoczucie, brak apetytu, uczucie wyczerpania i braku energii.

Radioterapię (podobnie jak chemioterapię) stosuje się w różnych celach: kompletne wyleczenie chorego, zahamowanie rozwoju nowotworu lub zmniejszenie dolegliwości bólowych.

Utrata kontroli nad rozrostem (podziałem) tkanki związana jest z mutacjami genów kodujących białka w cyklu komórkowym.

Nowotwory dzielimy na nowotwory złośliwe i łagodne. Złośliwe rosną szybko, naciekają do naczyń krwionośnych i limfatycznych, mogą „przerzucać się” do innych odległych narządów.

Nowotwór złośliwy ze względu na na rodzaj tkanki z której pochodzi, dzielimy na raki (z tkanki nabłonkowej) i mięsaki (z tkanek pochodzenia mezenchymalnego lub neuroektodermalnego).

Cześć mutacji nowotworowych jest dziedziczna, dlatego osoby u których w rodzinie krewni chorowali na nowotwory, maja podwyższony stopień ryzyka zapadnięcia na tę chorobę.

Mężczyźni przed leczeniem nowotworu za pomocą naświetlań zdeponować spermę w specjalnym banku spermy. co pozwoli im przyszłości na posiadanie własnego potomstwa.

Cele jakie stawia się chemioterapii zależą od stadium rozwoju i rodzaju nowotworu, mogą to być:
- wyleczenie choroby;
- powstrzymanie raka przed dalszymi przerzutami;
- spowolnienie rozwoju choroby nowotworowej;
- złagodzić objawy i tym samym podnieść jakość życia pacjenta.

W zależności od typu raka i specyfiki leków możliwych jest kilka sposobów podania choremu chemioterapii. Może to być forma doustna lub domięśniowe leku w postaci zastrzyku oraz może być także podana dożylnie – lek zostaje wówczas wprowadzony za pomocą cienkiej igły np. do żyły na przedramieniu.

Stosując chemioterapię należy liczyć się z powikłaniami, do najczęstszych należą: wymioty, uszkodzenie szpiku kostnego, nerek, nerwów, płuc, serca, zmniejszenie poziomu krwinek białych, czerwonych i płytek krwi.

Chemioterapia nie jest jedynym sposobem walki z rakiem, do tego celu wykorzystuje się także leki hormonalne i celowane molekuralnie.

Objawy białaczki:
Na początku choroba przebiega bezobjawowo, później pojawiają się: osłabienie, bladość, ospałość, pojawiające się siniaki bez wyraźnej przyczyny, niedokrwistość i przedłożone krzepnięcie krwi (częste krwawienie z nosa i z dziąseł przy myciu zębów oraz obecność krwi w stolcu i moczu), powiększone węzły chłonne, skrócony oddech, ucisk w lewym podżebrzu.

Rodzaje białaczki:
1. ostra białaczka limfatyczna (wzrost tkanki limfatycznej oraz naciekanie jej w różnych regionach ciała);
2. przewlekła białaczka limfatyczna (dotyczy osób po 60 roku życia);
3. ostra białaczka limfoblastyczna (dotyczy dzieci w wieku 3-5 lat);
4. ostra białaczka szpikowa (dotyczy osób dorosłych)
5. przewlekła białaczka szpikowa

Leczenie białaczki uzależnione jest od jej rodzaju i stanu zdrowia osoby chorej, zazwyczaj polega na chemioterapii, często konieczne są przetoczenia krwi i kuracje antybiotykowe. Z pośród innych rodzajów kuracji należy wymienić radioterapię i przeszczepy szpiku kostnego.

Lista chorób i haseł medycznych:
Białaczka
Chemioterapia
Chłoniak
Nowotwór
Radioterapia

PRZYCZYNY
Najczęściej dotyka on osoby między 50 a 70 rokiem życia, dwa razy częściej mężczyzn niż kobiety. Może rozwijać się z komórek trzustki, może być także formą przerzutową, która pierwotnie zajęta inne narządy (płuca, nerki, itp.). Przyczyną wytwarzania się raka trzustki są zwykle powikłania wynikające z zapalenia wątroby (np. cukrzyca), choć ostatnie badania naukowe udowodniły, że także nieodpowiednia dieta ma wpływ na wytwarzanie się zmian nowotworowych w trzustce. Wśród ryzykownych substancji wylicza się: nadmierne spożycie tłuszczów i białek, nadużywanie alkoholu i używek: tytoniu, kawy.
OBJAWY
Pierwotny rak trzustki rozwija się głównie w jej części głowowej, najrzadziej zaś w ogonowej. Umiejscowienie raka wpływa na rodzaj symptomów chorobowych. Wspólne dla wszystkich rodzajów zmian nowotworowych jest to, że przez dłuższy czas rozwijają się bez żadnych objawów, powodują zaś dolegliwości dopiero w bardzo późnym stadium rozwoju choroby.

Najwcześniej dają o sobie znać nowotwory z części głowowej, wzrastając, uciskają one bowiem przewód żółciowy uchodzący do dwunastnicy i blokują przepływ żółci. Przy takiej lokalizacji nowotworu występuje żółtaczka będąca następstwem blokady odpływu wydzieliny.

Objawy rozpoczynają się od intensywnego i ciągłego bólu brzucha. Jeżeli guz umiejscowiony jest w głowie trzustki, występują dodatkowo wymioty, utrata apetytu, spadek wagi i powoli postępująca żółtaczka. Jeśli natomiast nowotwór występuje w trzonie trzustki, bóle brzucha stają się świdrujące, potęgują się po jedzeniu i przy pozycji leżącej.

Gdy dolegliwość jest już w zaawansowanym stadium, widoczny jest znaczny spadek sił u chorego, ujawniają się także, wskutek zaniku czynności trzustki, zaburzenia jelitowe: wzdęcia brzucha, a także typowe objawy niedoboru soku trzustkowego, jak np. obfite, śliskie stolce. Innym możliwym objawem jest pojawienie się cukrzycy.

W końcowym stadium raka jest już widoczne znaczne uszkodzenie narządu, z możliwymi powikłaniami zagrażającymi życiu.
LECZENIE
Leczenie raka trzustki, o ile zostało zdiagnozowane wystarczająco wcześnie, polega na jego chirurgicznym usunięciu. Wycina się także sąsiadujące z nowotworem komórki zdrowe. Najczęściej jednak przeprowadza się zabieg usunięcia całej trzustki, gdyż zwiększa to szansę przeżycia. Oznacza to oczywiście, ze chory do końca życia musi przyjmować preparaty zawierające enzymy trzustkowe oraz wstrzykiwać sobie insulinę.

Niestety, tylko w 20% przypadków zachorowań na raka rozpoznanie ustala się na tyle wcześnie, że leczenie może przynieść jakieś skutki. Nawet jeśli pacjent zdecyduje się na usunięcie nowotworu, okres przeżycia po takim zabiegu jest zwykle nie dłuższy niż 1 rok. Jeśli choroba jest rozpoznana zbyt późno, jedynym rozwiązaniem pozostaje łagodzenie dolegliwości (m.in. poprzez naświetlanie połączone z dawkowaniem leków przeciwrakowych) i zwalczanie bólu.

W niektórych przypadkach chorobowych, w których trzustka niszczona jest przez łagodny przebieg chorobowy, jak np. cukrzyca typu l, która niszczy wyspy trzustkowe, możliwa jest także transplantacja trzustki.

Źródło artykułu: Chomicka Ewa „Poradnik Zdrowia. Wątroba”