Polski lekarz w Londynie

Rak nerki to nowotwór złośliwy, który dwa razy częściej dotyka mężczyzn niż kobiet, głównie ok. 60. roku życia.

Przyczyny nie są do końca poznane, istnieje teoria o uwarunkowaniach genetycznych, mówi się także o wpływie palenie papierosów, otyłości, nadciśnienia tętniczego.

Objawia się występowaniem ruchomego guza w podżebrzu (porusza się wskutek oddychania), bólem w okolicy lędźwiowej, a także krwią w moczu. Chory uskarża się także na osłabienie, niedokrwistość, spadek masy ciała, gorączkę, obrzęki nóg. Może dojść do przerzutów na inne organy. Zmiany obserwuje się dzięki badaniu USG, urografii i scyntygrafii, jednak pewność co do wystąpienia raka nerki, uzyskuje się poprzez obserwację zmienionych nowotworowo komórek pod mikroskopem.

Leczenie polega na wycięciu nerki, tkanki tłuszczowej, nadnercza i torebki włóknistej. W  wyjątkowych przypadkach, kiedy chory posiada tylko jedną nerkę, a guz nie jest zbyt duży, podejmuje się próbę wycięcia tylko guza z pozostawieniem nerki. Stosuje się dodatkowo chemioterapię i radioterapię.

Torbiel (cysta) jest wytworem patologicznym.Są najczęściej występującym rodzajem łagodnego nowotworu. U kobiet cysty pojawiają się często w narządzie rodnym. Stosunkowo rzadko występują na wargach sromowych.

Zdarza się, że tworzą się w przedsionku pochwy, a dokładniej w odpowiedzialnym za jego zwilżanie gruczole Bartholina. Torbiel jest wówczas skutkiem stanu zapalnego gruczołu. Cysty mogą się również tworzyć w ścianie pochwy, na szyjce macicy (zwłaszcza gdy goi się nadżerka), wewnątrz samej szyjki, w mięśniu macicy i w okolicach jajowodów.

Najczęściej torbiele tworzą się w jajnikach, jednak tylko w 10-15 proc. takich przypadków mają one charakter nowotworowy. W pozostałych przypadkach torbiele pojawiające się czy to w jajnikach, czy to w innym miejscu mają postać łagodnych zmian. Nie wymagają one natychmiastowej interwencji, lecz jedynie obserwacji i ewentualnie leczenia. Torbiele, które formują się na jajnikach, mogą zaburzać lub upośledzać ich czynność, powodując np. nieprawidłowe krwawienia miesięczne. Specyficzną formą są tzw. torbiele czekoladowe, które tworzą się w jajnikach kobiety chorej na endometriozę. Wzrastając z każdym cyklem miesięcznym, torbiele te mogą nawet całkowicie zniszczyć jajniki i spowodować bezpłodność kobiety. Problemy z zajściem w ciążę mogą być również następstwem cyst na jajowodach.

Torbiele powstają najczęściej w następstwie zahamowania pęknięcia dojrzałego pęcherzyka Graafa. Taka sytuacja może wystąpić, gdy pęcherzyk nie zawiera żadnej komórki jajowej lub gdy istniejąca komórka jajowa obumarła. Przyczynami takiej patologii mogą być zaburzenia hormonalne. W razie braku i jajeczkowania pęcherzyk nie przestaje rosnąć. W jego wnętrzu gromadzi się płyn i po pewnym czasie dochodzi do wytworzenia się torbieli.

Zależnie od rozmiarów torbieli i okresu cyklu płciowego mogą występować jednostronne, rozpierające rozlane bóle podbrzusza. Małe torbiele najczęściej nie wywołują żadnych dolegliwości.

Rak endometrium jest 4. pod względem zachorowalności nowotworem złośliwym u kobiet. Największa zachorowalność przypada na przedział 55-70 lat.Występuje częściej u kobiet mieszkających w krajach gospodarczo rozwiniętych. W 75 % przypadków rozpoznawany jest w pierwszym stopniu klinicznego zaawansowania, i wówczas 5-letnie przeżycia wynoszą około 76%.

Wpływ na rozwój tego raka ma długotrwała stymulacja endometrium przez estrogeny, szczególnie przy jednoczesnym niedoborze progesteronu. Taka sytuacja ma miejsce u otyłych kobiet w okresie około i postmenopauzalnym.

Polecamy artykuł: Leczenie otyłości

Ryzyko zachorowania

Ryzyko zachorowania wzrasta po czterdziestym i osiąga szczyt pomiędzy sześćdziesiątym i siedemdziesiątym rokiem życia. Rak trzonu macicy jest drugim w częstości występowania nowotworem żeńskich narządów płciowych. Choroba ta występuje częściej u kobiet, które nigdy nie rodziły.

Dyskutowany jest wpływ na częstość występowania raka trzonu macicy takich zaburzeń, jak znaczna nadwaga, cukrzyca i nadciśnienie tętnicze.

Możliwe następstwa i powikłania

Rak trzonu macicy charakteryzuje się powolnym wzrostem. Stosunkowo wcześnie występują pierwsze objawy. Są nimi krwawienia z dróg rodnych. Wczesne rozpoznanie i wczesne leczenie sprzyjają zapobieganiu rozwojowi zagrażających życiu powikłań. W przypadku zaniechania leczenia dochodzi do powiększenia rozmiarów macicy, co powoduje uczucie ucisku i dolegliwości bólowe. W zaawansowanym stadium rak rozszerza się na szyjkę macicy, miednicę małą i na dalsze narządy.

Powikłania

Niebezpiecznym dla życia powikłaniem raka trzonu macicy są przerzuty. Przerzuty powstają najczęściej drogą krwionośną kierując się do płuc, wątroby i kości. Rtg klatki piersiowej stosuje się dla wykrycia ewentualnych przerzutów do płuc. W przypadkach podejrzenia wysokiego zaawansowania raka (rozsiew) uzasadnione może być wykonanie wlewu doodbytniczego, badanie komputerowe (CT) lub badanie rezonansem magnetycznym (MRI).
Badania konieczne dla określenia zaawansowania procesu nowotworowego i zaplanowania leczenia:
- USG – przezpochwowe,
- tomografia komputerowa (CT)
- rezonans magnetyczny (MRI)
- biopsja aspiracyjna cienkoigłowa jest wskazana u chorych podejrzewanych o przerzuty do węzłów chłonnych.

Leczenie

Usuwa się macicę razem z jajowodami. Pozostawia się zwykle produkujące hormony jajniki. We wczesnym okresie choroby takie postępowanie daje 70-80% szans na wyzdrowienie. Jeżeli proces chorobowy ograniczał się do błony śluzowej macicy lub tylko w niewielkim stopniu obejmował mięśniówkę tego narządu, dodatkowe leczenie promieniami nie jest konieczne. W każdym innym przypadku nie należy rezygnować z napromieniania jako leczenia uzupełniającego.

Bez macicy nie będziesz miała miesiączki, nie możesz zajść w ciążę. Jednakże ten fakt nie musi wpływać na jakość twojego współżycia płciowego.

Rak szyjki macicy to jeden z około 200 różnych typów raka rozwija się w obrębie szyjki macicy, tej części macicy w kształcie stożka, która łączy górną część macicy (trzon macicy) z pochwą. Rak szyjki macicy rozwija się, kiedy uszkodzone komórki nabłonka zakażone wirusem HPV zaczynają się dzielić bez kontroli.

Komórki te mogą się gromadzić w jednym miejscu tworząc guz. Guzy łagodne nie naciekają i z reguły są nieszkodliwe. Guzy złośliwe, jak na przykład rak, mogą naciekać okoliczne tkanki i stanowić poważne zagrożenie dla życia.

Czynnikami sprzyjającymi powstawaniu zmian przednowotworowych i raka szyjki macicy jest:
wczesne rozpoczęcie współżycia płciowego,
częsta zmiana partnerów seksualnych,
współżycie z partnerami mającymi wiele partnerek,
niski poziom higieny osobistej,
niski poziom wykształcenia i nieprzywiązywanie wagi do dbania o własne zdrowie.
Osobnym, dużym czynnikiem ryzyka jest palenie papierosów i jednoczesne stosowanie doustnej antykoncepcji hormonalnej, a także niedobór witaminy A (retinoidów), która ma znaczenie w prawidłowym dojrzewaniu i różnicowaniu się komórek rezerwowych w fizjologicznym stanie, jakim jest proces płasko nabłonkowej metaplazji.

We wczesnym okresie brak jakichkolwiek dolegliwości. Później wystąpić mogą tzw. krwawienia kontaktowe, czyli w czasie lub po stosunku seksualnym. Bóle pojawiają się najczęściej wtedy, gdy zajęte są już sąsiednie narządy.

Jest to najczęstszy nowotwór złośliwy u kobiet. Częstość występowania wzrasta wraz z wiekiem. Czasem obserwuje się rodzinne występowanie tej choroby. Zwłaszcza u młodych kobiet. Wyróżniamy stany przed rakowe oraz raki inwazyjne. Stan przedrakowy nie występuje w postaci guza i dlatego do rozpoznania pomocna jest mammografia lub kolorowy doppler.

Rozwój raka sutka jest w dużym stopniu procesem hormono-zależnym. Estrogeny nasilają wzrost istniejącego guza. Pytanie, czy hormony te mogą powodować powstanie raka, pozostaje nierozstrzygnięte. Ze względu na istniejące wątpliwości kobiety zażywające pigułki antykoncepcyjne powinny regularnie same badać swoje sutki i często korzystać z badań lekarskich.

W procesy powstawania raka zaangażowanych jest znacznie więcej czynników, z których większość nie jest do tej pory poznana. Pierwszym z nich są uwarunkowania genetyczne, prawdopodobny jest też udział zakażeń wirusowych.

We wczesnym okresie rozwoju w większości przypadków rak sutka nie przedstawia żadnych objawów, które mogą pozwolić na odróżnienie go od innych procesów rozrostowych. Z czasem to stwardnienie lub guzek stają się widoczne. Rak sutka jest wykrywany zwykle jako namacalne, niebolesne zgrubienie w piersi. Obecnie przesiewowe badania mammograficzne pozwalają na wykrycie raka zanim stanie się on dostępny badaniu palpacyjnemu. Inne objawy zwykle pojawiają się gdy guz jest już wyczuwalny, wczesnym objawem może być zaciągnięcie brodawki sutkowej, tzw. pępek rakowy. Zajęcie dróg chłonnych może być przyczyną miejscowego obrzęku limfatycznego, czego wyrazem jest tzw. objaw skórki pomarańczowej.wyraźne. Mają one nierówną powierzchnię i są niebolesne. Wszelkie zmiany kształtu sutka, zaciągnięcie skóry bądź spłaszczenie brodawki oraz pojawienie się powiększonych węzłów chłonnych pachowych po stronie guza, wskazują na zaawansowanie procesu nowotworowego.

Inna, niekiedy stosowana nazwa rak oskrzela. Jest to najczęstszy nowotwór złośliwy, na który umiera rocznie na całym świecie 1,3 mln osób. Jest jednym z najgorzej rokujących nowotworów. Stanowi najczęstszą przyczynę zgonów z powodu raka u mężczyzn i jest na 2. miejscu pod tym względem u kobiet.

Obecny stan wiedzy wkazuje na to, że największy wpływ na ryzyko zachorowania na raka płuca ma długoterminowe narażenie na wdychane karcynogeny, a zwłaszcza dym tytoniowy. Wydaje się, że w rzadkich przypadkach zachorowań na raka płuca u osób, które nigdy nie paliły do zachorowania dochodzi najczęściej przez połączenie czynników genetycznych oraz ekspozycji na bierne palenie. Poza tym radon oraz zanieczyszczenie powietrza, także mają wpływ na powstawanie raka płuca. Czynnikiem zwiększającym ryzyko zachorowania na raka płuca jest narażenie zawodowe na szkodliwe substancje m.in.:

1. palenie tytoniu
2. azbest
3. chrom
4. arsen
5. krzemionkę
6. radon
7. węglowodory aromatyczne
8. promieniowanie jonizujące
9. zanieczyszczenie środowiska, a zwłaszcza powietrza
10. czynniki dziedziczne

Głównymi objawami choroby przy rozpoznaniu są: kaszel, duszność, ból w klatce piersiowej i krwioplucie.

Objawy podmiotowe

Objawy raka płuca pojawiają się często dopiero w zaawansowanym stadium choroby.

Objawy związane z naciekaniem oskrzeli, tkanki płucnej i innych struktur klatki piersiowej:

1. przewlekły kaszel (najczęstszy objaw)
2. duszność
3. ból w klatce piersiowej
4. krwioplucie
5. powtarzające się zapalenie płuc
6. zespół żyły głównej górnej
7. zespół Hornera (przy guzie Pancoasta)
8. zaburzenia rytmu serca (świadczą o naciekaniu serca)

chrypka (związana z naciekaniem nerwu krtaniowego wstecznego)

Objawy przerzutów odległych:

1. objawy przerzutów do kości – ból kości, złamania patologiczne
2. objawy przerzutów do mózgu – ból głowy, drgawki, zaburzenia równowagi, zaburzenia czucia, niedowłady, zaburzenia osobowości

objawy przerzutów do wątroby – ból brzucha, nudności, spadek masy ciała, żółtaczka Objawy w badaniu przedmiotowym

1. osłuchowe i opukowe cechy niedodmy, nacieku, płynu w jamie opłucnowej
2. powiększenie węzłów chłonnych
3. powiększenie wątroby
4. nieprawidłowości w badaniu neurologicznym
5. palce pałeczkowate
6. cechy wyniszczenia

Podstawą rozpoznania jest ocena histopatologiczna wycinków guza pobranych, na przykład, podczas bronchoskopii.

Leczenie i rokowanie zależy od typu histologicznego raka oraz stopnia klinicznego zaawansowania i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. W leczeniu stosuje się przede wszystkim metody operacyjne, radioterapię i chemioterapię. Efekty leczenia raka płuca są niezadowalające i najważniejsze znaczenie w zmniejszeniu śmiertelności z jego powodu ma zwalczanie nałogu palenia tytoniu i innych zagrożeń środowiskowych.

Onkologia to jedna z dziedzin medycyny, której głównym zadaniem jest zajmowanie się schorzeniami nowotworowymi. Jednak onkologia to nie tylko badanie tych schorzeń. To także ich rozpoznawanie oraz leczenie. Lekarz, który działa w tej właśnie dziedzinie medycyny, to lekarz onkolog.

Życie ludzkie stale się wydłuża. Zatem w jego trakcie jesteśmy coraz bardziej narażeni na różnorodne czynniki, które wywoływać mogą u nas choroby. Wśród tych czynników znajdują się zatem również takie, które mogą zwiększać ryzyko zachorowania na nowotwór złośliwy. Wedle niektórych statystyk aż co trzecia osoba najprawdopodobniej zachoruje na nowotwór złośliwy, a co czwarta może na ten nowotwór umrzeć. To dość przykra statystyka, ale w tej kwestii niewiele można temu zaradzić. Na szczęście takie schorzenia można próbować wyleczyć. Współczesna medycyna posiada szereg metod, które skutecznie leczą ten rodzaj schorzenia. Najskuteczniejszym sposobem jest oczywiście leczenie chirurgiczne. Jego skuteczność zależy głównie od tego jak wcześnie uda się wykryć, że u pacjenta mamy do czynienia z nowotworem złośliwym. Wówczas można rozpocząć leczenie. W tym przypadku obowiązuje zasada: im szybciej- tym lepiej.

Lekarz onkolog, w przypadku wystąpienia podejrzenia o nowotwór złośliwy, będzie chciał podjąć jak najszybciej leczenie. W początkowym jego stadium trzeba będzie zatem określić, czy dany nowotwór rzeczywiście jest złośliwy. Nowotwór to nieprawidłowy oraz nadmierny rozrost komórek ustroju. Ten rozrost nie ustaje, nawet w momencie, kiedy znika przyczyna, która go spowodowała. Nowotwór może być łagodny albo złośliwy. Jeśli zmiana jest łagodna, to łatwiej jest ją usunąć, ponieważ jest otorebkowana i nie daje przerzutów, natomiast jeśli mamy do czynienia z nowotworem złośliwym, to wtedy mamy do czynienia ze zmianą, która rozrasta się w sposób naciekający. Nie ma wówczas żadnej granicy (torebki) pomiędzy nowotworowymi zmianami, a zdrowymi komórkami człowieka. Ponadto ten rodzaj nowotworu daje przerzuty do innych części ludzkiego organizmu, przez co może on zostać cały zainfekowany, a to- może uniemożliwić całkowicie wyleczenie pacjenta.

Lekarz onkolog po stwierdzeniu rodzaju dolegliwości, na jaką cierpi pacjent, podejmuje się jego leczenia. Najczęstszą dolegliwością są oczywiście raki. Nie można jednak na podstawie stwierdzenie, że pacjent ma raka, określić sposób leczenia, możliwości i rokowania. W zależności od rodzaju raka inny będzie sposób na jego leczenie. W niektórych przypadkach wystarczy, że lekarz usunie zmianę nowotworową. W innych może nawet nie być możliwości usunięcia zmiany. Jeśli chodzi o podstawowe metody leczenia, to głównie mówić należy tutaj właśnie o chirurgii. Dodatkowo można stosować chemioterapię oraz radioterapię. W zależności od celu, jaki lekarz obierze, wyróżnić możemy leczenie paliatywne, objawowe i radykalne. Leczenie radykalne- jak można się domyśleć- polega na tym, że lekarz za wszelką cenę chce całkowicie zniszczyć nowotwór i wyleczyć pacjenta. Do tego celu stosuje właśnie metody chirurgiczne. Metody te wspomagane są dodatkowo przez radioterapię oraz chemioterapię. Razem są bowiem większe szanse na wyleczenie pacjenta.

Lekarz onkolog jest niewątpliwie bardzo ważnym specjalistą w zakresie walki z rakiem. Bez jego wiedzy i umiejętności nie można było by walczyć z tą chorobą. I chociaż na chwilę obecną nie ma złotego leku czy środka na wyleczenie raka, to jednak profilaktyka, okresowe badania i w miarę wczesne wykrycie zmian daje bardzo duże prawdopodobieństwo, że choroba ta zostanie całkowicie wyleczona.

Lekarz w Londynie