Polski lekarz w Londynie

W przypadku pojawienia się dolegliwości, o ile to możliwe, należy przerwać kontakt z alergenem. Na powieki można położyć chłodny okład; oczy przemywać można preparatami sztucznych łez bez konserwantów.

Do oka zakrapla się leki przeciwhistaminowe (ketotifen, lewokabastyna) – łagodzą świąd i przekrwienie. Stosuje się też krótkotrwale glikokortykosteroidy w kroplach do oka – z uwagi na działania niepożądane, które mogą wystąpić zawsze ściśle wg. wskazówek lekarza.

W leczeniu przewlekłym oprócz preparatów miejscowych (krople do oka) lekarze zalecają też preparaty doustne (leki przeciwhistaminowe) – zmniejszają one wydzielanie łez, stąd należy rozważyć stosowanie jednocześnie preparatów sztucznych łez.

Całoroczne alergiczne zapalenie spojówek leczy się tylko w okresie zaostrzeń. W zapobieganiu dolegliwościom (także powodowanym przez często współistniejący całoroczny alergiczny nieżyt nosa) ważne jest unikanie alergenów. W mieszkaniach osób z dolegliwościami powodowanymi przez uczulenie na roztocza kurzu domowego nie powinno być mebli tapicerowanych, dywanów, narzut, kap, grubych zasłon, które niejako magazynują kurz i przez to są rezerwuarem roztoczy. Materac można obszyć specjalnym materiałem nieprzepuszczającym alergenów, podobnie można stosować takie poszewki. Trzeba regularnie odkurzać i trzepać materac, na którym się śpi, często prać pościel. Należałoby używać odkurzaczy z filtrem o wysokiej efektywności. Koce i pościel należy poddawać działaniu latem słońca a zimą mrozu – zabijają one roztocza.

Osoba, u której przyczyną alergicznego zapalenia spojówek jest stwierdzone uczulenie na pyłki roślin, dla uniknięcia dolegliwości (także powodowanych przez często współistniejący sezonowy alergiczny nieżyt nosa) nie powinna przebywać na zewnątrz w okresie, gdy intensywnie pylą rośliny – pomocne będzie sprawdzanie komunikatów o stężeniu pyłków (TV, Internet). W okresie pylenia dla zmniejszenia dolegliwości wskazane jest przebywanie w pomieszczeniach zamkniętych, wychodzenie po obfitych opadach deszczu, po powrocie unikanie kontaktu z odzieżą, na której są pyłki, koszenie trawnika wokół domu przez inna osobę, odpoczynek nad zbiornikami wodnymi.

Dobre efekty osiągnąć można poprzez immunoterapię swoistą, czyli tzw. „odczulanie”, zwłaszcza w przypadku sezonowego alergicznego zapalenia spojówek. Odczulanie to domena alergologów, takie leczenia prowadzi się w odpowiednio wyposażonych gabinetach, środkami sprawdzonymi, atestowanymi i z odpowiednią ostrożnością. Immunoterapia swoista polega na podawaniu choremu określonego alergenu we wzrastających stężeniach, co kilka lub kilkanaście dni, zaczynając od bardzo małych dawek. Chodzi o „przyzwyczajenie” organizmu do coraz większych dawek alergenu, tak by w końcu układ immunologiczny człowieka przestał na tę substancję reagować. Leczenie jest długotrwałe i wymaga znacznej dyscypliny ze strony pacjenta, który musi regularnie zgłaszać się celem podania kolejnej dawki.

Mimo, że dokuczliwe, alergiczne zapalenie spojówek nie daje poważnych powikłań, a objawy zmniejszają się samoistnie z wiekiem.

Lekarz rozpoznaje alergiczne zapalenie spojówek na podstawie wywiadu dotyczącego objawów (w wywiadzie ważny objaw wskazujący na podłoże alergiczne to świąd spojówek) i badania pacjenta – należy wykluczyć infekcyjne zapalenie spojówek, zespół suchego oka i inne ewentualne przyczyny dolegliwości. Przeprowadza się alergiczne testy skórne, dla ustalenia, jaki alergen jest przyczyną dolegliwości.

Osoba uczulona na sierść psa (lub innego zwierzęcia) będzie odczuwać przykre dolegliwości po kontakcie z psem, przebywając w pomieszczeniu, w którym niedawno był pies itp. Objawy pojawiają się nagle, bez leczenia mijają samoistnie po około 24-48 godzinach od ustania kontaktu z alergenem. Jest to przykład ostrego alergicznego zapalenia spojówek.

Osoba uczulona na pyłki kwiatów, traw, chwastów lub drzew będzie doświadczać przykrych dolegliwości w okresie pylenia uczulających roślin – jest to tak zwane sezonowe alergiczne zapalenie spojówek. Objawy ustępują po okresie pylenia (ustaje kontakt z alergenem).

Są również osoby mające objawy całorocznego alergicznego zapalenia spojówek, które związane jest najczęściej z uczuleniem na roztocze kurzu domowego, pleśnie (całoroczny kontakt z alergenem np. w domu). Przebieg tej postaci jest wieloletni, łagodny, co powoduje, że czasem choroba pozostaje nierozpoznana. Całoroczne alergiczne zapalenie spojówek może zaostrzać się po intensywnym kontakcie z alergenem (np. trzepanie dywanów, które stanowią rezerwuar roztoczy), po działaniu nieswoistych czynników drażniących (np. dym, suche i zimne powietrze, opary farb, lakierów), czy też po długotrwałej pracy przy komputerze.

Alergiczne zapalenie spojówek to reakcja nadwrażliwości na różne alergeny (np. sierść zwierząt, pierze, pyłki traw, drzew, roztocze kurzu domowego, pleśnie i inne). Objawy będą pojawiać się po kontakcie z alergenem, na który dana osoba jest uczulona.

Ostre zapalenie spojówek występuje wg. różnych danych u ok. 5 – 20% ludzi. Często współistnieje z innymi chorobami o podłożu alergicznym, zwłaszcza z alergicznym nieżytem nosa, który objawia się poprzez kichanie, wodnisty wyciek z nosa, swędzenie w nosie. Pierwsze objawy alergicznego zapalenia spojówek pojawiają się przede wszystkim u młodych dorosłych i zmniejszają się z wiekiem.

Świąd spojówek, przekrwienie spojówek, łzawienie oczu, obrzęk powiek – te objawy wskazywać mogą na alergiczne zapalenie spojówek. Najważniejszym z objawów wskazującym na przyczynę alergiczną dolegliwości jest świąd spojówek. Dolegliwości są obustronne, choć po jednej stronie mogą być bardziej nasilone.

Ludzkie oko jest narządem, które pełni bardzo ważną rolę. Dzięki niemu możemy widzieć otaczający nas świat i normalnie funkcjonować. Niestety jest to także narząd, który narażony jest na występowanie wielu poważnych dolegliwości, które mogą zakłócać widzenie. Jednym z takich przypadków jest zapalenie powiek.

Zapalenie powiek obejmuje- jak sama nazwa wskazuje- powieki, które stanowią podstawową ochronę oka. Skóra na nich jest bardzo delikatna. Zapalenie powiek może być wywołane zakażeniem o charakterze bakteryjnym. Może powstać także w wyniku zaburzonej odporności człowiek.

Zapalenia powiek mogą występować w różnych formach. Jedną z nich jest zapalenie brzegów powiek. Ten stan zapalny najczęściej pojawia się na obu powiekach. Czasami ciężko jest go wyleczyć. W trakcie tej choroby pacjent ma wrażenie, jak gdyby pod jego powiekami znajdował się piasek. Na granicy powiek pojawia się dodatkowo czerwona obwódka, i cała powieka jest podrażniona. Żeby taki stan zapalny wyleczyć, nie trzeba jest drogich leków czy środków. Wystarczą proste domowe metody, które pomogą oczyścić brzegi powiek. Jednym z takich sposobów jest stosowanie mieszanki dziecięcego szamponu oraz wody, przy której pomocy następuje oczyszczanie powieki. Takie leczenie może trwać koło dwóch tygodni, lecz jest skuteczne. Nie należy jednak zaprzestawać takiego czyszczenia raz na jakiś czas. Stany zapalne lubią powracać, dlatego też w miarę możliwości należy się ich wystrzegać.

W niektórych przypadkach lekarz może zaleczyć leczenie z wykorzystaniem konkretnych maści. Zwykle są to maści steroidowe, lub zawierające antybiotyk. Jeśli dopadnie nas zapalenie powiek, to lepiej unikajmy makijażu. Może on jedynie pogłębiać już i tak niezbyt przyjemne dla nas objawy.

Choroby takie jak stan zapalny powiek nie są same w sobie istotnym zagrożeniem dla naszego organizmu. Może jednak w dość znaczny sposób utrudniać codzienne życie i normalne funkcjonowanie. Dlatego też należy wystrzegać się wszelkich sytuacji, w których może dojść do powstania zapalenia. Owszem, ryzyka zapalenia powiek na wskutek reakcji alergicznej raczej nie wyeliminujemy. Lecz jeśli na przykład pracujemy w warunkach, gdzie bardzo się kurzy lub pyli, możemy stosować odpowiednie sprzęty ochronne (jak chociażby okulary), by w miarę możliwości ustrzec się przed pojawieniem się tej dolegliwości.

Zaćma zwana inaczej kataraktą, to choroba oczu, polegająca na zmętnieniu soczewki. W zdrowym oku soczewka jest zupełnie przezroczysta, dzięki czemu promienie świetlne z zewnątrz bez trudu docierają do siatkówki. Kiedy soczewka ulega zmętnieniu nasze widzenie jest zaburzone, obraz jest niewyraźny, chory ma problemy z oszacowaniem odległości. Wyróżniamy zaćmę jednostronną i obustronną.

Katarakta może występować u człowieka w chwili urodzenia i wówczas mówimy o zaćmie wrodzonej, objawia się ona białą źrenicą.  Inną odmianę stanowi zaćma nabyta, będąca efektem  cukrzycy lub tężyczki. Do powstania zaćmy mogą też prowadzić choroby oczu takie jak jaskra czy zapalenie błony naczyniowej. Inne przyczyny powstania katarakty nabytej to: przyjmowanie sterydów, promieniowanie, urazy, porażenie prądem. Najczęściej spotyka się przypadki zaćmy starczej, dotykającej zazwyczaj osoby powyżej 50. roku życia.

Najskuteczniejszą metodą pozbycia się zaćmy jest operacja, która polega na wycięciu zmętnionej soczewki i zastąpieniu jej sztuczną. Nieleczenie zaćma prowadzi do ślepoty.

Jaskra to choroba oczu. Jest to schorzenie, które prowadzi do trwałego uszkodzenia nerwów wzrokowych. Na chorobę tę cierpi prawie sześćdziesiąt milionów osób na całym świecie. W naszym kraju liczba chorych na jaskrę wynosi jakieś siedemset tysięcy osób. Mniej więcej co dziesiąta osoba, którą dotknęło to schorzenie, stanie się niewidoma w jej wyniku.

Przyczyny powstawania jaskry nie są do końca znane. Wiadomo, że choroba ta może prowadzić do utraty wzroku. Jedną z przyczyn polega na tym, że dochodzi do podwyższenia ciśnienia śródgałkowego. Ucisk, który wówczas powstaje, wpływa na nerwy wzrokowe, powodując ich obumieranie a w konsekwencji- utratę wzroku. Kolejną przyczyną jest zwężenie naczyń krwionośnych, które dostarczają krew do nerwów wzrokowych. Jeśli nie zostanie do nich dostarczona odpowiednia ilość krwi, to dochodzi do obumarcia nerwu wzrokowego, a w konsekwencji- także do ślepoty.
Powstawanie jaskry może być uwarunkowane innymi czynnikami. Wśród nich największą rolę pełnią: wiek, dziedziczność, nadciśnienie i niskie ciśnienie krwi, rasa, cukrzyca, zaburzenia gospodarki tłuszczowej oraz wiele innych. Jeśli chodzi o objawy, to najczęściej wszystko zaczyna się od obniżenia ostrości wzroku oraz ograniczenia pola widzenia.

Leczenie jaskry może ograniczyć proces utraty wzroku, a nawet całkowicie ją zatrzymać. W celu podjęcia leczenia należy udać się do lekarza okulisty. Okulista powinien zastosować leczenie zachowawcze. Pomaga ono obniżyć ciśnienie wewnątrzgałkowe. Poprawia również ukrwienie nerwu wzrokowego. Jeśli chodzi o leki, to można je stosować wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarza. Czasami zdarza się, że efekty leczenia nie są widoczne mimo dość długiego stosowania leków. Nie należy jednak przerywać leczenie- może wówczas powstać gwałtowny wzrost ciśnienia i dojść do uszkodzenia wzroku. Kiedy leczenie farmakologiczne nie pomaga, pozostaje jeszcze wykonanie zabiegu laserowego. Jego zastosowanie pomaga udrożnić odpływ nadmiaru cieczy z oka.

Dobrym sposobem na to, by uniknąć zagrożenia jaskrą, jest regularne odwiedzanie okulisty. Bowiem to tylko ten lekarz jest w stanie schorzenie to wykryć i rozpocząć leczenie. By dodatkowo chronić się przed pojawieniem się tego niebezpiecznego dla naszych oczu schorzenia, należy starać się dbać o niski poziom cholesterolu oraz prowadzić zdrowy tryb życia.

W prawidłowych warunkach gałki oczne poruszają się zgodnie w różnych kierunkach dzięki działaniu mięśni poruszających każde oko. Porażenie lub niedowład jednego mięśnia lub więcej powoduje przewagę mięśni nieporażonych i ustawienie oka w zezie o różnym kierunku odchylenia.

Porażenie mięsni oczu są następstwem chorób ośrodkowego układu nerwowego, zakażeń, urazów i muszą być leczone przez okulistę wspólnie z lekarzami innych specjalności. Ustępuje czasem po leczeniu zachowawczym, czasem jednak konieczna jest operacja przywracająca prawidłową czynność oka.

Zez występujący u dzieci

Zez może występować już w pierwszym roku życia. Przyczyna jest wada refrakcji, zwłaszcza nadwzroczność lub niezborność. Powstaje wtedy zwykle zez zbieżny, spowodowany nadmierną akomodacją oka z wadą refrakcji. W przypadku krótkowzroczności rozwija się zez rozbieżny. Niekiedy oczy zezują naprzemiennie.

Szybkie rozpoczęcie leczenia ma podstawowe znaczenie dla zachowania wzroku oka zezującego i dlatego nie należy lekceważyć nawet wczesnych objawów zeza.

Leczenie polega na dobraniu odpowiednich okularów poprawiających wadę wzroku oraz na stosowaniu ćwiczeń zapobiegających utrwalaniu się zeza.