Polski lekarz w Londynie

Pojedyncze przypadki jadłowstrętu psychicznego mogą występować w różnym wieku, ale najczęściej pojawiają się u dziewcząt w okresie pokwitania. Osoba chora na jadłowstręt stopniowo zmniejsza ilość spożywanych pokarmów, czasem ograniczając je tylko do kilku wybranych i spożywanych w niewielkich ilościach.

Kiedy indziej w ogóle odmawia przyjmowania pokarmów lub reaguje wymiotami na próby karmienia, ograniczając się do picia płynów. W krótkim czasie dochodzi do wychudzenia, a nawet wyniszczenia organizmu, które pozostawia często już nieodwracalne zmiany.

Nieleczona anoreksja zabija w ok. 20% przypadków. Dochodzi w niej do utraty łaknienia oraz spadku wagi, co najmniej o 25% poniżej wagi wyjściowej. O anoreksji mówi się, gdy następuje odmowa utrzymania ciężaru ciała powyżej granicy wagi minimalnej dla wieku i wzrostu, intensywny lęk przed przybraniem na wadze lub otyłością, zaburzony obraz własnego ciała tj. osoba chora uważa, że jest zbyt gruba mimo tego, że tak naprawdę jest już wyniszczona.

Anoreksji towarzyszy zwykle zanik miesiączki, osłabienie, mogą dołączyć się dolegliwości ze strony układu krążenia. Nastrój na ogół nie jest wyraźnie obniżony. Nie występują wyraźniejsze objawy zaburzeń psychicznych.

Prawie w każdym przypadku jadłowstrętu konieczna jest hospitalizacja psychiatryczna. Leczenie polega na kompleksowym leczeniu farmakologicznym, psychoterapeutycznym i wychowawczym. Niezbędne jest często karmienie sztuczne, lub dożylne wstrzykiwanie substancji odżywczych.

Często zdarza się, że czujemy się źle, dokucza nam szereg różnorakich dolegliwości, jednakże wyniki wykonywanych badań świadczą o tym, że naszemu ciału nic nie dolega. Warto wtedy zastanowić się czy równie zdrowa jest nasza psychika. Czasem bowiem możemy nie zdawać sobie sprawy, że to co nam dolega to choroby psychosomatyczne. Biorą się one z napięcia jaki wysyła do ciała nasz mózg: gdy choruje psychika, choruje i ciało. Przykładem mogą być tutaj problemy z układem pokarmowym takie jak wrzody żołądka i refluks żołądkowy, nadciśnienie oraz wynikające najczęściej z nerwicy zaburzenia takie jak: potliwość, problemy ze snem, napięcie mięśniowe, chroniczne zmęczenie. Zaburzenia takie najczęściej są konsekwencją stresu, nieumiejętności relaksowania się, tłumionych emocji, długo przeżywanych konfliktów wewnętrznych. Warto wówczas zatrzymać się i zastanowić nad naszymi problemami, tempem życia, lękami, poziomem stresu w naszym życiu gdyż „w zdrowym ciele, zdrowy duch”.

Ból głowy jest bardzo często spotykaną dolegliwością. Około 8% pacjentów poszukuje porady specjalistycznej odnośnie bólu głowy. Najczęściej są one objawem towarzyszącym jakiejś chorobie. Często spotykany jest pourazowy ból głowy. Przyczyn bólów głowy jest wiele.

Do najczęstszych przyczyn bólu głowy zaliczamy:
zmiany naczyniowe,
zaburzenia krążenia mózgowego,
ogólne przemęczenie i wyczerpanie psychiczne,
zaburzenia przemiany materii,
procesy chorobowe toczące się w innych narządach organizmu w obrębie czaszki lub w jej sąsiedztwie (zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok)
Wyróżniamy następujące bóle głowy:

Bóle głowy pochodzenia naczyniowego
- migrena
- naczynioruchowe
- w okresie przekwitania u kobiet (menopauza)
- w nadciśnieniu tętniczym
- w niedociśnieniu tętniczym
- w miażdżycy
Bóle głowy pourazowe
Nerwobóle twarzy i głowy
Bóle głowy w następstwie zmian w obrębie szyi i karku
Bóle głowy pochodzenia toksycznego
Bóle głowy jako objaw stanów zapalnych w jej obrębie
Bóle głowy w chorobach oczu
Bóle głowy związane z zaburzeniami psychicznymi

Zaburzenia mowy należy się zająć na samym początku badania, ponieważ mogą one utrudnić, a nawet uniemożliwić zebranie wywiadu i wpłynąć na ocenę czynności psychicznych i przeprowadzenie pozostałych etapów badania.

Zaburzenia mowy mogą być objawem uszkodzenia powstałego w którymkolwiek miejscu poniższego łańcucha:

Wywiad jest najważniejszym elementem oceny neurologicznej pacjenta. Tak jak detektyw zdobywa większość informacji na temat tożsamości przestępcy od świadków zdarzenia, a nie dzięki badaniu miejsca zbrodni, tak neurolog uzyskuje najwięcej wiadomości o możliwej przyczynie zaburzeń na podstawie wywiadu, a nie badania.

Ogólny sposób zbierania wywiadujest taki sam w każdym przypadku. Znaczenie poszczególnych danychjest, oczywiście, różne-w zależności od natury dolegliwości. Poniżej podano w zarysie sposób zbierania wywiadu.

W przypadku, gdy pacjent nie jest w stanie sam podać wszystkich szczegółów lub nie potraf udzielić dokładnych informacji z innego powodu (np. zaburzeń mowy), należy starać się w miarę możliwości zebrać wywiad od innych osób: krewnych, przyjaciół, a nawet przechodniów.

Należy ustalić:

- Charakter dolegliwości. Lekarz powinien upewnić się, czy dobrze rozumie słowa pacjenta. Na przykład określenie “zawroty głowy” może oznaczać prawdziwe vertigo (uczucie wirowania) lub uczucie kołysania w głowie. Gdy chory skarży się, że widzijak przez mgłę, może to wskazywać na podwójne widzenie. W przypadku niedowładu bez ubytków czucia pacjent może mówić, że kończyna jest nieczuła.

- Zasięg objawów ubytkowych. Należy dowiedzieć się, czy niedowład uniemożliwia pacjentowi wykonywanie jakiejś czynności. Czy pacjent był w stanie normalnie chodzić, czy musiał podpierać się laską, czy mógł unieść rękę nad głową?

- Początek. Jak zaczęła się choroba. Nagle, w ciągu kilku sekund, kilku minut, godzin czy dni?

- Przebieg choroby w czasie. Czy choroba postępuje (stopniowo lub skokowo), czy też po okresie pogorszenia nastąpiła stabilizacja, a może dolegliwości powracają co pewien czas? Opisując postępy choroby należy używać, tam gdzie to jest możliwe, odniesień “czynnościowych”, np., czy pacjent może biegać, chodzić wspierając się na jednej lasce, czy chodzić przy pomocy balkoniku.

- Cykliczność. Jeśli objawy występują co pewien czas, należy dowiedzieć się, jak często pojawiają się i jak długo się utrzymują.

Dobra rada: lepiej poprosić pacjenta o dokładne opisanie jednego konkretnego napadu choroby (zwłaszcza pierwszego) niż o abstrakcyjny opis typowego napadu.

Ponadto należy zebrać następujące informacje:  Czynniki wyzwalajrce i przynoszące ulgę.

- Dotychczasowe leczenie i wykonane badania.

- Inne objawy neurologżczne. Należy dowiedzieć się, czy pacjent cierpi lub cierpiał na bóle głowy, czy występowały napady drgawek, omdlenia, krótkotrwała utrata przytomności, drętwienie, mrowienie lub osłabienie którejś z kończyn, zaburzenia czynności zwieraczy (nietrzymanie moczu lub stolca, zatrzymanie moczu lub zaparcia) lub zaburzenia wzroku, np. podwójne widzenie, widzenie zamglone, utrata wzroku.

- Obecny stan neurologiczny. Jakie czynności pacjent jest w stanie obecnie wykonać? Należy określić poziom sprawności w odniesieniu do codziennych czynności. Oczywiście sprawność należy oceniać oddzielnie dla każdego rodzaju czynności, biorąc pod uwagę wykonywaną pracę i zakres ruchów (czy potrafi normalnie chodzić, a jeśli nie -jaki jest stopień upośledzenia). Należy ustalić, czy pacjent potrafi samodzielnie jeść, umyć się, pójść do toalety.

Pospolite blędy

Często zdarza się, że chory chce opowiedzieć o lekarzach, u których poprzednio się leczył, o tym, jak postępowali i co mówili, a nie opisać swój stan. Informacje takie są z reguły mylące, należy je traktować z rezerwą. Jeśli mogą się okazać pożyteczne, najlepiej uzyskaćje bezpośrednio od poprzedniego lekarza. W większości przypadków skłonienie pacjenta do opowiadania o historii choroby, a nie historii kontaktów z lekarzami nie powinno sprawiać trudności.

Przebyte choroby

Informacje dotyczące przebytych chorób mają niewątpliwie duże znaczenie dla ustalenia etiologii lub związków z chorobami układu nerwowego – np. nadciśnienie ma znaczenie u pacjenta po udarze mózgu, cukrzyca jest cenną wskazówką u pacjenta z neuropatią obwodową, a przebyta operacja usunięcia nowotworu – u osób z ogniskowymi objawami mózgowymi wskazującymi na przerzuty. Warunki życiowe

Choroby układu nerwowego prowadzą często do znacznego stopnia inwalidztwa. W takich przypadkach jakość opieki nad pacjentem w dużej mierze zależy od rodzaju środowiska, w którym on przebywa, jego możliwości finansowych, rodziny i opiekunów.

Narażenie na działanie trucizn

Należy ustalić, czy chory nie jest (nie był) narażony na działanie substancji trujących (alkoholu, tytoniu, neurotoksyn przemysłowych).

Związki z chorobami układowymi

Na podstawie badania internistycznego można uzyskać dane świadczące, że obserwowane zaburzenia ze strony układu nerwowego są objawem choroby

Tętnica skroniowa

(zapalenie tętnicy skroniowej)

Wysypka (zapalenie skórno-mięśniowe)

tarczycy

Szmery tętnicy szyjnej (przejściowe ataki niec udar mózgu)

Tony serca (udar mózgu)

Ciśnienie krwi (udar mózgu)

Akcja serca (łomotanie)

Badanie klatki piersiowej (zapalenie naczyń, (rak płuc, rozstrzenie oskrzeli) podostre bakteryjne

zapalenie wsierdzia ) Palce pateczkowate (przerzuty nowotworowe do mózgu)

ogólnoustrojowej; np. miażdżyca tętnic może się objawiać jako dusznica bolesna i chromanie przestankowe, a także dawać objawy charakterystyczne dla choroby naczyniowej mózgu.

Nerw guziczny (n. coccygeus) wytwarza drobny splot guziczny (plexus coccygeus), położony w okolicy przyczepu mięśnia guzicznego do kości krzyżowej. Nerw ten oddaje gałęzie do skóry okolicy uzicznej, mięśnia guzicznego i mięśnia dźwiacza odbytu.

Nerw piszczelowy (n. tibialis) jest przedłużeniem nerwu kulszowego. Nerw ten bienie przez środek dołu podkolanowego povierzchownie do naczyń podkolanowych, przykryty powięzią. Następnie przebija łuk ścięgnisty mięśnia płaszczkowatego, wnikając między warstwę powieczchowną i głęboką zginaczy podudzia i kieruje się w stronę kostki przyśrodkowej.

W tej okolicy dzieli się na dwie gałęzie końcowe: nerw podeszwawy przyśrodkowy (n. plantaris medialis) i nerw podeszwowy boczny (n. plantaris lateralis). Gałęzie mięśniowe nerwu piszczelowego unerwiają mięśnie tylne podudzia, nerwy skórne – powierzchnię tylno-przyśrodkową podudzia i kończą się w skórze brzegu bocznego stopy. Nerw piszczelowy oddaje także gałęzie do stawu kolanowego, kości goleni, błony międzykostnej podudzia, do stawu piszczelowo-strzałkowego, więzozrostu piszczelowo-strzałkovego oraz do stawu skokowego, stawów stępu, śródstopia i paleów. Nerw podeszwowy przyśrodkowy i nerw podeszwowy boczny unerwiają mięśnie stopy oraz skórę podeszwowej okolicy stopy i palców stopy.

Nerw strzałkowy wspóIny (n. peroneus communis) jest słabszą gałęzią nerwu kulszowego. Bienie przez dół podkolanowy skośnie do dołu i boku, w stronę głowy strzałki. Przenika przez przyczep początkowy mięśnia strzałkowego długiego i dzieli się na nerw strzałkowy powierzchowny i nerw strzałkowy głęboki. Od nerwu strzałkowego wspólnego odchodzą gałęzie dla stawu kolanowego, piszczelowo-strzałkowego i kości udowej oraz gałęzie skórne dla bocznej powierzchni podudzia od stawu kolanowego do kostki bocznej.   Nerw strzałkowy powierzchowny (n. peroneus profundus) jest przede wszystkim nerwem czuciowym. Po odejściu od n. strzałkowego wspólnego biegnie między mięśniami strzałkowymi i w dalszej części podudzia przebija powięź goleni, dzieląc się na dwie gałęzie końcowe skórne.

Nerw strzałkowy powierzchowny unerwia mięśnia strzałkowe, a jego gałęzie skórne zaopatrują skórę dolnej części 5oleni, skórę rzbietu stopy i palców stopy.   Nerw strzałkowy głęboki (n. tibialis profundus) po odejściu od nerwu strzałkowego wspólnego kieruje się do mięśniů prostowników i biegnie w dół po przedniej powżerzchni goleni. Następnie mija troczek górny prostowników i dostaje się na grzbiet stopy, gdzie oddaje gałęzie końcowe.

Nerw ten oddaje gałęzie do mięśni przednich podudzia oraz mięśni grzbietu stopy. Czuciowo unerwia obie kości podudzia, staw piszczelowo-strzałkowy i błonę międzykostną oraz stawy stopy i częściowo I i II palec stopy.

Nerw sromowy (n. pudendus) wychodzi z miednicy otworem kulszowym większym, po minięciu kolca kulszowego wnaca do miednicy przez otwór kulszowy mniejszy w rejonie dołu kulszowo-odbytniczego, gdzie dzieli się na gałęzie końcowe. Nerw ten, w przeciwieństwie do innych nerwów splotu krzyżciwego, prowadzi włókna przywspółczulne i współczulne, przeznaczone dla trzew miednicy mniejszej. Nerw sromowy unerwia mięśnie krocza, skórę krocza i narządów płciowych zewnętrznych z wyjątkiem wzgórka łonowego.

Gałęzie długie splotu krzyżowego, z wyjątkiem n.guzicznego, opuszczają miednicę przez otwór kulszowy większy. Nerw grupy pierwszej zaopatrują ruchowo mm. miednicy, zginaczy uda oraz mm.goleni i stopy. Nerwy czuciowe unerwiają skórę pośladka i krocza, tylną powierzchnię uda i niemal całe podudzie i stopę. Druga grupa unerwia mm.dna miednicy, narządy płciowe zewnętrzne i narządy miednicy małej. Natomiast trzecią grupę stanowi n. guziczny, który podąża do skóry i mm. okolicy guzicznej.   Nerw pośladkowy górny (n. glutus superior) jest nerwem ruchowym, po wyjściu z otworu kulszowego większego kieruje się do boku i wnika do mięśnia pośladkowego średniego i małego, oddając do nich swoje włókna. Unerwia również mięsień napinający powięź szeroką.   Nerw pośIadkowy doIny (n. gluteus inferior) po opuszczeniu miednicy mniejszej kieruje się do mięśnia pośladkowego wielkiego i tu oddaje swoje gałęzie. Unerwia mięsień pośladkowy wielki, niektóre inne mięśnie zewnętrzne miednicy oraz staw biodrowy.   Nerw skórny tylny uda ( n. cutasneus femoris poserior) jest nerwem czuciowym. Ze splotu kieruje się do otworu kulszowego większego, a po wyjściu z miednicy biegnie prawie pionowo ku dołowi, towarzysząc głowie długiej mięśnia dwułowego uda. Zaopatruje skórę pośladka i tylnej części krocza oraz skórę tylnej powierzchni uda i górnej części podudzia.   Nerw kuIszowy (n. ischiadicus) jest najdłuższym i najgrubszym nerwem organizmu. Wychodzi z wierzchołka trójkąta, jaki wytwarza splot krzyżowy, opuszcza miednicę otworem kulszowym większym i biegnie pionowo do dołu podkolanoweao, leżąc na tylnej powierzchni mięśnia przywodziciela wielkiego. W połowie długości uda bienie między mięśniem półbłoniastym i dwugłowym uda. W górnej okolicy dołu podkolanowego dzieli się na gałęzie końcnwe nerwy piszrzelowy i strzalkowy wspólny. Od pnia nerwu kulszowego odchodzą gałęzie unerwiające mięśnie zewnętrzne miednicy (m. zasłaniacz wewnętrzny, i mm. bliźniacze, m. czworobnczny uda) oraz grupę tylną mięśni uda, a także staw biodrowy i kolanowy.

Splot krzyżowy powstaje z gałęzi brzusznych wszystkich nerwów krzyżowych, nerwu guzicznego i piątego nerwu lędźwiowego. Jest największym splotem organizmu, ma kształt trójkąta zwróconego podstawą do kości krzyżowej. Leży w miednicy mniejszej, na mięśniu gruszkowatym. W splocie krzyżowym wyróżnia się gałęzie krótkie i gałęzie długie. Wśród gałęzi krótkich wyróżnia się gałęzie mięśniowe, stawowe i okostnowe. Gałęzie krótkie spiotu unerwiają mięśnie zewnętrzne miednicy (mięsień gruszkowaty, mięsień zasłaniacz wewnętrzny, mięśnie bliźniacze i czworoboczny uda). Splot oddaje także gałązkę do stawu biodrowego i okostnej guza kulszowego i obu krętarzy kaści udowej.

Nerw zasłonowy (n. obturatorius) po odejściu od splotu początkowo bienie wzdłuż przyśrodkowego brzegu mięśnia lędźwiowego większego w kierunku miednicy mniejszej i kanału zasłonowego, przez który wydostaje się na udo. Obydwie gałęzie tego nerwu -przednia i tylna zaopatrują mięśnie przywodziciele uda, skórę przyśrodkowej okolicy uda oraz częściowo staw biodrowy, kolanowy i kość udową.