Polski lekarz w Londynie

Zapominanie wydaje się być związane z zaawansowanym wiekiem. Faktycznie zdarza się wtedy częściej. Jednak starsi mężczyźni nie są na nie skazani. Lekarz znajdzie najlepszy środek zaradczy, po uprzednim ustaleniu, co jest przyczyną pogorszenia pamięci.

Utrata pamięci może być objawem ostrzegającym o mającej miejsce patologii, jeśli występuje stale i towarzyszą jej inne objawy, takie jak zmiany osobowości i zachowania. Lekarz może wtedy podejrzewać otępienie. W szczególności objawia się to między innymi zadawaniem wciąż tych samych pytań, poczuciem zagubienia miejscach niegdyś znajomych miejscach i sytuacjach, zaniedbywaniem higieny oraz zasad zdrowego odżywiania.

Rodzajem otępienia jest choroba Alzheimera. Otępienie może też być naczyniopochodne np. po udarach mózgu. Poza określeniem rodzaju otępienia lekarz powinien także wykluczyć inne stany, które mogą przejściowo dawać podobne objawy: wysoką gorączkę, odwodnienie, niedobory witaminowe, działania uboczne leków czy niedoczynność tarczycy.

Choroby serca i udar mózgu. Regularne ćwiczenia fizyczne są sposobem zapobiegania i jednym z elementów leczenia choroby niedokrwiennej serca (choroby wieńcowej). Ludzie prowadzący aktywny tryb życia i regularnie uprawiający ćwiczenia fizyczne wykazują o połowę mniejsze ryzyko zachorowania na choroby serca. Również otyli, którzy są bardziej aktywni, znajdują się w grupie osób o mniejszym ryzyku zapadalności na choroby serca i cukrzycę w porównaniu do osób, które borykają się z otyłością i nie ćwiczą. Ćwiczenia prowadzą do poprawy wydolności serca, obniżenia poziomu cholesterolu, obniżenia ciśnienia tętniczego krwi i poprawy przepływu krwi przez narządy.

Zaburzenia psychosomatyczne to grupa schorzeń, które wywoływane są przez różnorodne czynniki o psychologicznym charakterze. Co ciekawe, jest to zespół schorzeń, które- chociaż wywoływane przez czynniki psychiczne- objawiają się w sposób fizyczny.

Można powiedzieć, że zaburzenia psychosomatyczne odzwierciedlają konflikty emocjonalne, przejawiające się w osobowości chorej osoby. Nasz organizm reaguje na poszczególne emocje i to właśnie dlatego nasza psychika wywiera wpływ na poszczególne procesy fizjologiczne, które zachodzą w naszym organizmie, a w konsekwencji- wpływa na cały nasz organizm.

Zasadniczo uważa się, że najczęstszą przyczyną zaburzeń psychosomatycznych są emocje, które chory tłumi w sobie, oraz stres, który działa destruktywnie na cały nasz organizm. Uczucie stresu, połączone ze stałymi stanami lękowymi, mogą prowadzić na przykład do zmian w układzie trawiennym. Co ciekawe, większość chorób, których podłożem są skrywane silne emocje lub stres, można zasadniczo uznać za zaburzenia psychosomatyczne. Tym samym ciężko jest jednak określić, które dokładnie choroby należą do grupy tych schorzeń.

W zakresie chorób psychosomatycznych wymienia się przeważnie przypadłości takie jak: choroba wrzodowa układy pokarmowego, choroby układu krążenia, zaburzenia sny, zaburzenia łaknienia, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia seksualne, tiki nerwowe, otyłość, różnorodne uzależnienia a także samobójstwa.

Grupą, która najbardziej narażona jest na występowanie zaburzeń psychosomatycznych, jest młodzież. W grupie tej najczęściej dochodzi do zaburzeń związanych z układem pokarmowym. Stres, który towarzyszy młodym ludziom na przykład w szkole, może stać się przyczyną chorób takich jak bulimia czy anoreksja. Mogą towarzyszyć im dolegliwości takie jak wymioty oraz biegunka. Objawy są zwykle bagatelizowane przez młodzież, a co gorsza- przez ich rodziców.
Zaburzenia psychosomatyczne same w sobie nie są same w sobie zagrożeniem dla naszego życia- przynajmniej nie na początku. Jednak brak naszej reakcji na takie dolegliwości może doprowadzić do tego, w ich wyniku powstaną szkodliwe dla naszego zdrowia zmiany fizjologiczne. Mogą one stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia oraz życia. Zatem jeśli podejrzewamy, że mogły nas dotknąć dolegliwości natury psychosomatycznej- nie bagatelizujmy ich, lecz spróbujmy odnaleźć ich przyczynę i wyeliminować ją z naszego życia.

Choroba Alzheimera to choroba ośrodkowego układu nerwowego. Po raz pierwszy została opisana w 1906 roku przez Alfreda Alzheimera i od tego niemieckiego neuropatologa wzięła swoją nazwę. Spowodowana jest stopniowym zanikiem komórek mózgowych.

Najbardziej charakterystycznym objawem tej choroby jest występowanie otępienia. U chorych stwierdza się również zaburzenia pamięci, osobowości, funkcji poznawczych, zmiany zachowania, wahania nastroju, w tym często występująca agresja. Chory traci z czasem umiejętność rozpoznawania przedmiotów, co fachowo określane jest mianem agnozji, ma problemy z mową (afazja). W zaawansowanym stadium Alzheimera, chory nie potrafi samodzielnie się ubrać, zjeść, zadbać o higienę itp. i wymaga stałej opieki.

Obecnie nie są do końca znane przyczyny występowania choroby Alzheimera. Podkreśla się wpływ zaawansowanego wieku (najczęściej pojawia się u osób powyżej 65. roku życia), współwystępowania chorób układu krwionośnego, palenia tytoniu a także urazów głowy.

Epilepsja to inaczej mówiąc padaczka. To choroba, której cechą charakterystyczną jest występowanie napadów padaczkowych. Taki napad jest wyrazem zaburzeń czynności mózgu. W ich trakcie dochodzi w komórkach nerwowych do powstawania gwałtownych i nadmiernych wyładowań bioelektrycznych. Takie wyładowania mogą pojawiać się w wyniku zaburzeń równowagi pomiędzy neuroprzekaźnikami, niedoborem energii oraz innymi czynnikami o charakterze biochemicznym. Napady padaczkowe mogą być różne. W trakcie dużych napadów osoba chora traci przytomność. Dochodzi do upadku, a zaraz po nim do napięcia całego ciała, z charakterystycznym odgięciem głowy do tyłu i wyprężeniem kończyn. W tym samym czasie chory przestaje oddychać, pojawiają się drgawki całego ciała, chory może sobie wówczas przygryźć język oraz bezwiednie oddać mocz. Po ustaniu napadu chory powoli zaczyna wracać do siebie. Jednak uczucie rozkojarzenia i senności utrzymuje się jeszcze przez dłuższy czas. Natomiast małe napady padaczkowe czasami mogą nie być w ogóle zauważone prze chorego. W ich wyniku dochodzi do chwilowej utraty świadomości oraz drgawek. Nie dochodzi jednak do upadku i utraty przytomności. Epilepsja może pojawić się w każdym wieku. Może dotknąć zarówno kobiety jak i mężczyzn. Główną przyczyną jej wystąpienia mogą stać się urazy mózgu, które mogło się nabyć już w trakcie życia płodowego. Epilepsja może się również pojawić w wyniku zachorowań na schorzenia o podłożu neurologicznym. Pojawić się zatem może w przypadku udaru mózgu, choroby naczyniowej, choroby Alzheimera czy też guza mózgu. Epilepsja może mieć swoje uwarunkowania genetyczne. Jeśli jedno z rodziców chorowało na epilepsję, to ryzyko zachorowania na tę samą chorobę przez jego dziecko wynosi 1,5 %. Padaczka jest schorzeniem, które dość ciężko zdiagnozować, ponieważ występuje około siedemdziesiąt jej rodzajów. Różnią się one od siebie różnymi czynnikami, nawet napady wyglądają inaczej. Pierwszą czynnością, która prowadzi do rozpoznania tego schorzenia, jest przeprowadzenie wywiadu z chorą osobą oraz z jej rodziną. Poza tym należy wykonać badanie EEG, tomografię komputerową oraz rezonans magnetyczny. Epilepsję trzeba leczyć. Jeśli leczenie zostanie zaniedbane, to padaczka może grozić śmiercią lub nieodwracalnymi uszkodzeniami mózgu. Najczęściej stosuje się leczenie farmakologiczne. Leczenie to trwa jednak dość długo, bo czasami nawet do końca życia.

Pojedyncze przypadki jadłowstrętu psychicznego mogą występować w różnym wieku, ale najczęściej pojawiają się u dziewcząt w okresie pokwitania. Osoba chora na jadłowstręt stopniowo zmniejsza ilość spożywanych pokarmów, czasem ograniczając je tylko do kilku wybranych i spożywanych w niewielkich ilościach.

Kiedy indziej w ogóle odmawia przyjmowania pokarmów lub reaguje wymiotami na próby karmienia, ograniczając się do picia płynów. W krótkim czasie dochodzi do wychudzenia, a nawet wyniszczenia organizmu, które pozostawia często już nieodwracalne zmiany.

Nieleczona anoreksja zabija w ok. 20% przypadków. Dochodzi w niej do utraty łaknienia oraz spadku wagi, co najmniej o 25% poniżej wagi wyjściowej. O anoreksji mówi się, gdy następuje odmowa utrzymania ciężaru ciała powyżej granicy wagi minimalnej dla wieku i wzrostu, intensywny lęk przed przybraniem na wadze lub otyłością, zaburzony obraz własnego ciała tj. osoba chora uważa, że jest zbyt gruba mimo tego, że tak naprawdę jest już wyniszczona.

Anoreksji towarzyszy zwykle zanik miesiączki, osłabienie, mogą dołączyć się dolegliwości ze strony układu krążenia. Nastrój na ogół nie jest wyraźnie obniżony. Nie występują wyraźniejsze objawy zaburzeń psychicznych.

Prawie w każdym przypadku jadłowstrętu konieczna jest hospitalizacja psychiatryczna. Leczenie polega na kompleksowym leczeniu farmakologicznym, psychoterapeutycznym i wychowawczym. Niezbędne jest często karmienie sztuczne, lub dożylne wstrzykiwanie substancji odżywczych.

Często zdarza się, że czujemy się źle, dokucza nam szereg różnorakich dolegliwości, jednakże wyniki wykonywanych badań świadczą o tym, że naszemu ciału nic nie dolega. Warto wtedy zastanowić się czy równie zdrowa jest nasza psychika. Czasem bowiem możemy nie zdawać sobie sprawy, że to co nam dolega to choroby psychosomatyczne. Biorą się one z napięcia jaki wysyła do ciała nasz mózg: gdy choruje psychika, choruje i ciało. Przykładem mogą być tutaj problemy z układem pokarmowym takie jak wrzody żołądka i refluks żołądkowy, nadciśnienie oraz wynikające najczęściej z nerwicy zaburzenia takie jak: potliwość, problemy ze snem, napięcie mięśniowe, chroniczne zmęczenie. Zaburzenia takie najczęściej są konsekwencją stresu, nieumiejętności relaksowania się, tłumionych emocji, długo przeżywanych konfliktów wewnętrznych. Warto wówczas zatrzymać się i zastanowić nad naszymi problemami, tempem życia, lękami, poziomem stresu w naszym życiu gdyż „w zdrowym ciele, zdrowy duch”.

Ból głowy jest bardzo często spotykaną dolegliwością. Około 8% pacjentów poszukuje porady specjalistycznej odnośnie bólu głowy. Najczęściej są one objawem towarzyszącym jakiejś chorobie. Często spotykany jest pourazowy ból głowy. Przyczyn bólów głowy jest wiele.

Do najczęstszych przyczyn bólu głowy zaliczamy:
zmiany naczyniowe,
zaburzenia krążenia mózgowego,
ogólne przemęczenie i wyczerpanie psychiczne,
zaburzenia przemiany materii,
procesy chorobowe toczące się w innych narządach organizmu w obrębie czaszki lub w jej sąsiedztwie (zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok)
Wyróżniamy następujące bóle głowy:

Bóle głowy pochodzenia naczyniowego
- migrena
- naczynioruchowe
- w okresie przekwitania u kobiet (menopauza)
- w nadciśnieniu tętniczym
- w niedociśnieniu tętniczym
- w miażdżycy
Bóle głowy pourazowe
Nerwobóle twarzy i głowy
Bóle głowy w następstwie zmian w obrębie szyi i karku
Bóle głowy pochodzenia toksycznego
Bóle głowy jako objaw stanów zapalnych w jej obrębie
Bóle głowy w chorobach oczu
Bóle głowy związane z zaburzeniami psychicznymi

Zaburzenia mowy należy się zająć na samym początku badania, ponieważ mogą one utrudnić, a nawet uniemożliwić zebranie wywiadu i wpłynąć na ocenę czynności psychicznych i przeprowadzenie pozostałych etapów badania.

Zaburzenia mowy mogą być objawem uszkodzenia powstałego w którymkolwiek miejscu poniższego łańcucha:

Wywiad jest najważniejszym elementem oceny neurologicznej pacjenta. Tak jak detektyw zdobywa większość informacji na temat tożsamości przestępcy od świadków zdarzenia, a nie dzięki badaniu miejsca zbrodni, tak neurolog uzyskuje najwięcej wiadomości o możliwej przyczynie zaburzeń na podstawie wywiadu, a nie badania.

Ogólny sposób zbierania wywiadujest taki sam w każdym przypadku. Znaczenie poszczególnych danychjest, oczywiście, różne-w zależności od natury dolegliwości. Poniżej podano w zarysie sposób zbierania wywiadu.

W przypadku, gdy pacjent nie jest w stanie sam podać wszystkich szczegółów lub nie potraf udzielić dokładnych informacji z innego powodu (np. zaburzeń mowy), należy starać się w miarę możliwości zebrać wywiad od innych osób: krewnych, przyjaciół, a nawet przechodniów.

Należy ustalić:

- Charakter dolegliwości. Lekarz powinien upewnić się, czy dobrze rozumie słowa pacjenta. Na przykład określenie “zawroty głowy” może oznaczać prawdziwe vertigo (uczucie wirowania) lub uczucie kołysania w głowie. Gdy chory skarży się, że widzijak przez mgłę, może to wskazywać na podwójne widzenie. W przypadku niedowładu bez ubytków czucia pacjent może mówić, że kończyna jest nieczuła.

- Zasięg objawów ubytkowych. Należy dowiedzieć się, czy niedowład uniemożliwia pacjentowi wykonywanie jakiejś czynności. Czy pacjent był w stanie normalnie chodzić, czy musiał podpierać się laską, czy mógł unieść rękę nad głową?

- Początek. Jak zaczęła się choroba. Nagle, w ciągu kilku sekund, kilku minut, godzin czy dni?

- Przebieg choroby w czasie. Czy choroba postępuje (stopniowo lub skokowo), czy też po okresie pogorszenia nastąpiła stabilizacja, a może dolegliwości powracają co pewien czas? Opisując postępy choroby należy używać, tam gdzie to jest możliwe, odniesień “czynnościowych”, np., czy pacjent może biegać, chodzić wspierając się na jednej lasce, czy chodzić przy pomocy balkoniku.

- Cykliczność. Jeśli objawy występują co pewien czas, należy dowiedzieć się, jak często pojawiają się i jak długo się utrzymują.

Dobra rada: lepiej poprosić pacjenta o dokładne opisanie jednego konkretnego napadu choroby (zwłaszcza pierwszego) niż o abstrakcyjny opis typowego napadu.

Ponadto należy zebrać następujące informacje:  Czynniki wyzwalajrce i przynoszące ulgę.

- Dotychczasowe leczenie i wykonane badania.

- Inne objawy neurologżczne. Należy dowiedzieć się, czy pacjent cierpi lub cierpiał na bóle głowy, czy występowały napady drgawek, omdlenia, krótkotrwała utrata przytomności, drętwienie, mrowienie lub osłabienie którejś z kończyn, zaburzenia czynności zwieraczy (nietrzymanie moczu lub stolca, zatrzymanie moczu lub zaparcia) lub zaburzenia wzroku, np. podwójne widzenie, widzenie zamglone, utrata wzroku.

- Obecny stan neurologiczny. Jakie czynności pacjent jest w stanie obecnie wykonać? Należy określić poziom sprawności w odniesieniu do codziennych czynności. Oczywiście sprawność należy oceniać oddzielnie dla każdego rodzaju czynności, biorąc pod uwagę wykonywaną pracę i zakres ruchów (czy potrafi normalnie chodzić, a jeśli nie -jaki jest stopień upośledzenia). Należy ustalić, czy pacjent potrafi samodzielnie jeść, umyć się, pójść do toalety.

Pospolite blędy

Często zdarza się, że chory chce opowiedzieć o lekarzach, u których poprzednio się leczył, o tym, jak postępowali i co mówili, a nie opisać swój stan. Informacje takie są z reguły mylące, należy je traktować z rezerwą. Jeśli mogą się okazać pożyteczne, najlepiej uzyskaćje bezpośrednio od poprzedniego lekarza. W większości przypadków skłonienie pacjenta do opowiadania o historii choroby, a nie historii kontaktów z lekarzami nie powinno sprawiać trudności.

Przebyte choroby

Informacje dotyczące przebytych chorób mają niewątpliwie duże znaczenie dla ustalenia etiologii lub związków z chorobami układu nerwowego – np. nadciśnienie ma znaczenie u pacjenta po udarze mózgu, cukrzyca jest cenną wskazówką u pacjenta z neuropatią obwodową, a przebyta operacja usunięcia nowotworu – u osób z ogniskowymi objawami mózgowymi wskazującymi na przerzuty. Warunki życiowe

Choroby układu nerwowego prowadzą często do znacznego stopnia inwalidztwa. W takich przypadkach jakość opieki nad pacjentem w dużej mierze zależy od rodzaju środowiska, w którym on przebywa, jego możliwości finansowych, rodziny i opiekunów.

Narażenie na działanie trucizn

Należy ustalić, czy chory nie jest (nie był) narażony na działanie substancji trujących (alkoholu, tytoniu, neurotoksyn przemysłowych).

Związki z chorobami układowymi

Na podstawie badania internistycznego można uzyskać dane świadczące, że obserwowane zaburzenia ze strony układu nerwowego są objawem choroby

Tętnica skroniowa

(zapalenie tętnicy skroniowej)

Wysypka (zapalenie skórno-mięśniowe)

tarczycy

Szmery tętnicy szyjnej (przejściowe ataki niec udar mózgu)

Tony serca (udar mózgu)

Ciśnienie krwi (udar mózgu)

Akcja serca (łomotanie)

Badanie klatki piersiowej (zapalenie naczyń, (rak płuc, rozstrzenie oskrzeli) podostre bakteryjne

zapalenie wsierdzia ) Palce pateczkowate (przerzuty nowotworowe do mózgu)

ogólnoustrojowej; np. miażdżyca tętnic może się objawiać jako dusznica bolesna i chromanie przestankowe, a także dawać objawy charakterystyczne dla choroby naczyniowej mózgu.