Polski lekarz w Londynie

Angina to jednak z chorób o charakterze zakaźnym. Jest to ogólnoustrojowa choroba, której przyczyn doszukiwać należy się wśród działania bakterii oraz wirusów. Zwykle pojawiają się one w naszych nosach i gardłach, atakując przy tym całą jamę ustną. Jeśli nasz układ odpornościowy jest w pełni sprawny, to bez interwencji lekarza powinien powstrzymać infekcję. Jeśli jednak nasz układ immunologiczny jest osłabiony- dochodzi najczęściej do zachorowania na anginę.

Chorowanie na anginę nie powinno stanowić zagrożenia dla naszego życia- o ile udamy się do lekarza i będziemy postępować zgodnie z jego zaleceniami. Odpowiednia kuracja może sprawić, że po anginie nie zostanie nawet śladu. Natomiast zlekceważenie zaleceń lekarza może stać się niebezpieczne dla nas i naszego organizmu. Dlatego lepiej nie dopuścić do tego, by zaniedbanie leczenia doprowadziło do groźnych powikłań.

Jak już wspomniane zostało wcześniej- przyczyną zachorowań są wirusy i bakterie. Można również anginą zarazić się drogą kropelkową od innej osoby, która na chorobę tę choruje. Jeśli zauważymy, że ktoś w naszym domu, pracy czy szkole może chorować na tę chorobę, to unikajmy dotykania rzeczy i przebywania w tych samych pomieszczeniach, co chory. Bardzo łatwo można się bowiem zarazić anginą, a już szczególnie wtedy, gdy sami jesteśmy zmęczeni.

Jak objawia się angina? Przede wszystkim podczas choroby pojawia się bardzo silny, określany przez ludzi jako „promieniujący do uszu” ból gardła. Pojawiają się trudności w oddychaniu, które spowodowane są obrzękiem gardła. Oczywiście pojawia się wysoka gorączka. Węzły chłonne, szczególnie te umiejscowione na szyi, stają dużo bardziej powiększone i bardzo bolesne- to samo tyczy się naszych migdałków. Na migdałkach pojawia się wówczas charakterystyczny dla anginy biały nalot. Towarzyszy mu nieprzyjemny zapach z ust oraz zaczerwienienia podniebienia. W trakcie choroby ogólnie bardzo źle się czujemy, jesteśmy apatyczni, a czasami- ciężko nam oddychać.

Leczenie anginy to głównie stosowanie antybiotyków na bazie penicyliny. Najczęściej stosuje się amoksycyklinę. Niektórzy lekarze zalecają w trakcie terapii jedzenie lodów oraz picie bardzo zimnych napojów, które nie tylko zmniejszają obrzęk gardła, lecz również sprawiają, że ból gardła, towarzyszący chorobie, staje się dużo łatwiejszy do zniesienia.

Afta to takie otwarte owrzodzenie, które zwykle pojawia się na błonie śluzowej naszej jamy ustnej. Najczęściej pojawia się na języku lub wargach, a zwykle towarzyszy jej stan zapalny. Jeśli afta pojawia się w naszej jamie ustnej częściej niż raz do roku, to może oznaczać, iż dotknęło nas aftowe zapalenie jamy ustnej. Ta nawracająca dolegliwość powinna zostać wówczas konieczne zbadana pod kątem możliwych towarzyszących jej schorzeń.

Afta objawia się w postaci owalnego wykwitu, któremu towarzyszy owalny nalot. Pod tym wykwitem zwykle znajduje się jeszcze nadżerka. Całość otoczona jest czerwonym stanem zapalnym. Zwykle afty nie są duże, lecz zdarzają się w przypadki, gdy ich wielkość sięga nawet do dwóch centymetrów średnicy.

Afta może dotknąć każdego. Zwykle pojawiają się u ludzi pomiędzy dziesiątym a czterdziestym rokiem życia. Przeważnie same się szybko goją- trwa to zwykle kilka dni. Jeśli w takim czasie nie dojdzie jednak go zagojenia rany, lub afty będą się odnawiać- koniecznie należy skontaktować się z lekarzem.

Co sprawia, że afta pojawia się w naszej jamie ustnej? Istnieje bardzo wiele przyczyn, które mogą stać się bezpośrednim czynnikiem występowania aft. Wystarczy, że włożymy brudne palce do ust i nadżerka gotowa. Afta może pojawić się w momencie zaburzenia naszej odporności wywołanej gorączką czy długotrwałym stresem. Może być wynikiem spożywania niektórych pokarmów, do których dodawane są różnorodne konserwanty. Nadżerka może pojawić się w związku z alergią czy zmianami hormonalnymi zachodzącymi w naszym organizmie.

Powodem, dla którego często dotyka nas afta, może stać się niedobór niektórych elementów czy witamin w naszym organizmie. Jeśli brakuje nam witaminy B12, za mało mamy żelaza i kwasu foliowego, to pojawienie się afty jest praktycznie gwarantowane. Podobnie w przypadku, gdy chorujemy na zapalnie jelit, lub gdy przechodzimy anginę- afta prawie zawsze będzie tym chorobom towarzyszyć.

Jak zatem najlepiej leczyć się z tego rodzaju dolegliwości? Małe afty, jak już wspomniane zostało, wchłaniają się samoistnie. Maksymalnie powinny goić się w ciągu dwóch tygodni. Można udać się do lekarza, który w tym celu zastosować może leki przyżegające oraz środki koagulacyjne. Zaleca się również stosowanie leków przeciwbólowych oraz płukanek o antyseptycznym charakterze. Jeśli zmiany nie będą się goić lub ciągle powracać- wizyta u lekarza jest konieczna.

Szumy uszne towarzyszą różnym procesom chorobowym w toczącym się w obrębie narządu słuchu, a niekiedy również poza nim. Niekiedy szum jest pierwszym objawem takich chorób jak:

- otoskleroza.
- choroba Méniere a,
- toksyczne uszkodzenie ucha wewnętrznego
- guz nerwu słuchowego

Szum fizjologiczny słyszy każdy człowiek w całkowitej ciszy. Taki szum jest zjawiskiem normalnym.

Szumy patologiczne leczy się po wykryciu przyczyny, dążąc do jej usunięcia. Jeśli okaże się to niemożliwe to zaleca się podawanie środków uspokajających, a w krańcowych sytuacjach możliwe jest leczenie chirurgiczne.

Zapalenie ucha zewnętrznego może przybierać różne formy, najczęściej wyprysku lub wyprzenia obejmującego przewód słuchowy zewnętrzny, czasem nawet całą małżowinę uszną.

Objawy:

Świąd, uczucie napięcia skóry, ból. Skóra jest zmieniona zapalnie: zaczerwieniona, rozpulchniona, pokryta zaschniętą wydzieliną. Charakterystyczne jest uczucie zatkania oraz osłabienie słuchu.

Zapalenia ucha możemy ogólnie podzielić na ostre i przewlekłe.

Ostre zdarzają się głównie u dzieci, chociaż zapadają na nie również dorośli. Dziecko skarży się wtedy na ból ucha, mówi, że coś mu w nim przeszkadza; dorośli zaś określają ten stan jako uczucie napięcia i pełności w uchu. Pojawiają się też objawy ogólne: gorączka, u dzieci często wysoka, dochodząca do 40 oC, oraz uczucie ogólnego rozbicia.

Niewyleczone do końca ostre zapalenie, po którym pozostaje otwór w błonie bębenkowej, może przejść w stan przewlekły.

W leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego. Oprócz antybiotyków stosuje się też leki przeciwbólowe i kropelki do nosa, obkurczające błonę śluzową. W okresie uwypuklenia błony bębenkowej niezbędne może stać się jej nacięcie, zwane paracentezą.

W leczeniu przewlekłego zapalenia ucha środkowego niezbędne jest także odsysanie wydzieliny oraz oczyszczanie przewodu słuchowego ze złuszczonego nabłonka. Potrzebne są również krople z antybiotykiem wkraplane do ucha.

Ślinianka to gruczoł wydzielania zewnętrznego, wytwarzający ślinę. U człowieka występują 3 pary ślinianek: przyuszne (nagminne zapalenie przyusznicy), podżuchwowe i podjęzykowe, których przewody wyprowadzające uchodzą na dnie jamy ustnej.

Objawy:

Obrzęk oraz bolesność.

Pojawienie się wydzieliny ropnej w ujściu ślinianki.

Gorączka.

Ból głowy i złe samopoczucie.

Ból mięśni. zobacz artyków Bóle mięśni i stawów

Brak łaknienia.

Czasem powiększone węzły chłonne.

Przyczyny:

Bakterie dostające się do przewodu wprowadzającego ślinianki na skutek upośledzonego przepływu śliny, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, guzy łagodne i złośliwe ślinianek, leczenie promieniami, kamica przewodu ślinowego.

Dostanie się bakterii do przewodu wyprowadzającego ślinianki.

Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Łagodne lub złośliwe guzy ślinianek.

Leczenie promieniami.

Kamica przewodu ślinowego.

Późne następstwo świnki przebytej w dzieciństwie.

Na początek nalezy podkreślić, że w przypadku braku higieny jamy ustnej i palenia tytoniu ryzyko zachorowania znacznie wzrasta. Właściwa higiena jamy ustnej jest ważnym czynnikiem zapobiegawczym. Innymi przyczynami zapalenia języka mogą być: niedobór witaminy B oraz żelaza, podrażnienie języka przez ostre krawędzie zębów, alkohol, tytoń, źle dopasowane protezy, oparzenie lub ostre przyprawy.

Zapalenie języka może wskazywać też na wystepowanie innych chorób, poniewazmoże być objawem ubocznym cukrzycy, kiły lub chorób skóry. Zapalenie języka może być zwiastunem niedokrwistości megaloblastycznej, objawem choroby glutenowej, niedokrwistości z niedoboru żelaza.

Można sobie pomóc domowymi sposobami takimi jak: Płukanie jamy ustnej trzyprocentowym roztworem wody utlenionej, naparem z szałwi lub rumianku.

Z uwagi, że może być objawem chorób ogólnoustrojowych, wystąpienie objawów choroby przy nieobecności czynników ryzyka, powinno przeprowadzić się uzupełniającą diagnostykę wykluczającą choroby mogące powodować zapalenie języka.

morfologia krwi (wykluczenie anemii)

testy w kierunku kiły

badanie biochemiczne oceniające czynność narządów wewnętrznych

poziom glikemii

testy w kierunku niedoboru witaminy B12

W przypadku diagnostyki przyczyn pierwotnych – pomocne może być wykonanie wymazów i posiewów z powierzchni języka.

Leczenie:

Obowiązuje leczenie przyczynowe, czyli przede wszystkim wykluczenie przyczyn wtórnych, lub w przypadku ich wystąpienia – leczenie choroby podstawowej, co zwykle powoduje wycofanie się objawów zapalnych języka. W przypadku zmian bakteryjnych stosuje się antybiotyki, grzybiczych – leki przeciwgrzybicze, w przypadku niedokrwistości – leczy się przede wszystkim niedokrwistość.

Ogólne postępowanie obejmuje:

unikanie środków drażniących
miejscowa terapia:
nystatyną
płukanie jamy ustnej roztworem wodorowęglanu sodu (1/2 łyżeczki w 250 ml ciepłej wody)
miejscowe stosowanie lignokainy

Odczucie zaburzenia równowagi opisywane jest przez chorych jako wrażenie wirowania otoczenie lub usuwania się lub podnoszenia podłogi. Zawrót głowy pojawia się nagle i nasila się przy zmianie pozycji i przy patrzeniu w jedną stronę.

Zawroty tego rodzaju są jednym z objawów uszkodzenia błędnika. Pozostałe objawy tego zespołu to nudności, szum w uszach i przytępienie słuchu.

Leczenie ustala się po badaniu specjalistycznym, które musi być podjęte jak najszybciej.

Zaburzenia równowagi pojawiają się także u chorych z zaburzeniami naczyniowymi, nowotworami mózgu i móżdżku. Na stałe zawroty skarżą się neurastenicy. Zawroty występują też w zatruciach alkoholem, nikotyną, gazami spalinowymi itp

Woskowina jest naturalna wydzielina ochronną i w zwykłych warunkach nie należy jej usuwać. Dopiero nagromadzone czopy woskowinowe zamykają światło przewodu i powodują upośledzenie słuchu. Konieczne jest wtedy płukania ucha woda o temperaturze ok. 37 st. C.

Środkiem doskonale rozmiękczającym woskowinę jest 5% wodny roztwór wodorowęglanu sodowego, stosowany jako krople do ucha. Ułatwia a nawet czasem zastępuje płukanie.

Nie może płukać wodą ucha po przebytym zapaleniu ucha z ubytkami błony bębenkowej, po niektórych operacjach. Najlepiej o ile to możliwe przed płukaniem skonsultować się z lekarzem i poddać się płukaniu w gabinecie lekarskim. U ludzi starszych płukać ucho powinni tylko specjaliści. Istnieje bowiem niebezpieczeństwo rozerwania ciężkiej błony bębenkowej.

Szumy uszne towarzyszą różnym procesom chorobowym w toczącym się w obrębie narządu słuchu, a niekiedy również poza nim. Niekiedy szum jest pierwszym objawem takich chorób jak:

- otoskleroza.
- choroba Méniere a,
- toksyczne uszkodzenie ucha wewnętrznego
- guz nerwu słuchowego

Szum fizjologiczny słyszy każdy człowiek w całkowitej ciszy. Taki szum jest zjawiskiem normalnym.

Szumy patologiczne leczy się po wykryciu przyczyny, dążąc do jej usunięcia. Jeśli okaże się to niemożliwe to zaleca się podawanie środków uspokajających, a w krańcowych sytuacjach możliwe jest leczenie chirurgiczne.

Ropowice to choroby o ostrym przebiegu, z występującą gorączką i ogólnie złym samopoczuciem. Ropowice rozpoznaje się na podstawie zaczerwienień, bolesności i wysokiej temperatury. W leczeniu ropowic wykonuje się jedno lub kilka nacięć oraz zakłada się dreny, aby umożliwić swobodny odpływ ropy.

Jednocześnie podaje się antybiotyki. Do ropowic zaliczamy ropowicę przestrzeni przygardłowej (Phlegmonae spatii parapharyngealis) oraz czyraka (furunculus). Ropowica przestrzeni przygardłowej to zapalenie wynikające z powikłań stanów zapalnych toczących się w okolicach przestrzeni przygardłowej. Jest ciągle groźnym dla życia powikłaniem, choć dzięki rozwojowi antybiotykoterapii jest obecnie rzadko spotykaną chorobą. Ropowica przestrzeni przygardłowej czasem występuje w postaci ograniczonej, jako ropień przestrzeni przygardłowej. Niekiedy rozprzestrzenia się w kierunku podstawy czaszki i do jamy czaszki. Czasami kieruje się w dół, do śródpiersia tylnego. Może objąć też dół podskroniowy, dół skrzydłowo-podniebienny, dno jamy ustnej, dół zażuchwowy i tkanki miękkich szyi. W powikłaniach ropowicy przestrzeni przygardłowej może też dojść do posocznicy, która wynika z przejścia zakażenia do naczyń szyjnych. Ropowica przestrzeni przygardłowej wymaga leczenia na szpitalnym oddziale otolaryngologicznym. Podaje się dożylnie duże dawki antybiotyków: cefalosporyny III generacji i metronidazol. Wykonuje się także nacięcie i szeroki drenaż ropnia z dojścia zewnętrznego.

Czyrak to ropne zapalenie okołomieszkowe, wywołane przez zakażenie gronkowcowe. Objawia się dużym bólem podczas tworzenia się czyraka oraz tzw. czopem martwiczym, który na początku wygląda jak guzek, a potem jak krosta, pod którą wytwarza się martwica. Po kilku dniach krosta pęka samoistnie i wypływają z niej tzw. masy martwicze. Ubytek w skórze, który pozostaje po wypłynięciu mas martwiczych zostawia po sobie małą bliznę. Termin czyraczność albo zespół Joba, oznacza występowanie czyraków mnogich. Liczne czyraki, znajdujące się blisko siebie i łączące się w jedną zmianę to karbunkuł, czyli czyrak gromadny, czyrak mnogi. Taka zmiana najczęściej tworzy się na karku. W leczeniu czyraków stosuje się okłady ichtiolowe i chirurgiczne nacięcie po wytworzeniu czopa martwiczego. W czyraczności stosuje się antybiotykową terapię celowaną oraz środki wzmacniające.