Kamica wapniowa – jedna z kilku kamic nerkowych które mogą występować w układzie moczowym u człowieka (moczanowa, szczawianowa, fosforanowa, wapniowa, ksantynowa, cystynowa).

Z tym rodzajem choroby mamy do czynienia gdy w drogach moczowych odkładają się sole wapnia. Czysta postać kamicy wapniowej występuje niezwykle rzadko.

Często natomiast spotykana jest forma kamicy moczanowo-wapniowej, szczawianowo-wapniowej oraz fosforanowo-wapniowej.

Leczenie polega na zmniejszeniu w diecie produktów bogatych w wapń – ma ona jednak tylko sens przy kamicy wapniowej przebiegającej z hiperkalciurią absorpcyjną – polegającą na zwiększeniu wzrostu stężenia jonów wapniowych w moczu spowodowane zwiększonym wchłanianiem tego składnika w jelitach.

Gdy kamica spowodowane jest nadmiernym wydalaniem wapnia przez nerki (defekt nerkowy) lub wzmożonym wypłukiwaniem wapnia z kości dieta nisko wapniowa jest niewskazana.

Hemoroidy (żylaki odbytu) – to splot naczyń w błonie śluzowej odbytu których zadaniem jest utrzymanie szczelności odbytu. O występowaniu hemoroidów mówi się dopiero gdy w wyżej wymienionym splocie naczyń dochodzi do zatrzymania krwi – która nie może swobodnie znaleźć ujścia. Mięśnie zwieracza odbytu rozluźniają się w trakcie oddawania stolca i wówczas następuje odpływ krwi zgromadzonej w hemoroidach.

Hemoroidy to choroba cywilizacyjna której przyczyny powstawania nie są do końca znane, choroba ta może dokuczać każdemu, jednakże statystycznie najczęściej występuje ona u osób po pięćdziesiątym roku życia.

Objawy
Bolesne krwawienia w czasie oddawania stolca, uczucie ucisku i obrzęku, wilgotnienie odbytu, swędzenie, brudzenie bielizny.

Leczenie
Przy lekkich objawach choroby (u około 30% chorych) wystarczy postępowanie zachowawcze, czyli przestrzeganie odpowiedniej diety, higieny oraz pomocne są czopki i pigułki.
Metody leczenia inwazyjnego – ale nie operacyjnego dotyczą około 60% chorych. Obecnie jest stosowanych wiele zabiegów, a ich wybór zależy od lekarza prowadzącego.
Obecnie leczenie operacyjne stosuje się tylko u około 10% chorych.

Inne nazwy:
Żylaki odbytu

Żylaki kończyn dolnych to żyły które uległy nieodwracalnemu poskręcaniu i poszerzeniu. Żylaki obejmują żyły powierzchowne oraz naczynia żylne biegnące pomiędzy żyłami powierzchownymi a układem żył głębokich.

Przyczyny powstawania żylaków są różne, np. żyły wraz z wiekiem mogą tracić na elastyczności, ale do powstania żylaków przyczynia się także ciąża, siedzący lub stojący tryb życia. Skłonność do żylaków jest również często dziedziczna.

Początkowe objawy żylaków to obrzmienia, drętwienie oraz mrowienie kończyn. Później pojawiają się zmiany żylne widoczne gołym okiem – na początku drobne „pajączki” , później powrózkowato zmienione większe naczynia. W marginalnych przypadkach zaawansowanej przewlekłej niewydolności żylnej występować może także owrzodzenie podudzi.

Leczenie
Najczęściej stosuje się preparaty doustne pochodzenia naturalnego zawierające wyciągi z kasztanowca i rutyny, ulgę chorym nogom przynosi również używanie specjalnego żelu (np. Venoruton-żel, Emo-żel, Veno-żel, Hirudoid).
Proszę pamiętać, że na poprawne ukrwawienie nóg największy wpływ ma aktywny tryb życia. Gdy mięśnie pracują np. podczas spaceru zwiększają swoją objętość i wymuszają przepływ krwi w stronę serca.
Żylaki nóg należy leczyć, zaniedbane mogą prowadzić do poważnych komplikacji zdrowotnych, np. obrzęki w okolicy kostek, zaburzenia w prawidłowym odżywianiu skóry, w końcu jej martwicy i trudno gojących się owrzodzeń.

Ziarnica złośliwa jest jedną z chorób układu krwiotwórczego. Nazywana jest chłoniakiem Hodkina- jest nowotworem złośliwym. Choroba ta dotyka przeważnie ludzi młodych, a najczęściej diagnozowana jest u mężczyzn pomiędzy dwudziestym a trzydziestym rokiem życia. Przez początkowy okres trwania przebiega bezobjawowo.
Objawy chłoniaka Hodkina.

Choroba ta objawia się (w początkowym stadium) powiększeniem węzłów chłonnych (najczęściej są to węzły szyjne), które zwiększają swoją objętość się na skutek nowotworowego rozrostu komórek. Rozrost ten pojawia się najpierw w węzłach chłonnych, jednak w dalszym etapie postępowania choroby atakuje poszczególne narządy (wątroba, śledziona, płuca itp.). Dodatkowymi objawami choroby mogą być: gorączka, utrata masy ciała, pocenie się (szczególnie nocą), poalkoholowe bóle węzłów chłonnych, rumień skóry, świąd, ogólne osłabienie, bóle kości itp.

Rozpoznanie i leczenie choroby Hodkina.
Aby rozpoznać ziarnicę złośliwą należy przede wszystkim przeprowadzić biopsję tkanki z podejrzanie wyglądających węzłów chłonnych. Ponadto chorobę można wykryć podczas badań laboratoryjnych (zwiększenie OB, niedokrwistość, zbyt niska ilość limfocytów itp.). W zależności od rozpoznanego przez badania (tomografia komputerowa, RTG klatki piersiowej, zdjęć radiologicznych kości oraz USG brzucha) stopnia zaawansowania choroby stosuje się odmienne sposoby leczenia. W początkowym okresie choroby stosuje się jedynie naświetlania- radioterapię węzłów chłonnych. Rokowania są dobre- aż 80 % wyleczeń przy wykryciu ziarnicy złośliwej w pierwszych stadiach choroby. W późniejszych stadiach leczenie to chemioterapia, a w przypadku nawrotów choroby- przeszczepy szpiku kostnego. Efekt leczenie zależy w głównej mierze od właściwego i wczesnego rozpoznania choroby.

Zawał serca to ostra postać choroby wieńcowej, która powstaje w następstwie całkowitego zamknięcia tętnicy wieńcowej i ustaniu dopływu krwi do określonego obszaru mięśnia sercowego. Blaszka miażdżycowa jest najczęstszą przyczyną zamknięcia tętnicy. Rzadko może dojść do zawału w obszarze serca unaczynionym przez tętnice, w której nie występują nasilone zmiany miażdżycowe. W takim przypadku przyczyną nagłego ustania dopływu krwi do mięśnia sercowego może być skurcz tętnicy.

Objawy i przebieg zawału serca
Typowym objawem zawału serca jest ból w klatce piersiowej, który jest bardzo zbliżony pod względem lokalizacji, promieniowania i charakteru do bólów dławicowych, zazwyczaj trwa jednak dłużej i jest bardziej nasilony. Ból zawałowy powstaje często bez przyczyny i może trwać od kilkudziesięciu minut do paru godzin. Mogą mu również towarzyszyć inne objawy, takiej jak: niepokój, lęk, pocenie się i nudności. Leki przerywające dławicę piersiową (nitrogliceryna, Sorbonitu) są nieskuteczne przy bólu zawałowym.

Zapobieganie zawałowi serca i leczenie
Zapobieganie zawałowi serca w zasadzie nie różni od zapobiegania chorobie wieńcowej. Sprowadza się głównie do profilaktyki miażdżycy oraz wykrywania i skutecznego zwalczania czynników ryzyka choroby wieńcowej.
U osób chorych po zawale serca duże znaczenie ma tzw. prewencja wtórna, która ma na celu – przez odpowiednie postępowanie ogólne i leczenie farmakologiczne – złagodzenie dalszego przebiegu choroby oraz zmniejszenie ryzyka wystąpienia powtórnego zawału serca. U niektórych chorych z przebytym zawałem może być konieczne wykonanie koronarografii i ewentualne leczenie operacyjne.

Rehabilitacja pozawałowa
Rehabilitacja to całokształt postępowania usprawniającego, które ma na celu przywrócenie jak najlepszej sprawności fizycznej oraz psychicznej, ułatwiającej powrót chorego do normalnej (dostosowanej do jego możliwości) aktywności życiowej i zawodowej. W naszym kraju opracowano specjalny model kompleksowej rehabilitacji, który jest też stosowany w innych krajach. W wielu szpitalach istnieją specjalne grupy specjalistów zajmujących się różnymi aspektami rehabilitacji, które ściśle współpracują z lekarzami w procesie leczenia chorych po zawale serca.

Zapalenie osierdzia
Osierdzie to błona surowicza, która pokrywa serce z zewnątrz, składa się z dwu blaszek: wewnętrznej i zewnętrznej. Wewnętrzna nazywana jest nasierdziem i przylega ona bezpośrednio do mięśnia sercowego, zewnętrzna natomiast wytwarza worek osierdziowy, w którym zawieszone jest serce. Zapalenie osierdzia może być pochodzenia wirusowego – „samoistne”, może też być objawem gorączki reumatycznej i innych chorób tkanki łącznej bądź pochodzenia gruźliczego.

Objawy to najczęściej gorączka i silne bóle w klatce piersiowej, zwłaszcza za mostkiem z promieniowaniem do pleców. Przy zmianie pozycji tułowia, kaszlu i oddychaniu bóle te narastają. Ostre „samoistne” zapalenie osierdzia przebiega łagodnie, ale choroba ma tendencje do nawrotów i zalecana jest obserwacja w szpitalu.

Leczenie zapalenia osierdzia „samoistnego”, w gorączce reumatycznej i innych chorobach tkanki łącznej polega na stosowaniu leków przeciwzapalnych, rzadziej hormonów kora nadnercza. Jeżeli ilość płynu w worku osierdziowym jest duża konieczne jest nakłucie osierdzia.

Zapalenie osierdzia pochodzenia gruźliczego jest chorobą przewlekłą o nawet wieloletnim ukrytym przebiegu. Kończy się często zaciskającym zapaleniem osierdzia. Dochodzi do zarośnięcia worka osierdziowego, a nawet jego zwapnienia. W wyniku tego upośledza to napływ krwi do serca i powoduje takie objawy, jak złe znoszenie wysiłku fizycznego, przepełnienie krwią żył szyjnych, powiększenie brzucha i obrzęki.

W zaciskającym zapaleniu niezbędna jest operacja, która uwolni serce z pancerza wytworzonego ze zgrubiałego i zwapniałego osierdzia, co zazwyczaj usuwa objawy i znacznie poprawia sprawność chorego.

Zaburzenia rytmu serca to częsty objaw chorób układu krążenia, ale mogą też występować u ludzi zdrowych. Tylko niektóre z nich stanowią zagrożenie dla życia i wymagają intensywnego leczenia, ale wszystkie jeżeli są odczuwalne, powodują uczucie niepokoju. Prawidłowy zatokowy rytm serca nie jest miarowy i podlega niewielkim wahaniom częstości, związanym m.in. z rytmem oddychania.

Odczuwalne objawy zaburzeń rytmu to: nierówne, silne, szybkie lub zwolnione bicie serca, zasłabnięcia, zawroty głowy, duszności, a nawet utrata przytomności. Aby rozpoznać jakie zaburzenie ma osoba badana konieczne jest wykonanie elektrokardiogramu w czasie trwania zaburzeń lub jego rejestracja przez całą dobę metodą Holtera.

Komorowe zaburzenie rytmu występuje, gdy rytm zatokowy jest zakłócony przez pobudzenie serca w obrębie jego komór. Mogą występować pojedyncze pobudzenia tego pochodzenia tzn. dodatkowe skurcze komorowe, mogą też pojawiać się cale „salwy” kilku pobudzeń, bądź długotrwałe napady częstoskurczu.

Zespół wydłużonego QT to rzadka choroba występująca przeważnie rodzinnie. Objawia się specyficznymi, wielokształtnymi napadami częstoskurczami pochodzenia komorowego, przebiegającymi z utratą przytomności. Chorobę można rozpoznać jedynie na podstawie obrazu EKG.

Nadkomorowe zaburzenia rytmu występują gdy źródło zakłóceń rytmu serca znajduje się w przedsionkach lub okolicach węzła przedsionkowo-komorowego. Niektóre formy tych zaburzeń, np. pojedyncze pobudzenia nadkomorowe, występują też u ludzi zdrowych, nie przeważnie nie wymagają leczenia. Doraźnie pomaga pojedynczy głęboki wdech z chwilowym zatrzymaniem powietrza.

Niedomoga węzła zatokowo-przedsionkowego. Węzeł zatokowo-przedsionkowy to zgrupowanie komórek mięśnia sercowego o specjalnych cechach fizjologicznych i anatomicznych, dających im zdolność rytmicznego wytwarzania bodźców elektrycznych które pobudzają prace serca – jest to prawidłowy rytm zatokowy. Niedomoga węzła występuje u osób w podeszłym wieku i jest następstwem uszkodzenia serca przez miażdżycę.

Blok przedsionkowo-komorowy to zaburzenie rytmu serca, które polega na utrudnieniu lub przerwaniu przewodzenia fali pobudzenia elektrycznego z przedsionków przez węzeł przedsionkowo-komorowy do komór serca. W następstwie tego bodźce elektryczne docierają do komór wolniej, ale wszystkie (blok I), docierają częściowo – nie wszystkie (blok II) lub nie dochodzą wcale (blok III, całkowity). Choroby które prowadzą do bloku przedsionkowo-komorowego to: zawał serca, w którym blok występuje najczęściej przejściowo, zwłóknienie układu przewodzącego wrodzone lub pochodzenia miażdżycowego. Blok I występuje w chorobie reumatycznej bądź jest też następstwem działania niektórych leków.

Wada serca to stan chorobowy w którym powstaje nieprawidłowy przepływ krwi przez serce i połączone z nim duże naczynia krwionośne, najczęściej tętnicę główną (aortę) lub pień płucny. Zaburzenia przepływu krwi są przeważnie następstwem zniekształconych zastawek serca przez gorączkę reumatyczną, są to wady nabyte. Rzadziej występują wady wrodzone, które powstają w czasie życia płodowego na skutek chorób wirusowych, zażywania przez ciężarną niektórych leków bądź naświetlania jej promieniami rentgenowskimi.
Poprzez nieprawidłowy przepływ krwi następuje zwiększone obciążenie poszczególnych części serca, np. prawej komory lub prawego przedsionka, co prowadzi do ich przeciążenia, a następnie niewydolności. Powstają także zaburzenia krążenia krwi w płucach.
Znaczenie społeczne wad serca polega na tym, iż dotykają one ludzi młodych i dzieci, co zmienia w zasadniczy sposób przebieg ich życia. Na szczęście nowoczesne leczenie operacyjne daje im szanse na zdrowie lub przynajmniej znacznie poprawia jakość ich życia.

Wrodzone wady serca
Wrodzona wada serca polegać może na dodatkowym, nieprawidłowym połączeniu jego jam, tzn. obu komór lub obu przedsionków, na nieprawidłowym przebiegu naczyń krwionośnych doprowadzających krew do serca i odprowadzających ją lub na nieprawidłowym połączeniu tych naczyń. Czasami istnieje kilka nieprawidłowości.
Objawy chorobowe zależą od rodzaju nieprawidłowości i reakcji naczyń płuc na najczęściej nadmierny dopływ krwi.
Niemal wszystkie wrodzone wady serca mogą być leczone operacyjnie. Istotnym jest, żeby operacja była przeprowadzona w odpowiednim okresie życia chorego, najczęściej w dzieciństwie. Zwłoka w przeprowadzeniu badań i operacji może doprowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń uniemożliwiających usunięcie wady.

Nabyte wady serca
Nabyte wady serca (zastawkowe) to najczęściej następstwo przebytej w dzieciństwie gorączki reumatycznej, ale mogą też występować z powodu zakażenia zastawek bakteriami. Choroby te powodują zgrubienie, zwłóknienie i zbliznowacenie zastawek oraz częściowe zrastanie się ich płatów, czasami też zwapnienie. Zamiany te mogą powodować zwężenie lub niedomykalność zajętej zastawki.

Toksoplazmoza to choroba od zwierzęca wywoływana przez pierwotniaka Toxoplasma gondii.

Objawy
Toksoplazmoza ma bardzo łagodny przebieg zarówno u ludzi jak i u zwierząt, objawy przypominają grypę i normalnie choroba nie wymaga leczenia. Liczy się, że około 60-80% ludności i zwierząt przebyło tę chorobę.

Człowiek zarazić się toksoplazmozą może od kota (tylko od kota)lub droga pokarmową poprzez zjedzenie zanieczyszczonych owoców, warzyw lub mięsa chorych zwierząt rzeźnych.

Leczenie, zapobieganie.
Istnieją dwie grupy ludzi dla których toksoplazmoza stanowi większe niebezpieczeństwo:

1. kobiety w ciąży – pasożyt przenosi się z krwią matki przez łożysko. Gdy matka zarazi się po raz pierwszy właśnie w trakcie ciąży, to zagrożenie dla dziecka jest bardzo duże. Oznaki toksoplazmozy mogą się pojawić nawet po kilku latach. Utrata wzroku i słuchu, upośledzenie umysłowe, a w skrajnych przypadkach zgon z powodu zakażenia, są konsekwencjami wrodzonej toksoplazmozy, nabytej w ciele matki.
Aby uniknąć takiego przypadku należy przed zajściem w ciążę zbadać się na obecność przeciwciał przeciwko Toxoplasma gondii. Jeśli się one u nas nie wytworzyły należy ograniczyć do minimum kontakty z kotem.

2. osoby z obniżoną odpornością (np. zarażone wirusem HIV) – U tych chorych rozwijają się zaburzenia neurologiczne: drgawki, niedowład, śpiączka, a w końcu zgon, nawet przy rozpoczętym już leczeniu.

Anemia czyli niedokrwistość to choroba polegająca na ogólnym osłabieniu organizmu z powodu erytrocytów (czerwonych ciałek krwi) lub/i hemoglobiny (czerwony barwnik krwi w składzie z żelazem).

Anemia może się pojawić w związku z niewłaściwą dietą, poprzez nie dostarczanie organizmowi odpowiedniej ilości żelaza w okresie gdy go najbardziej potrzebuje, np. rozwój organizmu, ciążą i czas karmienia piersią.

Anemie można zdiagnozować poprzez badanie krwi, w każdym wypadku należy skonsultować się z lekarzem który stwierdzi jaki rodzaj anemii występuje w organiźmie.

Anemia u dzieci, objawy:
- u niemowląt: dziecko często choruje, jest mało ruchliwe, blade oraz nie ma apetytu.
- u starszych dzieci i dorosłych dodatkowo występować mogą: nadmierna senność, szybkie zmęczenie organizmu oraz zawroty głowy. Częstymi objawami są także bladość błon śluzowych i skóry, łamliwość paznokci i włosów, zajady w kącikach ust.

Anemia – dieta
W przypadku niedokrwistości spowodowanej niedostateczną ilością żelaza w organizmie, ważna jest zmiana diety na tzw. zdrowe odżywianie. Ponieważ kawa i herbata ograniczają naszemu organizmowi wchłanianie żelaza z produktów spożywczych, należy unikać ich picia w trakcie posiłków (można je spożywać pomiędzy posiłkami). Zalecane jest jedzenie większych ilości „chudych” wędlin, „chudego” mięsa i wątroby. Do każdego posiłku należy również włączyć owoce i warzywa z dużą zawartością witaminy C (np. pietruszka, pomidory, truskawki, brokuły, papryka czerwona).