Polski lekarz w Londynie

Niedrożność jelitowa to stan chorobowy, w którym zostaje zatrzymane przechodzenie strawionej treści pokarmowej do kolejnych części przewodu pokarmowego.

Wyróżniamy niedrożność mechaniczną, kiedy przesuwanie treści jelitowej jest niemożliwe z powodu przeszkody, umiejscowionej w świetle jelita (przeszkodą może być kamień żółciowy, kamień kałowy, skręt jelita- najczęściej jego końcowej części: esicy, uwięźnięta przepuklina, zrosty po przebytych zabiegach chirurgicznych, guzy nowotworowe, guzy zapalne,) oraz niedrożność porażenną, w której zostają zahamowane ruchy perystaltyczne jelit.

Objawami są: ból brzucha, wymioty, nudności, kolki, zatrzymanie gazów, zaparcia, wzdęcia, brak apetytu, obniżenie ciśnienia tętniczego, osłabienie, gorączka.

Niedrożność jelitowa wymaga szybkiej interwencji chirurgicznej, gdyż grozi poważnymi powikłaniami: przedziurawieniem ściany jelita, a tym samym zapaleniem otrzewnej, niewydolnością nerek, odwodnieniem, kwasicą, w ostateczności może doprowadzić do śmierci.

Astma oskrzelowa to choroba, którą określa się również mianem dychawicy oskrzelowej. Jest ona schorzeniem, które objawia się napadami duszności. Takie napady powstają na wskutek kurczenia się mięśniówki oskrzeli oraz obrzęku śluzówki. U chorego dochodzi do wykrztuszania lepkiej wydzieliny, czemu dość często towarzyszy również świszczenie oraz furczenie.

Przyczyn astmy oskrzelowej może być bardzo wiele. Nie do końca są one jednak wyjaśnione. Na pewno istnieje duży związek pomiędzy astmą a chorobami o charakterze uczuleniowym. Wśród nich najpopularniejszymi są oczywiście pokrzywka czy katar sienny. Zachorować na astmę mogą zatem osoby, które są uczulone na przykład na określone potrawy, zapachy czy na owoce.

Jakie są objawy astmy oskrzelowej? Zwykle pojawiają się nagłe napady duszności. Pomiędzy seriami napadów pojawiają się przerwy. Chory, podczas wdychania powietrza, wydaje charakterystyczne świszczące dźwięki. Przed atakiem duszności w klatce piersiowej chorego pojawia się uczucie ucisku oraz rozpychania. Samemu atakowi duszności towarzyszy kaszel oraz odkrztuszanie lepkiej plwociny. Taki atak może trwać od kilku minut nawet do kilku godzin. U niektórych ludzi może trwać nawet całą dobę- wówczas mamy do czynienia ze stanem astmatycznym.

Astma jest chorobą, którą należy leczyć. Leczenie to głównie odczulanie. Polega ono na stopniowym podawaniu coraz to większych dawek roztworu alergenu, który wywołuje u chorego uczulenie. Takie alergeny to między innymi: kurz domowy oraz pyłki kwiatowe i roślinne. Takie odczulanie jest dość czasochłonne- zwykle przeprowadza się je przez kilka lat, przeważnie w okresie, gdy zbliża się natężenie danego alergenu na przykład w powietrzu.

Jeśli chodzi o leczenie ostrych napadów astmy oskrzelowej, to stosuje się w takich przypadkach dużo mocniejsze środki. Dawniej stosowano i podawano adrenalinę. Dziś jednak odchodzi się od tej metody i podaje się choremu leki wziewne, lecz o podobnym do adrenaliny działaniu.

Na szczęście astma nie jest chorobą, która może stać się bezpośrednią przyczyną zgonu. Jest jednak na tyle uporczywa i niewygodna, że w bardzo dużym stopniu może utrudniać choremu normalne funkcjonowanie i wykonywanie podstawowych czynności. Na szczęście leczenie może przynieść prawie całkowitą ulgę i umożliwić pacjentowi w miarę normalne i przyjemne życie.

Zapalenie wątroby występuje bardzo często i jest wynikiem kontaktu z wirusami, bakteriami bądź drobnoustrojami. Przyczyny mogą być także związane z alkoholem, lekami albo pewnymi substancjami chemicznymi. Wirusowe zapalenie wątroby nazywane żółtaczką dotyczy około stu milionów osób na całym świecie.

Choroba, której pierwsze objawy mogą przypominać grypę, uszkadza komórki wątroby zwane hepatocytami. Wyróżniamy wirusowe zapalenia wątroby typu A, B, D, C, G i E, gdyż do tej pory wykryto sześć wirusów wywołujących tą chorobę. Wpływają one w różny sposób na przebieg i nasilenie schorzenia. Najczęściej występujące typy choroby to A i B. Wirusowe zapalenie wątroby typu C zdarza się dużo rzadziej, a większość osób nawet nie wie, że jest zakażone.

Wczesnym, ostrzegawczym objawem zapalenia wątroby są bóle pod prawym łukiem żebrowym. Początek schorzenia przypomina grypę: osłabienie, ból głowy, niekiedy bóle stawów, często nudności z pobudzeniem do wymiotów, wstręt do potraw mięsnych i tłuszczów, do alkoholu i papierosów, zaparcie, biegunki i wzdęcia. Na skutek lekkiego powiększenia wątroby występują bóle w prawym podżebrzu. Często pojawia się lekka gorączka i swędząca, pokrzywkowata wysypka. W drugiej fazie choroby żółkną twardówki oczu i skóra, ciemnieje mocz. Gorączka spada do normy. Następuje odbarwienie stolca. Niekiedy powiększają się węzły chłonne karkowe oraz śledziona. Żółtaczka nasila się zwykle przez pierwsze trzy tygodnie. W rzadkich przypadkach zapalenie wątroby przebiega bez objawów żółtaczkowych. Jeżeli nie zostanie rozpoznane, istnieje niebezpieczeństwo zakażenia otoczenia.

Wirusowe zapalenie wątroby typu A zwane jest chorobą brudnych rąk, gdyż w tym przypadku na zakażenie najczęściej mają wpływ złe warunki sanitarno-higieniczne, występujące np. w publicznej ubikacji czy stołówce. Choroba ma łagodniejszy przebieg u dzieci, które często stają się głównym źródłem infekcji dla dorosłych. Objawami, które się wtedy u nich pojawiają są: wymioty i ciemny kolor moczu, skóra i oczy przybierają charakterystyczny żółtawy odcień. U około 15% pacjentów zdarza się, że wyleczona choroba znowu powraca.
Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest groźną odmianą schorzenia, zabijającą co roku na świecie ponad 2 miliony osób. Co piąta osoba w Polsce po zachorowaniu umiera w wyniku marskości wątroby, a wirus nierzadko powoduje zmiany patologiczne w takich narządach jak serce i nerki. Ryzyko zachorowania związane jest z kontaktem z krwią, śliną i spermą osoby zakażonej.

Zakażenia wirusowym zapaleniem wątroby typu C związane m.in. jest z u używaniem niejednorazowych strzykawek, dotyczy więc często narkomanów. Prawie połowa zachorowań to przypadki osób wstrzykujących sobie dożylnie narkotyki przy użyciu niewysterylizowanych igieł. Ryzyku wystąpienia choroby zwiększa także częste zmienianie partnerów seksualnych.

Każda kobieta pragnie mieć piękne włosy, paznokcie i cerę. Czy wiemy jednak czego nie powinno zabraknąć w naszej diecie, byśmy były dumne z tych atrybutów kobiecości?

W skład włosów wchodzi m. in. siarka, znajdziemy ją w warzywach strączkowych, serach z podpuszczką, mięsie i rybach. Wypadaniu włosów zapobiega cynk. Pierwiastek ten jest obecny w razowym pieczywie, w kaszy gryczanej, serze podpuszczkowym oraz mięsie.

Ważne dla włosów, paznokci i skóry są witaminy z grupy B. Źródłem B6 są m. in. brokuły i szpinak. Witaminę B2 znajdziemy w cielęcinie, jajkach, brokułach, twarogu oraz makreli.

Warto polubić smak naparu z pokrzywy i skrzypu polnego, regularne spożywanie takich   herbatek  pomoże nam w uzyskaniu pięknych paznokci, skóry i włosów.

Pozostaje nam jeszcze suplementacja z apteki.

Nie zapominajmy jednak, że to, co mamy na talerzu jest najistotniejsze, nie tylko poprawiamy nasz zewnętrzny wygląd,  ale też oddziałujemy na zdrowie całego organizmu.

Czyli choroba wywołana wirusem CMV (z rodziny herpes), występuje na całym świecie. Przeciwciała przeciwko CMV, które świadczą o przebytym zakażeniu, ma ok. 70% mieszkańców krajów wysoko rozwiniętych (w Ameryce Północnej i w Europie Zachodniej) oraz ok. 97% mieszkańców krajów biedniejszych i rozwijających się.

Częstość występowania zależy od poziomu rozwoju cywilizacji. Do zakażenia dochodzi przy obniżeniu odporności. Na początku wirus opanowuje leukocyty – białe ciałka krwi. CMV może też wnikać do narządów, gdzie utajony bytuje nawet kilka lat. Jedynym nosicielem tego wirusa są ludzie.

Zakażenia mogą być wrodzone i nabyte (pierwotne i wtórne).

Zakażenie pierwotne nie ma objawów prawie w 100% przypadków, lub ma łagodą postać podobną do mononukleozy: powiększone węzły chłonne, wątroba, śledziona, ból i zapalenie gardła. Zakażenia wtórne powoduje inny typ wirusa lub reaktywacja zakażenia wcześniej przebytego. Po raz przebytym zakażeniu wirus pozostaje w organizmie żywy, ale zwykle uśpiony, do końca życia. Nawroty choroby nie są częste, chyba że nastąpi osłabienie układu odpornościowego nosiciela pod wpływem leków lub choroby. Jednak dla ogromnej większości ludzi zakażenie CMV nie stanowi wielkiego problemu. Są jednak grupy ryzyka: płód, osoby pracujące z dziećmi, ludzie z upośledzoną lub obniżoną odpornością (zakażeni wirusem HIV i biorcy narządów).

Zakażenie płodu również wiąże się z chorobą matki lub reaktywacją wcześniejszego zakażenia. Grozi to poronieniem, przedwczesnym porodem, śmiercią płodu, urodzeniem obumarłego płodu lub wadami wrodzonymi u dziecka. W zależności od etapu ciąży, w którym wystąpiło zakażenie, choroba dziecka ma różne postaci: w początkowym okresie ciąży (I trymestr) – występują liczne wady wrodzone, szczególnie jeśli chodzi o
układ moczowy, przewod pokarmowy, układ krążenia i ośrodkowy układ nerwowego, a także wzrok.

Zakażenie w III trymestrze skutkuje wystąpieniem u dziecka zapalenia mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenia mięśnia sercowego, zapalenia wątroby, zapalenia śródmiąższowego płuc, ciężkiej niedokrwistości hemolitycznej lub skazy małopłytkowej. Objawy te występują u naprawdę niewielu dzieci, zazwyczaj tuż po porodzie. Ale zakażenie może mieć też późne następstwa w postaci padaczki, dziecięcego porażenia mózgowego, niedorozwoju psychicznego i ruchowego, głuchoty, uszkodzeń wzroku i ślepoty.

Drogi przenoszenia wirusa:

transfuzja krwi i substancji krwiopochodnych,

przeszczepy narządów,

bezpośredni kontakt: mocz, ślina, łzy, mleko (u karmiących matek)

kontakty seksualne,

matki – płód przez łożysko lub podczas porodu.

Leczenie: tylko i wyłącznie lekarz. Podawanie gancyklowiru pacjentom z obniżoną odpornością, u których choroba jest związana z narządem wzroku lub zagraża życiu. Leczenie nie jest ogólnie wymagane u ludzi z normalną odpornością.

Rozpoznanie: wykrycie drobnoustrojów w płynach ciała: mocz, ślina, krew, a także w tkankach chorych, oznaczenie przeciwciał przeciw wirusowi.

Przyczyną SARS jest najprawdopodobniej niewystępujący do tej pory u ludzi wirus z rodziny Coronaviridae, nazwany wirusem SARS (SARS-CoV). Jest on odlegle spokrewniony ze znanymi dotychczas koronawirusami (50-60% podobieństwa sekwencji nukleotydów genomowego RNA), niektóre z nich wywołują około 30% zachorowań na infekcyjny nieżyt nosa i łagodne zapalenie górnych dróg oddechowych u ludzi. Zobacz również objawy tej choroby: Objawy ciężkiego ostrego zespołu oddechowego Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową, poprzez kontakt z osobą chorą – kichającą i kaszlącą. Wirus ma bowiem zdolność szybowania w powietrzu na odległość ok. 1 metra. (Wirusy grypy i przeziębienia szybują na odległość kilku lub nawet kilkunastu metrów!). Wirus SARS prawdopodobnie zakaża także drogą „brudnych rąk”, gdyż w temperaturze pokojowej potrafi przetrwać na powierzchniach przedmiotów i sprzętów do 48 godzin. Jest jednak wrażliwy na powszechnie stosowane środki odkażające. Objawy Choroba najczęściej rozpoczyna się objawami w postaci gorączki powyżej 38 stopni C, czasem z towarzyszącymi jej dreszczami. Mogą temu towarzyszyć takie objawy jak ból głowy, poczucie choroby i bóle mięśni. W pierwszym okresie choroby objawy ze strony układu oddechowego są słabo zaznaczone. Typowo nie występuje wysypka, ani objawy ze strony układu nerwowego i przewodu pokarmowego, choć niekiedy na początku choroby obserwowano niewielką biegunkę. Po 3-7 dni nasilają się objawy ze strony dolnych dróg oddechowych w postaci suchego kaszlu i duszności, której może towarzyszyć spadek wysycenia krwi tlenem. W 10-20% przypadków zaburzenia oddychania osiągają poziom wymagający intubacji i wspomaganego oddychania. Leczenie Nie przeprowadzono badań z grupą kontrolną w celu oceny skuteczności różnych metod leczenia. Większość chorych otrzymywała empirycznie antybiotyki zalecane w leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc z uwzględnieniem także drobnoustrojów nietypowych. Niektórym pacjentom podawano również rybawirynę dożylnie oraz glikokortykosteroidy (doustnie lub pozajelitowo). W razie potrzeby należy podawać tlen do oddychania lub zastosować wentylację mechaniczną oraz prowadzić odpowiednie leczenie objawowe.

Jest to choroba wywoływana przez kleszcze. Są pasożytami, które egzystują dzięki żywicielowi, jakim jest m.in. jest człowiek.

Dojrzałe, zapłodnione samice, by złożyć jajeczka muszą napić się krwi zwierzęcia lub człowieka, których obecność wyczuwają bezbłędnie z niewielkich odległości – po czym spadają z liści drzew, krzaków lub traw i wczepiają się w skórę. Do zakażenia dochodzi w czasie bezpośredniego kontaktu zakażonego kleszcza z człowiekiem i przedostania się jego śliny lub wymiocin przez skórę żywiciela. Wczesne usunięcie pasożyta ogranicza ryzyko zakażenia, gdyż uważa się, że do zakażenia potrzebny jest okres 36-48 godzinnego pozostawania kleszcza w skórze. Najczęściej do zakażenia człowieka dochodzi w wyniku kontaktu z nimfami, które są małymi i trudnymi do zauważenia, a przy tym najbardziej agresywnymi formami rozwojowymi kleszczy. W nimfach stwierdza się 10-20 razy więcej krętków niż w pozostałych postaciach kleszczy. Z tego powodu najwięcej zachorowań notuje się w okresie żerowania nimf, czyli od maja do sierpnia.

Objawy
Charakterystycznym objawem I okresu są zmiany skórne. W pierwszej fazie mniej więcej miesiąc, po ukłuciu przez kleszcza powstaje czerwona plama, której towarzyszyć może gorączka, bóle głowy, stawów, mięsni, sztywność karku, powiększenie węzłów chłonnych. W drugim okresie choroby występują objawy narządowe do których dochodzi w kilka tygodni lub miesięcy, wskutek rozprzestrzeniania krętków drogą krwionośną. Objawom ogólnego złego samopoczucia towarzyszą napadowe bóle stawowo-mięśniowe, porażenia nerwów rdzeniowych , czaszkowych (często nerwu twarzowego), objawy oponowi-mózgowe. Mogą występować także objawy zaburzeń rytmu serca oraz bóle stawowe. W III okresie, który występuje w kilka miesięcy lub później, objawy choroby przybierają formę zmian przewlekłych.

Leczenie:

W Polsce dostępna jest szczepionka przeciw odkleszczowemu zapaleniu opon mózgowych i mózgu FSME-IMMUN Inject. Zawiera ona oczyszczony antygen zabitego wirusa kleszczowego zapalenia opon mózgowych i mózgu ze szczepu izolowanego w Austrii.

Inaczej ?zespół spoliczkowanego dziecka?, ze względu na czerwony kolor rumienia występującego na policzkach. Choroba wirusowa, która nie ma żadnych poprzedzających objawów i dotyka głównie dzieci w wieku przedszkolnym oraz niemowlaków.

Ma ostry przebieg i jest wywoływana przez wirusa B 19 z rodziny parwowirusów. Najwięcej zachorowań spowodowanych tym wirusem występuje na wiosnę, powodując epidemię wśród dzieci w wieku szkolnym (od 2-12 lat). Rumień zakaźny jest też nazywany chorobą piątą, gdyż jest to piąta z sześciu wysypek dotykających dzieci.

Objawy: wysypka, która ma kształt motyla – czerwonosiny rumień na policzkach oraz biały obszar wokół ust. Następnie, szybko, bo po jednym dniu (czasami do czterech dni), wysypka może zająć ramiona, tułów, nogi i ręce, pośladki, dłonie i podeszwy stóp. Są to rumienie o wyglądzie koronki lub siateczki – czyli plamki blednące w środkowej części, mające charakter jakby obrączek. Chorobie zwykle nie towarzyszy gorączka lub jest to gorączka bardzo mała, nie przekraczająca 38 stopni. Wysypka jest swędząca i zwykle ustępuje po 7 dniach, nie łuszcząc się i nie zostawiając blizn. Przez kilka tygodni mogą następować nawroty choroby, spowodowane stresem, płaczem, większym wysiłkiem fizycznym, opalaniem się, kąpielą, zmianami temperatury, potarciem skóry lub przy żywych emocjach. Rumień zakaźny nie wymaga w zasadzie leczenia, ale można podawać leki pomagające załagodzić świąd skóry.

Okres wylęgania choroby wynosi mniej więcej 14 dni. Zakaźność jest bardzo mała, ale chory zaraża otoczenie już na 7 dni przed pojawieniem się wysypki oraz w pierwszych dniach choroby, dlatego konieczna jest izolacja chorego. Przebycie choroby zapewnia odporność na resztę życia, natomiast nie ma szczepionki chroniącej przed zakażeniem parwowirusem B19.

Najczęściej występuje ona w grupie wiekowej pomiędzy piątym a dwunastym rokiem życia, ale może dotyczyć również starszych, jak i młodszych. Zdarza się także u dorosłych, ale rzadko przekracza granice trzydziestu lat. Odnotowano pojedyncze przypadki poniżej szóstego miesiąca.

Spowodowana jest pierwotną infekcją wirusem Ebsteina-Barr (EBV). Do zakażenia dochodzi przez bezpośredni kontakt z osobą chorą lub nosicielem, który wydziela wirusa w ślinie, (w różnych opracowaniach nazywana jest dlatego “chorobą pocałunków”). Jednak także przyczyną tej infekcji może być przetoczenie krwi, czy przeszczep narządów (głównie szpiku). Najwięcej zachorowań występuje w okresach jesienno-wiosennych. Najczęściej dotyczy to skupisk dzieci typu przedszkola i szkoły, czy też internaty.

Jednym z najczęstszych objawów tak u dzieci, jak i dorosłych jest zapalenie gardła i migdałów podniebiennych, stanowiących główną przyczynę kierowania chorych do szpitala. Okres od chwili zarażenia do czasu rozwinięcia się choroby może wynosić do siedmiu tygodni.Najczęściej zaczyna się ona niespecyficznie. Dziecko zaczyna się uskarżać na bóle głowy, złe samopoczucie, brak apetytu. Po czym pojawia się gorączka, która z reguły wynosi trzydzieści osiem – trzydzieści dziewięć stopni Celsjusza. Utrzymuje się ona przeważnie od dwóch dni do miesiąca i dłużej. Tuż przed jej wystąpieniem, w trakcie, rzadziej po jej spadku następuje powiększenie uogólnione węzłów chłonnych, przede wszystkim na szyi i z tyłu głowy (tak zwanych potylicznych), co najbardziej zwraca uwagę rodziców. Czasami jest ono tak duże, że sądzą, iż jest to świnka.

Powikłania występują bardzo rzadko, ale mogą być dramatyczne. Powszechnie występuje bezobjawowe zapalenie wątroby. Mogą wystąpić zmiany hematologiczne, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc. W przebiegu mononukleozy opisano zespół „Alicji w krainie czarów”, charakteryzujący się metamorfopsją (wrażenie zmian wielkości, kształtów i położenia przedmiotów w przestrzeni).

Nie ma swoistego leczenia. Chorobę można leczyć jedynie objawowo: leżenie w łóżku, leki przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, dieta bogata w witaminy. W przypadkach z nasiloną obturacją górnych dróg oddechowych, małopłytkowość, powikłań neurologicznych stosuje się kortykosteroidy. Nie ma szczepionki przeciwko tej chorobie.Choroba pozostawia trwałą odporność.

Choroba z grupy antropozoonoz, czyli chorób odzwierzęcych, to groźna choroba zwierząt mogąca przenieść się na człowieka. Infekcja natomiast nie przenosi się z człowieka na człowieka. Wywoływana jest przez pałeczki bakterii tlenowych Brucella, wyizolowanych pod koniec XIX wieku przez angielskiego mikrobiologa i lekarza Davida Bruce’a, który badał kozy na Malcie. Stąd też bierze się inna nazwa brucelozy: gorączka maltańska lub śródziemnomorska.

Pałeczki brucelozy są przyczyną poronień i bezpłodności u zwierząt. Ludzie zarażają się przede wszystkim poprzez kontakt ze zwierzętami : krowy, psy, owce, kozy, gryzonie, świnie, karibu i renifery, dlatego najbardziej narażone są osoby pracujące ze zwierzętami lub obrabiające mięso, a zwłaszcza weterynarze i hodowcy, pracujący przy odbieraniu porodu u zwierząt. Do zakażenia może dojść przez spojówkę, skórę lub przewód pokarmowy, np.spożycie świeżego mleka, serów z mleka owczego. Dla ludzi groźne są Brucella melitensis, Brucella suis, Brucella abortus i Brucella canis. Po wniknięciu do ustroju, bakterie brucelozy atakują węzły chłonne, gdzie następuje okres inkubacji: od 5 dni do kilku tygodni, czasem pół roku nawet. Następnie patogeny mogą zaatakować każdy narząd, co powoduje, że bruceloza nie ma jednakowych objawów za każdym razem. Charakterystyczna dla brucelozy jest falista gorączka, poty, dreszcze, bóle stawów, bóle całego ciała, brak apetytu, depresja. Przewlekła postać choroby powoduje zmiany w kościach i narządach miękkich. Czasem występują miejscowe bóle, które świadczą o konkretnym miejscu zakażenia. Mogą się też zdarzyć zapalenia opon mózgowych i mózgu. Postać przewlekła brucelozy nie wywołuje poronień, patologii płodu ani bezpłodności u ludzi, a do poronienia może dojść w okresie ostrym choroby. Powikłania po brucelozie to między innymi: zapalenie wsierdzia, szpiku kostnego, opon mózgowych, mózgu, jąder oraz ropień śledziony.

W rozpoznaniu znaczenie ma wywiad epidemiologiczny, diagnostyka mikrobiologiczna, badania krwi, badania szpiku kostnego, badania laboratoryjne, badania bakteriologiczne, odczyn aglutynacji Wrighta, odczyn wiązania dopełniacza, odczyn skórno-alergiczny Burneta.

Leczenie jest długie ponieważ bruceloza to choroba nawrotowa. Podaje się antybiotyki: tetracyklinę, ryfampicynę oraz aminoglikozydy. Leczy się także objawy.

Zapobieganie: ochronna osobista ludzi narażonych na zakażenie, szczególnie odbierających porody, oraz pasteryzacja mleka, szczepienia. Szczepienia zwierząt.

Inne nazwy brucelozy to: choroba Banga, gorączka kozia, gorączka skalna, gorączka gibraltarska, gorączka Rio-grande, gorączka mleka koziego.