Wiele kobiet cierpi z powodu endometriozy, powodującej silne skurcze i bóle w miednicy lub brzuchu. Skargi zgłaszane przez poszczególne kobiety są różne i zależą od lokalizacji endometriozy. Aby zrozumieć, dlaczego i kiedy pojawiają się te objawy, sprawdź najpierw, co to jest endometrioza.

Objawy bólowe mają zwykle związek z cyklem miesiączkowym, zaczynają się na kilka dni przed początkiem miesiączki i trwają do jej zakończenia, ale mogą pojawiać się także podczas stosunku, oddawania moczu lub stolca.

Macica jest wyścielona błoną śluzową, zbudowaną ze specjalnych komórek, które reagują na cykliczne zmiany hormonalne zachodzące u kobiety. Najpierw jest ona bogata w krew i stanowi odżywcze środowisko dla zapłodnionego jaja, z którego rozwija się dziecko. Jeśli jajo nie napotka plemnika i nie dojdzie do zapłodnienia, nie ma potrzeby utrzymywania tej bogatej wyściółki. Wtedy ulega ona złuszczeniu i zostaje wydalona – zjawisko to nazywamy menstruacją, czyli krwawieniem miesiączkowym.

Ten proces zachodzący w macicy, podczas którego błona śluzowa jest najpierw odnawiana, a potem złuszczana, powtarza się co miesiąc aż do okresu przekwitania. Wówczas zatrzymuje się, ponieważ sterujące nim hormony nie są już wytwarzane w wystarczających ilościach. U kobiet cierpiących na endometriozę fragmenty tkanki normalnie znajdującej się w macicy, z pewnych nieznanych przyczyn, zawędrowały do innych okolic miednicy – do jajników, sklepienia pochwy, jajowodów, a sporadycznie nawet do ściany jelita.

I chociaż te wędrowne komórki nie spełniają żadnej funkcji, zachowują się tak, jak gdyby znajdowały się w macicy – obrzmiewają, kurczą się i krwawią w odpowiedzi na comiesięczne zmiany hormonalne. Wyobraź sobie ból, jaki te skrawki tkanki macicznej mogą powodować znajdując się na jajniku lub na ścianie jelita. To jest właśnie to, co rozumiemy przez pojęcie endometriozy.

Właściwie nie ma żadnego leczenia endometriozy. Leczenie zasadniczo polega na poprawieniu samopoczucia pacjentki. Jedynym sposobem przerwania tych dolegliwości jest zatrzymanie miesiączek – tak na przykład dzieje się w czasie ciąży – ale jest to skuteczne jedynie przez 9 miesięcy! Możesz przedłużyć ten wolny od bólów okres, karmiąc piersią swoje dziecko, gdyż powoduje to zmiany hormonalne, tłumiące te wędrujące fragmenty tkanki macicy.

Skutecznym lekiem w endometriozie są preparaty hormonalne, stosowane w formie aerozolu do nosa dwa razy dziennie przez 6 miesięcy. Ale likwidując dolegliwości bólowe, jednocześnie powodują zatrzymanie miesiączek. Ponieważ preparat wywiera swoje działanie przez blokowanie wytwarzania estrogenów, może dawać uderzenia gorąca, zmniejszyć twoje chęci na współżycie i zwiększyć utratę wapnia z kości – dokładnie te same objawy obecnie są w okresie przekwitania.

Przyjmuj więc preparaty wapniowe łącznie z tym lekiem. Nie stosuj go, jeśli jesteś w ciąży, karmisz piersią lub gdy rozpoznanie endometriozy nie jest absolutnie pewne. Jeśli z jakiegoś powodu nie możesz stosować tego preparatu, objawy endometriozy mogą stłumić pigułki antykoncepcyjne. Jeśli masz tylko jedną małą wysepkę endometriozy, może być ona usunięta laserem za pomocą laparoskopu (instrumentu, który umożliwia obejrzenie wnętrza brzucha i miednicy). Niestety, nie jest to możliwe, gdy endometrioza zlokalizowana jest na jelicie.
Jeśli ból powodowany przez endometriozę jest intensywny i nie udaje się go opanować za pomocą leków, czasem niezbędne jest wykonanie operacji i usunięcie tkanek powodujących te kłopoty. Ale takie operacje nie zawsze są skuteczne, zwłaszcza jeśli wyspy endometriozy są rozsiane, w związku z czym wykonywane są tylko w ostateczności.

Źródło artykułu: I. Rosenfeld „Jak leczyć twoją chorobę? Która metoda jest najlepsza?”

Ludwik Pasteur powiedział, że bez bakterii nie ma życia, a Virchov, że śmierć (ale i życie) siedzi w jelicie. Sir Wright przestrzegał Fleminga, że antybiotyki nie oznaczają zwycięstwa i kiedyś trzeba będzie wrócić do szczepionek (też autoszczepionek). Należy powtórzyć za Pasteurem, że ostatnie słowo będą miały bakterie.

Na skórze oraz na licznych błonach śluzowych żyją biliony bakterii. Szczególnie licznie występują one w naszym jelicie. W samym tylko jelicie cienkim i grubym ilość bakterii wynosi szacunkowo 100 bilionów, co przewyższa całkowitą liczbę komórek, z których składa się organizm człowieka. Bakterie te tworzą tak zwaną mikroflorę jelita.
TRENING UKŁADU ODPORNOŚCIOWEGO
Bakterie flory jelitowej odgrywają w naszym organizmie bardzo ważną rolę. Dzięki ciągłej współpracy z endogennym układem odpornościowym, bakterie flory jelitowej zmuszają komórki układu odpornościowego do wytwarzania przeciwciał (immunoglobulin), przez co chronią nas przed chorobotwórczymi bakteriami i substancjami, które spotkać można w pożywieniu, a które wywołują u nas reakcje alergiczne.

Efektem stałej współpracy pomiędzy układem odpornościowym a bakteriami flory jelitowej jest ciągłe wzmacnianie naszego układu odpornościowego – i to nie tylko w obrębie jelit, ale również w obrębie układu oddechowego, moczowo-płciowego, skóry. Bez stałej współpracy z bakteriami flory jelitowej nasz układ odpornościowy w ogóle nie byłby w stanie funkcjonować.
TWORZENIE BARIERY JELITOWEJ (ODPORNOŚĆ PRZECIWBAKTERYJNA)
Obecność mikroflory w jelicie zapobiega osiedlaniu się na śluzówce drobnoustrojów chorobotwórczych wnikających z otoczenia do naszego organizmu, a co za tym idzie wywoływaniu infekcji. Zdolność wypierania mikrobów chorobotwórczych przez florę bakteryjną jelit określa się mianem odporności przeciwbakteryjnej.

W celu pobudzenia działalności układu immunologicznego stosuje się bakterie immunostymulujące. Dzięki możliwości komunikowania się pomiędzy sobą, w takich dolegliwości jak: nawracające infekcje, dolegliwości skórne (nasilone reakcje immunologiczne), bakterie te stymulują układ immunologiczny .

Informacji na temat aktualnego stanu zdrowia pacjenta dostarcza oznaczanie przewodniej flory jelitowej w badaniu KyberStatus.

Jest to badanie określające ilościowo i jakościowo zarówno florę ochronną, florę stymulującą, jak i florę patogenną, która odpowiedzialna jest za zaburzenie jelitowe. Nieprawidłowy skład bakterii w jelicie prowadzi do zaburzeń funkcjonowania błony śluzowej jelita oraz układu immunologicznego.

Uzupełnieniem badania mikroflory jelitowej jest nieinwazyjne badanie markerów zapalnych w kale. W połączeniu z innymi parametrami fizjologicznymi, wynik badania mikroflory jelitowej oraz enzymów w kale pozwala na uzyskanie pełnego obrazu choroby oraz określeniu stanu jelit.

W ramach zaleceń terapeutycznych kompilowanych po wykonaniu badań zalecana jest terapia mikrobiologiczna, oparta na bakteriach immunostymulujących.

Ponadto działanie terapii można zwiększyć stosując wykonywaną indywidualnie dla pacjenta autoszczepionkę. Jest ona produkowana z bakterii wyhodowanych z próby danego pacjenta, np. z Escherichia coli- immunostymulatora układu immunologicznego. Autoszczepionka jest zalecana głównie w przypadku chorób atopowych.
GDZIE PRZEPROWADZAĆ BADANIA?
Badanie ewentualnego zachwiania równowagi flory jelitowej wymaga specjalnej wiedzy i może być przeprowadzone wyłącznie przez nieliczne laboratoria specjalistyczne. Jakościowe i ilościowe badanie mikroflory jelita w kierunku bakterii i grzybów przeprowadza Instytut Mikroekologii w Poznaniu.

W ramach rutynowych badań kału niemożliwe jest określenie wszystkich bakterii występujących w kale. Ich liczba sięga bowiem szacunkowo od 300 do 500 różnych rodzajów! Technologia wdrożona w Instytucie opiera się na pięćdziesięcioletnich doświadczeniach Instytutu Mikroekologii w Herborn w Niemczech. Wraz z wynikiem badania, pacjent otrzymuje również propozycję odnośnie terapii, która ma na celu przywrócenie prawidłowych stosunków w jelicie i wyeliminowanie patogenów. Instytut Mikroekologii w Poznaniu jest obecnie jedynym laboratorium badającym mikroflorę przewodu pokarmowego mającą na celu określenie stosunków jakościowych i ilościowych pomiędzy bakteriami.

Źródło artykułu: Instytut Mikroekologii w Poznaniu

Marskość wątroby to przewlekły stan zapalny, w którym dochodzi do zastąpienia prawidłowej tkanki wątroby tkanką łączną, co prowadzi do stopniowego pogorszenia czynności, a w końcu pogłębiającej się niewydolności tego narządu.

Zdrowe komórki wątrobowe, wraz z postępami choroby, ulegają zwyrodnieniu i martwicy. Organizm próbuje wyrównać straty poprzez regenerację uszkodzonego miąższu wątroby i tworzenie guzkowatych narośli z komórek wątrobowych.

Bliznowacenie wątroby i stałe pojawianie się stref tkanki martwiczej zmienia budowę wątroby, która z narządu gładkiego i błyszczącego, zmienia się w organ pofałdowany, o nieregularnym kształcie. W początkowym stadium choroby wątroba powiększa się, później zmniejsza i twardnieje, normalne krążenie krwi w jej wnętrzu staje się niemożliwe, w efekcie czego z czasem powstaje tzw. nadciśnienie wrotne.

Wszystko to powoduje serię chorobowych następstw, w wątrobie powstają nieodwracalne zmiany, w wyniku tych procesów traci ona zdolność spełniania swoich funkcji. Postępujące niszczenie narządu może zostać zahamowane, jeżeli przyczyna powstawania marskości (np. alkohol) zostanie usunięta.
Rozpoznanie choroby
Rozpoznanie tego schorzenia ustala się początkowo na podstawie wywiadu przeprowadzonego z pacjentem, który ma służyć ustaleniu spożywanych przez chorego dawek alkoholu. Ponieważ pacjenci mają tendencję do podawania obniżonej ilości pitego alkoholu, konieczne jest wykonanie dodatkowych badań różnicujących, głównie za pomocą tzw. biopsji wątroby, czyli badania histopatologicznego wycinka pobranego z narządu.

Uzupełnieniem diagnostyki są badania laboratoryjne krwi, które mogą pomóc w ustaleniu przyczyny i stopnia uszkodzenia narządu. Badania krwi dotyczą m.in. jej morfologii, poziomu stężenia bilirubiny, oceny układu krzepnięcia oraz prędkości przepływu krwi w żyle wrotnej, która może być oznaką zastoju krwi w wątrobie. Przy podejrzeniu schorzenia wątroby wykonuje się także badania moczu oraz ultrasonografie samej wątroby (dzięki której możliwe jest zaobserwowanie nieregularności zarysów narządu oraz niejednorodności jego struktur wewnętrznych). Pomocne są także pewne testy chemiczne na aktywność enzymów wątroby.
Dolegliwości i objawy
Często osoby, które dotyka marskość wątroby, nie mają żadnych objawów, wyglądają i czują się dobrze. Choroba ta nawet przez wiele lat może nie powodować żadnych dolegliwości, dlatego często zostaje wykryta dopiero podczas wykonywania rutynowych badań kontrolnych.

Pierwsze przypadłości, które mogłyby świadczyć o zachorowaniu także nie są typowe tylko dla marskości. Występują one zwykle około trzydziestego roku życia, a między 40-50 pojawiają się już ciężkie uszkodzenia wątroby spowodowane długotrwałą chorobą. Stwierdzenie symptomów wymienionych poniżej, zwłaszcza u osoby, która przebyła żółtaczkę lub ma krewnych z przewlekłą chorobą wątroby, wymaga szybkiego kontaktu z lekarzem.

Niektóre z objawów marskości:
ogólne osłabienie organizmu, łatwe męczenie się, senność, apatyczność;
brak apetytu, utrata wagi;
problemy z układem pokarmowym: mdłości, wymioty, wzdęcia, zaparcia, biegunki, wiatry, nieregularne oddawanie stolca, krwawe lub luźne, smoliste stolce, ból w górnej części brzucha, złe samopoczucie po zjedzeniu tłustych, smażonych i pieczonych pokarmów, gorsza niż dotychczas tolerancja na alkohol;
u kobiet występują zaburzenia miesiączkowania, u mężczyzn – skurczenie jąder, utrata potencji i brak zainteresowania życiem płciowym, niekiedy także powiększenie sutków;
typowym symptomem jest żółtaczka; chorzy mają często żółtawą barwę spojówek, a następnie rogówek oczu. Zżółcenie oczu nasila się po wypiciu alkoholu. Intensywności nabiera także barwa moczu.
W późniejszym stadium choroby pojawia się:
wyraźny obrzęk śledziony i powiększenie obwodu brzucha wskutek gromadzenia się płynu w jamie otrzewnej
skłonność do krwawień (m.in. z dziąseł podczas mycia zębów, z nosa, a także wymioty treścią krwista) Wzmożone krwawienia są wynikiem niedoboru czynników krzepliwości krwi wytwarzanych w wątrobie
obrzęki w dolnych partiach ciała, m.in. wokół kostek, drętwienie stóp i palców rąk. Na skórze, szczególnie u mężczyzn, łatwo powstają siniaki, mogą pojawiać s także czerwone plamki z odchodzącymi od nich drobnymi naczyniami krwionośnymi (tzw. pajączki). Skóra staje się szorstka i sucha, twarz nabiera żółtej odcienia, paznokcie nabierają barwy białawej, dłonie zaś czerwonawej
w bardziej zaawansowanych stadiach choroby wypadają włosy pod pachami i na wzgórku łonowym
symptomem ciężkie niewydolności wątroby są zaburzenia świadomości: początkowo niewielkie zaburzeń orientacji, wahania nastroju, senność, a w końcowy stadium – śpiączka.
Przyczyny marskości wątroby
W krajach Europy Środkowe), w tym także w Polsce najczęstszą przyczyną marskości jest alkoholizm (co ósmy człowiek nadużywający alkoholu cierpi na marskość wątroby). Nadmierne i długotrwałe spożywanie alkoholu etylowego działa na wątrobę jak trucizna.

Do marskości wątroby może prowadzić także działanie innych toksyn: leków (środków odurzających, uspokajających, antybiotyków) lub innych substancji chemicznych (m.in. środków czyszczących) a także szkodliwe toksyny obecne w pożywieniu.

Inne przyczyny:
zły sposób odżywiania
przewlekłe stany zapalne wątroby
choroby przemiany materii
Profilaktyka
Aby zapobiec marskości, należy przede wszystkim unikać nadmiernego spożywania alkoholu. Trzeba także zaszczepić się przeciwko WZW B (w Polsce szczepi się obecnie wszystkie noworodki oraz dzieci w 14 roku życia) oraz unikać zakażenia WZW, czyli uważać na przypadkowe kontakty seksualne, akupunkturę, niehigieniczne salony tatuażu itp.
Leczenie marskości wątroby
Osoby, które dotknęło to schorzenie, muszą mieć świadomość, ze marskość wątroby jest procesem nieodwracalnym. Można jedynie – jeśli odkryje się i usunie przyczynę choroby – spowolnić postęp choroby.

Nieleczona marskość wątroby prowadzi do niewydolność narządu i w konsekwencji do śmierci, jednak stosowana się do zaleceń leczniczych i dietetycznych może zapewnić sprawność na długi czas; u 80-90% chorych obserwuje się w takim przypadku średnio 5-letnie przeżycie. U alkoholików, którzy całkowicie zrezygnowali z picia alkoholu i nie wystąpiły przy tym żadne powikłania marskości, mówi się o marskości wyrównanej.

Trudno jest jednak odpowiedzieć na ogólne pytanie, które często jest stawiane lekarzom: jak długo można żyć z marskością wątroby? W każdym przypadku choroba ma indywidualny przebieg; faktem jest jednak, że o ile marskość alkoholową można wprowadzić w stan nieaktywny poprzez odstawienie napojów alkoholowych, o tyle pierwotna żółciowa marskość wątroby jest schorzeniem poważniejszym, zmniejszającym szansę przeżycia.

Ostatnim możliwym wyjściem jest niekiedy przeszczep wątroby, który jest wykonywany w niektórych polskich ośrodkach specjalistycznych. Transplantacje nie są wykonywane u osób kontynuujących picie. Warunkiem jest także, aby osoba zakwalifikowana do przeszczepu nie cierpiała na żadną z chorób współistniejących, najlepiej też aby była to osoba w młodym wieku.

Źródło artykułu: Ewa Chomicka „Poradnik Zdrowia. Wątroba”

Przez nos wraz z wdychanym powietrzem przedostają się do naszego organizmu wirusy, bakterie, grzyby, które są skutecznie zatrzymywane w wydzielanym śluzie. Wciągane z powietrzem zanieczyszczenia uderzają w lepką warstwę śluzu i tuż za przedsionkiem jamy nosowej przykleja się 90% większych cząsteczek (powyżej 10 mikrometrów). Mniejsze cząsteczki są wyłapywane w dalszych odcinkach jamy nosowej. Komórki rzęskowe zawierają około 40 większych i 250-400 mniejszych rzęsek, zdolnych do wykonywania falistych ruchów. Miliony falujących rzęsek, zanurzone w rzadkiej warstwie śluzu poruszają się z szybkością 250-1000 razy na minutę, przesuwając górną warstwę śluzu z prędkością 3-25 mm/min i usuwając unieruchomione w nim zanieczyszczenia na zewnątrz (6).
Nos uzdatnia i oczyszcza wdychane powietrze w ilości 6-7 litrów na minutę. Należy zwrócić uwagę, że jeden papieros poraża nabłonek rzęskowy na 1,5 godziny, upośledzając w ten sposób efektywność systemu. Sprawny mechanizm śluzowo-rzęskowy – transport związanych zanieczyszczeń i drobnoustrojów do jamy nosowo-gardłowej, kaszel, rozgałęzienia dolnych dróg oddechowych- zapobiegają osadzaniu się bakterii i utrzymują jałowość oskrzelików. Z kolei fagocytoza, odpowiedź humoralna i komórkowa, obronne i zapalne reakcje zależne od dopełniacza niszczą bakterie po przedostaniu się do dolnych dróg oddechowych. Drobnoustroje po przedostaniu się do pęcherzyków płucnych są eliminowane przez makrofagi płucne. Natomiast niesfagocytowane drobnoustroje rozpoczynają proces zapalny.

Odpowiednia struktura poszczególnych odcinków dróg oddechowych, sprawny mechanizm śluzowo-rzęskowy oraz komórkowy i wydzielniczy lokalny układ immunologiczny, działając kompleksowo, są w stanie chronić skutecznie błony śluzowe przed inwazją wdychanych drobnoustrojów. Z kolei drobnoustroje dysponują szerokim wachlarzem mechanizmów adaptacyjnych, mechanizmów wirulencji oraz aktywności uszkadzających system obronny gospodarza, a poznanie ich molekularnych determinant w adhezji, tworzeniu biofilmu czy zjawisku Quorum sensing pozwala na wprowadzenie odpowiednich działań ochronnych.
Analizując, w aspekcie ochrony przed zakażeniem, poszczególne odcinki dróg oddechowych, jama nosowa jest pierwszym odcinkiem naturalnej drogi oddechowej, przez który przemieszcza się wdychane powietrze. Od prawidłowej funkcji jamy nosowej zależy możliwość jego przepływu, ogrzanie i nawilżenie, a także ochrona dróg oddechowych przed środowiskowymi czynnikami drażniącymi oraz drobnoustrojami chorobotwórczymi.
Powstałe zawirowania sprzyjają lepszemu kontaktowi wdychanego powietrza z błoną śluzową pokrywającą nieregularne powierzchnie bocznej ściany jam nosa, dzięki czemu zwiększa się szybkość wymiany ciepła i wody, wychwytywanie przez śluz cząstek zawartych w powietrzu, w tym drobnoustrojów.
Powietrze, w swej drodze do płuc, z nosa dostaje się do gardła. Gardło to wspólny przedsionek drogi pokarmowej i oddechowej – prowadzi do krtani a także do przełyku. Jest to więc miejsce stałego kontaktu z wirusami, bakteriami i innymi substancjami zawartymi we wdychanym powietrzu, ale też w spożywanych pokarmach.

Drogi oddechowe poprzez swoją funkcję są stale narażone na bakteryjne, jak i środowiskowe zanieczyszczenia, co stwarza możliwość kolonizacji i rozprzestrzeniania się drobnoustrojów na powierzchni błon śluzowych. Utrzymanie stanu jałowości w dolnych drogach oddechowych wymaga skutecznie działających mechanizmów obronnych o szerokim spektrum aktywności wobec różnorodnych drobnoustrojów oraz ich taktyk adaptacyjnych. Wzajemne oddziaływania mechanizmów obronnych gospodarza oraz inwazyjnych aktywności drobnoustrojów ma charakter dynamiczny, prowadząc do bezobjawowej kolonizacji lub przy załamaniu się sił obronnych gospodarza do rozwoju infekcji w drogach oddechowych albo po przełamaniu barier ochronnych rozprzestrzenianiu się drobnoustrojów w organizmie. W typowych przypadkach pierwszym etapem zakażenia jest kolonizacja jamy nosowo-gardłowej, a następnie inwazja do tkanek miękkich gardła lub błon śluzowych nosa, zatok lub jamy ucha środkowego (2).
Scenariusz drobnoustrojów przedostających się do dróg oddechowych może przedstawiać się różnorodnie.
1. Drobnoustroje są zazwyczaj bezpośrednio usuwane przez pierwszą linię obrony – śluz, nabłonek rzęskowy, fagocytozę.
2. Może nastąpić kolonizacja lub bezobjawowe nosicielstwo, jakie ma miejsce między zaostrzeniami w przewlekłym zapaleniu oskrzeli.
3. W niekorzystnym przebiegu wydarzeń może nastąpić objawowa infekcja zlokalizowana na błonach śluzowych dróg oddechowych, rozprzestrzeniająca się jako stan zapalny wzdłuż dróg oddechowych.
4. W najcięższych przypadkach dochodzi do inwazji przez błony śluzowe do krwiobiegu – co prowadzi do procesu uogólnionego.
Poznanie zarówno lokalnych mechanizmów immunologicznych, jak i możliwości ich regulacji w odniesieniu do mechanizmów patogenetycznych drobnoustrojów zmierza do ustalenia działań pozwalających na utrzymanie stanu równowagi oraz daje podstawy do nowych form profilaktyki i terapii.

Sepsa to reakcja organizmu na rozwijające się zakażenie. Obecnie definiuje się ją jako zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej wywołany zakażeniem. Aktualnie do rozpoznania sepsy nie jest niezbędne stwierdzenie obecności drobnoustrojów we krwi, aczkolwiek w większości przypadków dochodzi do rozsiewu drobnoustrojów ze źródła zakażenia właśnie drogą krwioobiegu. Najczęściej przyczyną sepsy są zapalenie płuc i infekcje układu moczowego, lecz u osób predysponowanych może ją wywołać każda inna infekcja. Z bakteriologicznego punktu widzenia przyczyną sepsy może być każdy drobnoustrój, stosunkowo rzadko są to pasożyty, wirusy i bakterie atypowe.

Rodzaj drobnoustroju wywołującego zakażenie związany jest często z czynnikiem ryzyka i miejscem zapoczątkowania zakażenia. Na przykład źródłem zakażenia krwi gronkowcem złocistym sa ropne zmiany na skórze i tkankach miękkich. zapalenie płuc, oraz cewniki umieszczone w naczyniach krwionośnych. Zakażenia krwi paciorkowcami kałowymi pochodzą z zakażeń układu moczowego, pokarmowego i jamy brzusznej, natomiast posocznice pneumokokowe wywodzą się głównie z zapaleń płuc. Meningokokowym zapaleniom opon mózgowo-rdzeniowych u dzieci często towarzyszy zakażenie ogólnoustrojowe o tej samej przyczynie. Zakażenia jamy brzusznej, zapalenia płuc i układu moczowego są najczęściej punktem wyjścia zakażeń ogólnych.

Praktycznie wszystkie poznane bakterie mogą wywołać posocznicę. Często punktem wyjściowym może być tzw. ognisko pierwotne zakażenia. Może to być np. zakażenie pęcherzyka żółciowego, zakażenie dróg moczowych, ropień skóry, czy np. zapalenie pępka u noworodka, z którego bakterie z krwią zostały przeniesione do odległych narządów czy tkanek człowieka, rozprzestrzeniając w ten sposób proces zapalny. Bakterią najczęściej kojarzoną z piorunującymi postaciami ciężkiej sepsy jest dwoinka zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (Neisseria meningitidis). Sepsę, której towarzyszy niewydolność co najmniej dwu narządów lub układów (MOF, MODS) nazywamy ciężką sepsą. W chwili, gdy dochodzi do rozwoju niewydolności krążenia nie reagującej na standardowe leczenie mówimy o wstrząsie septycznym.

Aktualnie uważa się, iż podstawowym czynnikiem inicjującym sepsę jest endotoksyna bakteryjna. Uwalniana jest ona w momencie zniszczenia komórki bakteryjnej, czy to przez naturalne mechanizmy odpornościowe, czy to chemioterapeutyki. Uwolniona endotoksyna wiązana jest w osoczu krwi przez specyficzne białko wiążące, tworząc trwały kompleks. Kompleksy te są rozpoznawane przez komórki odpornościowe za pomocą specyficznego receptora błonowego. Związanie kompleksu przez receptor wywołuje reakcję pod postacią uwalniania cytokin. Cytokiny te, a właściwie reakcja narządów i tkanek na nie są odpowiedzialne za obraz kliniczny sepsy. Jako reakcja zapalna o dużym nasileniu sepsa jest przyczyną uszkodzenia i dysfunkcji komórek organizmu, co może wtórnie prowadzić do zespołu niewydolności wielonarządowej. Jednak niezależnie od czynnika inicjującego rozwój objawów sepsy zależny jest od działania cytokin prozapalnych.

Obraz kliniczny sepsy zależy od stopnia zaawansowania całego procesu. W początkowym okresie są to objawy ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (przyspieszenie czynności serca, przyspieszony oddech, temperatura ciała powyżej lub poniżej normy, liczba leukocytów powyżej lub poniżej normy). Dodatkowo mogą być obecne objawy określonego zakażenia, np. zapalenia płuc. W przypadku braku, lub nieodpowiedniego leczenia pojawiają się objawy niewydolności określonych narządów i układów.

W rozwoju tych zaburzeń funkcjonuje mechanizm błędnego koła, polegający na nasileniu zaburzeń pracy jednego układu przez dysfunkcję drugiego, który sam podlega niekorzystnym wpływom pierwszego (sprzężenie zwrotne dodatnie). W rzeczywistości jest to mechanizm wieloukładowy i zachodzące zmiany są połączone skomplikowaną siecią powiązań. Efektem jest zazwyczaj zespół niewydolności wielonarządowej, często prowadzącego do fatalnych następstw. Podstawą i warunkiem niezbędnym do prowadzenia skutecznego leczenia sepsy jest eliminacja źródła zakażenia. Wszystkie inne zaburzenia leczone są objawowo.

Niejednokrotnie sama wiedza o przyczynach raka piersi może w znacznym stopniu zwiększyć szansę uniknięcia tej choroby przez podejmowanie odpowiednich decyzji. Nie wszyscy ludzie w jednakowy sposób są zagrożeni na zachorowanie na raka, w tym także na raka piersi. Na większą lub mniejszą podatność na tę chorobę ma wpływ wiele czynników. Dwie najczęstsze przyczyny z powodu, których kobieta zgłasza się do lekarza to: bóle gruczołów sutkowych zależne od cyklu miesiączkowego i wybadanie zgrubienia bądź guza. Gruczoł sutkowy składa się z tkanki podścieliskowej i tkanki miąższowej.

Gruczoł sutkowy jest narządem hormonozależnym. Estrogeny stymulują wzrost przewodów mlecznych, rozrost tkanki łącznej, progesteron stymuluje różnicowanie przewodów mlekowych i pęcherzyków wydzielniczych. Również prolaktyna wpływa na budowę gruczołu sutkowego. Zaburzenia w wydzielaniu powyższych hormonów mogą wpływać na wystąpienie zaburzeń w rozwoju i budowie gruczołu sutkowego. Choroby sutka dzielimy na niezłośliwe, czyli łagodne i złośliwe, czyli raki sutka. Niezłośliwe choroby sutka charakteryzują się niezłośliwym rozrostem tkanki podścieliska oraz/lub tkanki miąższowej sutka. Najczęstszą postacią łagodnej choroby sutka jest dysplazja włóknisto-torbielowata, dotyczy 50 do 80 % kobiet w wieku rozrodczym i przedmenopauzalnym. W etiologii odgrywają rolę zaburzenia hormonalne.

Torbiele powstają w wyniku rozdęcia przewodów mlekowych, spowodowanych zamknięciem ich światła i utrudnieniem odpływu wydzieliny. Mogą być pojedyncze i mnogie. Zmiany włókniste to rozrost włóknisty tkanki zrębu. Objawy tej choroby to bóle piersi, zwłaszcza w II fazie cyklu i stwierdzane palpacyjnie drobne zgrubienia, bądź guzki o niewyraźnych granicach, występujących najczęściej w górnych zewnętrznych kwadrantach piersi. Leczenie polega na modyfikacji diety-ograniczenie spożycia tłuszczu, kofeiny pod postacią kawy i coca-coli, podawania witamin A,E,B-1,B-6, jak również podawaniu leków hormonalnych. Drugą postacią najczęściej występującą łagodnych zmian sutka są gruczolako-włókniaki.

Występują głównie u młodych kobiet. Jest to najczęściej lity guz w górnym kwadrancie sutka, twardy, ruchomy,dość dobrze odgraniczony od otoczenia. Ta postać nie wykazuje tendencji do zezłośliwienia, zalecane jest jednak usunięcie operacyjne guzka z badaniem histopatologicznym.

Drugą grupą chorób sutka – złośliwych jest rak sutka, który jest najczęstszym nowotworem złośliwym u kobiety. U kobiet poniżej 30 roku życia występuje rzadko,najczęściej dotyczy kobiet w wieku 40-60 lat. W 10 % przypadków towarzyszy mu ból piersi, zazwyczaj jednostronny i bez związku z cyklem miesiączkowym, krwisty najczęściej jednostronny wyciek z brodawki sutkowej, w stadium zaawansowanym wyczuwalny guz słabo ruchomy o zatartych granicach,.W grupie wysokiego ryzyka znajdują się kobiety, u których w najbliższej rodzinie występował rak piersi,są nosicielkami mutacji genów BRCA1 i BRCA.,W wywiadzie zwraca się także uwagę na zaburzenia hormonalne, urazy piersi. Rak piersi wykryty wcześnie daje duże szanse wyleczenia całkowitego.

Dlatego tak ważna jest diagnostyka i regularne badania profilaktyczne, zanim dojdzie do wystąpienia objawów. W diagnostyce chorób sutka lekarz dysponuje -wywiadem, badaniem palpacyjnym, ultrasonografią, mammografią, biopsją cienkoigłową, biopsją otwartą, badaniem wydzieliny z brodawek.USG piersi zalecane jest młodszym kobietom do około 40-45 roku życia/w związku z inną budową piersi, niż u kobiety po 40 -45 roku życia, gdzie mammografia jest lepszym badaniem diagnostycznym/.Zresztą obie metody wzajemnie się uzupełniają.Obecne standardy medyczne zalecają badanie mammograficzne 1 raz do roku.

Ostatnie badania napawaja optymizmem. Amerykańscy naukowcy odkryli bowiemgen, który uruchamia w komórkach mechanizmy niszczące wiele różnych odmian chorób nowotworowych.

Odkryty gen CHD5 działa jak bezpiecznik kontrolujący układy, które chronią nasze komórki przed nowotworami, gdy się wyłącza, pojawia się rak. Komórki ludzkiego ciała posiadają własne metody bronienia się przed nowotworem. Mogą przestać się dzielić, lub nawet popełnić „samobójstwo”, byle tylko ochronić resztę organizmu przed rozprzestrzenianiem się choroby. Badania prowadzone przez prof. Mills wskazują, że uszkodzenie genu CHD5 blokuje te naturalne mechanizmy, umożliwiając rozwój raka.

Z drugiej strony dostarczenie do chorej komórki dodatkowej kopii tego genu przywraca jej możliwość reakcji. Oznacza to, że leki uruchamiające gen CHD5 mogą zwalczać wiele różnych odmian nowotworów, nie osłabiając zdrowia pacjentów tak jak chemio- czy radioterapia. Został odkryty nie tylko gen blokujący rozwój nowotworu, ale także cały mechanizm uruchamiający w organizmie system walki z rakiem. Pozwala to na opracowanie nowych, bardziej efektywnych metod leczenia.

Objawy zgagi

Zgaga objawia się piekący bólem w klatce piersiowej, bardzo podobnym do bólu występującego przy chorobach serca. Pojawia się po jedzeniu. Zgadze sprzyja pozycja leżąca. Towarzyszy jej zarzucanie do jamy ustnej soku żołądkowego.
Przyczyną zgagi może być osłabienie mięśnia zwieracza wpustu, czyli tam gdzie żołądek łączy się z przełykiem. W normalnym przypadku mięsień po przejściu pokarmu do żołądka kurczy się i zapobiega wracaniu się treści żołądkowej. U chorego zwiotczenie zwieracza umożliwia cofanie się kwasu i treści żołądkowej.
Jeśli zgaga utrzymuje się przez długi okres czasu to dolny odcinek przełyku ulega stanowi zapalnemu. Lekarz zazwyczaj zleca zrobienie zdjęcia rentgenowskiego przełyku z kontrastem lub gastroskopię.

Leczenie

Pomocne są tu środki zobojętniające sok żołądkowy lub hamujące jego wydzielanie. W leczeniu zgagi mogą być pomocne również leki homeopatyczne. Z domowych środków można polecić:
- picie po każdym posiłku ½ szklanki soku z surowych ziemniaków rozcieńczonego do połowy wodą
- wypicie szklanki ciepłej wody z łyżką miodu i łyżką octu jabłkowego
- picie naparu z rumianku
Najważniejsze jest jednak zapobieganie. Należy pamiętać o tym, aby posiłki były regularne. Jemy często, ale małe porcje. Powinno się unikać tłustych i pikantnych potraw. Osoby, u których zgaga jest bardzo uciążliwa powinny spać na kilku poduszkach. Najlepiej jest nie jeść na kilka godzin przed snem.

Czym są hemoroidy oraz jakie są przyczyny ich powstawania?

Hemoroidy to nic innego jak żylaki odbytu. Mają bardzo nieprzyjemne objawy. Powodują swędzenie, ból a nawet krwawienia. Występują zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz odbytu. Zewnętrze żylaki są bardziej bolesne. Hemoroidy nie są ciężką dolegliwością. Niestety podczas oddawania stolca mogą wywołać ostry ból. Obrzęknięte hemoroidy często pękają i krwawią.
Czynnikami sprzyjającymi hemoroidom są siedzący tryb życia, zaparcia, otyłość i ciąża.
Hemoroidom można zapobiegać dzięki odpowiedniej diecie. Dietetycy polecają osobom szczególnie narażonym na tę dolegliwość spożywanie dużej ilości wody, fasoli, gruszek, płatków owsianych, zielonych gotowanych warzyw, pełnoziarnistego pieczywa oraz brunatnego ryżu.

Leczenie hemoroidów

Lekarz zazwyczaj zaleca środki zmiękczające stolec oraz znieczulające aerozole lub maści. Jeśli leczenie farmakologiczne nie przynosi efektów trzeba żylaki usunąć operacyjnie lub założyć gumową opaskę uniemożliwiająca dokrwienie żylaka, który sam obumiera.
Pomocne w leczeniu hemoroidów są metody medycyny niekonwencjonalnej. Można stosować 10 minutowe kąpiele aromaterapeutyczne przy użyciu olejków z kadzidłowca, cyprysa i jałowca. Ulgę mogą przynieść nasiadówki z ciepłej wody i ¼ szklanki oczaru. Podczas leczenia nie wolno zapominać o diecie bogatej w błonnik.
Aby chwilowo zmniejszyć ból warto stosować okłady z lodu. Należy unikać wszelkiego drapania i tarcia.