Około 40% dorosłych kobiet ma bóle miesiączkowe, z tego 10% z powodu nasilenia dolegliwości pozostaje w łóżku przez 1-3 dni, co miesiąc. Bolesne miesiączkowanie to najczęstsza pojedyncza przyczyna nieobecności młodych kobiet w pracy bądź w szkole.
Dolegliwości pojawiają się najczęściej w przeddzień lub pierwszego dnia krwawienia. Następnego dnia z reguły stopniowo zmniejszają się i zanikają, mogą jednak utrzymywać się przez cały czas trwania krwawienia miesiączkowego. Ból może mieć różne nasilenie: począwszy od dyskomfortu w obrębie podbrzusza, uczucia ciążenia w pierwszym dniu krwawienia miesięcznego bez dodatkowych objawów, do intensywnego silnego bólu, skurczowego, trwającego nawet kilka dni, często z rozstrojem żołądkowo-jelitowym, bólem pleców oraz bólem głowy. Inne objawy to osłabienie i zmęczenie, nudności i wymioty, zaburzenia pokarmowe pod postacią wzdęć, zaparć lub biegunek oraz drażliwość i depresyjny nastrój.
Bolesnym miesiączkowaniem określa się silne bóle kurczowe podbrzusza i okolicy krzyżowej, niekiedy o charakterze bólów kolkowych. Dolegliwości te występują zazwyczaj tuż przed miesiączką oraz na początku krwawienia miesięcznego. Bolesne miesiączki są dolegliwością bardzo wielu kobiet, niekiedy o tak dużym nasileniu, że zmuszają do pozostania w łóżku przez 1 – 3 dni. Bolesne miesiączkowanie może znacznie zaburzyć normalne życie kobiety, być przyczyną absencji chorobowej w szkole i pracy.
Opryszczka narządów płciowych to choroba, która objawia się powstawaniem charakterystycznych pęcherzyków oraz owrzodzenia. Zwykle zmiany te pojawiają się na skórze w okolicy pośladów, odbytu oraz okolicy narządów płciowych. Przyczyną opryszczki narządów płciowych jest wirus typu 1 lub wirus typu 2. Ten drugi typ wirusa jest przyczyną większości zachorowań- aż 95 % przypadków to zachorowania na skutek wirusa typu 2. Oba wirusy mają możliwość i zdolność przechodzenia w stan uśpienia, zatem tak naprawdę mogą przetrwać w naszym ciele przez całe nasze życie.
Jak można zarazić się opryszczką narządów płciowych? Oczywiście do zakażenia dochodzi w wyniku kontaktu z osobą zakażoną. Ten kontakt ma zwykle charakter seksualny. Takie zakażenie może przenosić osoba, która sama nie wie, że jest zakażona. Nie zawsze bowiem objawy są widoczne od razu. Zmiany pojawiają się mniej więcej do tygodnia po odbyciu stosunku z osobą zakażoną. Zmianie towarzyszy uczucie bolesności i świąd. Poza tym powstają małe czerwone pęcherzyki, które w prawdzie po upływie mniej więcej 10 dni same się goją, lecz jednak pozostawiają blizny. Pojawieniu się tych widocznych objawów może towarzyszyć także uczucie ogólnego osłabienia, trudności w oddawaniu moczu oraz gorączka. Zmiany pojawiają się na organach płciowych, zarówno kobiet jak i mężczyzn. Mogą się również umiejscowić z okolicy odbytu.
Aby zapobiegać opryszczce należy uważać na kontakty seksualne z osobami, które mogą być zarażone. Należy również używać prezerwatywy, która zapobiegnie przenoszeniu się opryszczki narządów płciowych na inne osoby. Jeśli natomiast chodzi o leczenie, to stosuje się w takim przypadku leczenie miejscowe, o charakterze odkażającym oraz osuszającym. Najpopularniejszym lekarstwem jest pasta cynkowa. Można również stosować leki doustnie oraz dożylnie. Doustnie przyjmuje się zwykle leki przeciwwirusowe. Wprawdzie nie leczą one zakażenia opryszczką, lecz skracają czas występowania wszystkich objawów. Mogą również skutecznie zapobiegać nawrotom tej choroby. Ponadto, terapię można wspomagać przyjmowaniem witamin z grupy B. Zwykle stosuje się w tym celu witaminę B 1 i B 12.
Opryszczka narządów płciowych może nieść ze sobą powikłania. Najgorszym z nich jest zapalenie opon mózgowo- rdzeniowych, lub zapalenie rdzenia kręgowego. Dlatego lepiej wystrzegać się przed tą chorobą i dokładnie ją wyleczyć.
Rzeżączka, tryper, choroba weneryczna wywoływana przez dwoinkę rzeżączki (Neisseria gonorrhoeae). Zakażenie następuje głównie przez kontakt płciowy. Może ona zaatakować cewkę moczową, genitalia, odbyt, oczy, jamę ustną i gardło, prowadząc do zapalenia narządów miednicy mniejszej, ciąży pozamacicznej, problemów z menstruacją, infekcji oczu, zapaleń i infekcji.
Choroba jest szczególnie niebezpieczna dla kobiet w ciąży. 8 na 10 kobiet nie miewa żadnych objawów, przynajmniej tych początkowych. Choroba jest niebezpieczna także dla mężczyzn, u których powodować może prostatę, bezpłodność, zapalenie jąder, rany cewki moczowej. Są też inne konsekwencje, ale to daje ogólny obraz. 1 na 10 mężczyzn nie wykazuje żadnych objawów. Mogą przekazywać chorobę dalej, nie będąc tego świadomi.
U mężczyzn 5-7 dni po stosunku pojawia się ból i pieczenie w cewce moczowej oraz śluzowo – ropna lub ropna wydzielina z cewki. Po kilku tygodniach objawy zmniejszają się i stan zapalny staje się przewlekły. U kobiet zazwyczaj ostry okres zakażenia nie jest przez nie zauważony (tzw. upławy są wiązane z innymi przyczynami), a do lekarza chora zgłasza się już z przewlekłymi zakażeniami, jego powikłaniami lub wówczas gdy stosunek seksualny doprowadził do ostrego zakażenia u jej partnera.
Na szczęście leczenie rzeżączki jest bardzo łatwe. Wystarczy pewna doza antybiotyku przyjmowana przez ciebie i twojego partnera, a następnie okres abstynencji. Najlepszym sposobem uniknięcia zakażenia jest używanie prezerwatywy.
Nie leczona rzeżączka zarówno u mężczyzn, jak i kobiet zajmuje coraz wyższe odcinki układu moczowo-płciowego, doprowadzając do rozmaitych powikłań (np. zapalenia przydatków u kobiety, najądrzy u mężczyzn, zapalenia stawów, a nawet posocznicy) .
W normalnych warunkach srom, pochwa oraz kanał szyjki macicy są siedliskiem różnego typu drobnoustrojów, które przy sprawnie działającym układzie obronnym organizmu stanowią jedyne potencjalne zagrożenie.
Anatomiczne i fizjologiczne warunki tego obszaru: nawilgocenie oraz bliskość ujścia cewki moczowej i odbytu sprzyjają rozwijaniu się infekcji.
Zapalenie sromu powstaje najczęściej na skutek zaniedbań higienicznych, urazów mechanicznych lub zakażeń (gronkowcowych, grzybiczych, rzęsistkiem pochwowym, krętkiem kiły i innymi). Pewna grupa tych zapaleń występuje też na podłożu alergicznym (uczulenie na środki czystości).
Leczenie polega na stosowaniu nasiadówek i – w zależności od rodzaju schorzenia – na stosowaniu okładów z różnych ziół, np. z rumianku. Można również stosować okłady z octanu glinu.
Podstawą jest dbałość o higienę osobistą i stosowanie bawełnianej bielizny. Pomocne będzie ograniczenie kontaktów seksualnych. Antybiotyk stosowany doustnie, domięśniowo lub dożylnie stosuje się tylko w ciężkich przypadkach (oczywiście w przypadku zakażenia drobnoustrojami, na które ten antybiotyk podziała).
Częstą przyczyną są zakażenia dwoinką rzeżączki i chlamydiami. Zapalenie jajnika dotyczy jego zewnętrznej osłonki. Stany zapalne jajników mogą być konsekwencją porodu, zabiegu wyłyżeczkowania jamy macicy, poronieniu lub obecności wkładki wewnątrzmacicznej. Objawami towarzyszącymi takim stanom są bóle w dolnej części brzucha w tzw. podbrzuszu.
Dodatkowymi symptomami mogą być: nudności, upławy, krwawienia. Bardzo ważne jest, aby w jak najszybciej zacząć leczyć zapalenia jajników, ponieważ zwlekanie z leczeniem może być powodem zapalenia jajowodów, a w konsekwencji zrostów. Stany zapalne przydatków skutecznie leczy się antybiotykami.
Objawem zapalenia przydatków są nagłe bóle brzucha, którym mogą towarzyszyć mdłości, wymioty, podwyższona temperatura. Pojawiają się upławy, zaparcia, kolka jelitowa, trudności w oddawaniu moczu. Konieczna jest wizyta u ginekologa, który zastosuje odpowiednią terapię i zleci badania śluzu, krwi, USG. Nie należy lekceważyć żadnego, nawet lekkiego zapalenia. Nieleczone zapalenie przydatków przechodzi w zapalenie przewlekłe, które wraca. A skutkiem zaniechania leczenia są zrosty wewnątrzjajowodowe mogące prowadzić do niepłodności lub ciąży pozamacicznej.
Leczenie
Antybiotyk. Jeżeli nie masz gorączki, zapalenie jajnika lub/i jajowodu możesz leczyć w domu. Powinnaś wówczas unikać wysiłków i zimna.
W razie gorączki leczenie powinno być prowadzone w szpitalu, gdzie istnieje możliwość zastosowania antybiotyków drogą dożylną. W lekkich przypadkach stosuje się dodatkowo niesteroidowe leki przeciwzapalne, jak np. diklofenak. W ciężkich przypadkach może zachodzić konieczność podania glikokortykoidów.
Leczenie trwa zwykle siedem od dziesięciu dni. Duże znaczenie ma odpoczynek w łóżku oraz utrzymywanie ciepła. Oba wymienione elementy leczenia mogą zapobiec wystąpieniu powikłań.
W procesie zdrowienia pomocne może okazać się zastosowanie okładów borowinowych już kilka dni po rozpoczęciu antybiotykoterapii. Po ustąpieniu ostrego zapalenia korzystne jest nagrzewanie odpowiednich okolic ciała za pomocą koca lub poduszki elektrycznej. W ostrym okresie zapalenia należy używać zimnych okładów (np. butelki z lodem).
Wydzielina pochwowa (inaczej upławy) jest naturalnym, fizjologicznym śluzem. Ma on do spełnienia bardzo ważne zadanie – kwaśny odczyn wydzieliny pochwowej zabezpiecza narządy rodne przed wtargnięciem chorobotwórczych drobnoustrojów.
W zależności od czynnika wywołującego chorobę zakażenia pochwy dzielimy na trzy grupy:
rzęsistkowicę, którą powoduje pierwotniak, rzęsistek pochwowy (Trichomonas vaginalis),
grzybicze zapalenie pochwy wywołane przez drożdżaki (Candida sp.),
bakteryjne zakażenie pochwy, czyli bacterial vaginosis (BV).
Wiele różnych bakterii powoduje bakteryjne zapalenie pochwy. Gardnerella vaginalis to jedna z tych, które najczęściej wywołują to schorzenie. Uważa się, że bakteryjne zapalenie pochwy nie jest przenoszone drogą płciową. Jednak partner powinien zostać przebadany i poddany leczeniu, szczególnie jeśli dolegliwości często nawracają.
U kobiet z rzęsistkowym zapaleniem pochwy czasem brak objawów ale dużo częściej występują obfite upławy. W ostrej fazie zapalenia wydzielina jest szaro-zielona, cuchnąca, wodnista, pieni się często towarzyszy jej świad. Kiedy dochodzi do zapalenia cewki moczowej pojawiają się zaburzenia w oddawaniu moczu oraz ból podczas mikcji.
W przewlekłej fazie zapalenia wydzielina pozostaje jedynie obfita, czasem podbarwiona krwiście.
Czynnikami predysponującymi do rozwoju bakteryjnego zakażenia pochwy są: młody wiek kobiety, zaburzenia miesiączkowania, stosowanie tamponów dopochwowych podczas krwawień miesiączkowych, płukanie pochwy (np. po stosunku) preparatami do higieny intymnej oraz częste zmiany partnerów seksualnych, choć BV nie jest uważane za chorobę przenoszoną drogą płciową.
Jest najczęstszą chorobą narządów płciowych kobiety. Źródłem zakażenia jest pochwa, skąd bogata flora bakteryjna lub wirusowa atakuje szyjkę macicy. Zapalenie można rozpoznać, oglądając szyjkę we wzierniku – jeżeli doszło do infekcji, jest ona zaczerwieniona, niekiedy lekko przerośnięta. Diagnostykę dopełniają rozmazy i posiewy pobrane z szyjki macicy.
Zapalenie macicy wywołują drobnoustroje takie jak bakterie, wirusy, grzyby i organizmy pasożytnicze. Najczęstszą postacią zapalenia i jednym z najczęstszych schorzeń kobiecych jest zapalenie szyjki macicy, które może spowodować powstanie nadżerki. Pod tą nazwą należy rozumieć uszkodzenie nabłonka wielowarstwowego płaskiego pokrywającego tarczę szyjki macicy w postaci niegojącego się otarcia.
Zapalenie macicy często przebiega bezobjawowo. Gdy infekcja obejmuje szyjkę macicy, podstawowym objawem są upławy. Przy chorobie obejmującej błonę śluzową, mięśniówkę, czy przymacicza pojawiają się zaburzenia krwawienia miesiączkowego, które początkowo są skąpe, a potem stają się obfite. Dodatkowo pojawiają się objawy ogólne, ból podbrzusza, uczucie gniecenia, gorączka i osłabienie. W przypadku pojawienia się zmienionej lub bardziej obfitej wydzieliny należy zgłosić się jak najszybciej do lekarza. Również w razie występowania niejasnych bólów w podbrzuszu, przede wszystkim jeżeli towarzyszy im gorączka.
Częstą przyczyną są zakażenia dwoinką rzeżączki i chlamydiami. Zapalenie jajnika dotyczy jego zewnętrznej osłonki. Stany zapalne jajników mogą być konsekwencją porodu, zabiegu wyłyżeczkowania jamy macicy, poronieniu lub obecności wkładki wewnątrzmacicznej. Objawami towarzyszącymi takim stanom są bóle w dolnej części brzucha w tzw. podbrzuszu.
Dodatkowymi symptomami mogą być: nudności, upławy, krwawienia. Bardzo ważne jest, aby w jak najszybciej zacząć leczyć zapalenia jajników, ponieważ zwlekanie z leczeniem może być powodem zapalenia jajowodów, a w konsekwencji zrostów. Stany zapalne przydatków skutecznie leczy się antybiotykami.
Objawem zapalenia przydatków są nagłe bóle brzucha, którym mogą towarzyszyć mdłości, wymioty, podwyższona temperatura. Pojawiają się upławy, zaparcia, kolka jelitowa, trudności w oddawaniu moczu. Konieczna jest wizyta u ginekologa, który zastosuje odpowiednią terapię i zleci badania śluzu, krwi, USG. Nie należy lekceważyć żadnego, nawet lekkiego zapalenia. Nieleczone zapalenie przydatków przechodzi w zapalenie przewlekłe, które wraca. A skutkiem zaniechania leczenia są zrosty wewnątrzjajowodowe mogące prowadzić do niepłodności lub ciąży pozamacicznej.
Leczenie
Antybiotyk. Jeżeli nie masz gorączki, zapalenie jajnika lub/i jajowodu możesz leczyć w domu. Powinnaś wówczas unikać wysiłków i zimna.
W razie gorączki leczenie powinno być prowadzone w szpitalu, gdzie istnieje możliwość zastosowania antybiotyków drogą dożylną. W lekkich przypadkach stosuje się dodatkowo niesteroidowe leki przeciwzapalne, jak np. diklofenak. W ciężkich przypadkach może zachodzić konieczność podania glikokortykoidów.
Leczenie trwa zwykle siedem od dziesięciu dni. Duże znaczenie ma odpoczynek w łóżku oraz utrzymywanie ciepła. Oba wymienione elementy leczenia mogą zapobiec wystąpieniu powikłań.
W procesie zdrowienia pomocne może okazać się zastosowanie okładów borowinowych już kilka dni po rozpoczęciu antybiotykoterapii. Po ustąpieniu ostrego zapalenia korzystne jest nagrzewanie odpowiednich okolic ciała za pomocą koca lub poduszki elektrycznej. W ostrym okresie zapalenia należy używać zimnych okładów (np. butelki z lodem).