Polski lekarz w Londynie

Rzeżączka, tryper, choroba weneryczna wywoływana przez dwoinkę rzeżączki (Neisseria gonorrhoeae). Zakażenie następuje głównie przez kontakt płciowy. Może ona zaatakować cewkę moczową, genitalia, odbyt, oczy, jamę ustną i gardło, prowadząc do zapalenia narządów miednicy mniejszej, ciąży pozamacicznej, problemów z menstruacją, infekcji oczu, zapaleń i infekcji.

Choroba jest szczególnie niebezpieczna dla kobiet w ciąży. 8 na 10 kobiet nie miewa żadnych objawów, przynajmniej tych początkowych. Choroba jest niebezpieczna także dla mężczyzn, u których powodować może prostatę, bezpłodność, zapalenie jąder, rany cewki moczowej. Są też inne konsekwencje, ale to daje ogólny obraz. 1 na 10 mężczyzn nie wykazuje żadnych objawów. Mogą przekazywać chorobę dalej, nie będąc tego świadomi.

U mężczyzn 5-7 dni po stosunku pojawia się ból i pieczenie w cewce moczowej oraz śluzowo – ropna lub ropna wydzielina z cewki. Po kilku tygodniach objawy zmniejszają się i stan zapalny staje się przewlekły. U kobiet zazwyczaj ostry okres zakażenia nie jest przez nie zauważony (tzw. upławy są wiązane z innymi przyczynami), a do lekarza chora zgłasza się już z przewlekłymi zakażeniami, jego powikłaniami lub wówczas gdy stosunek seksualny doprowadził do ostrego zakażenia u jej partnera.

Na szczęście leczenie rzeżączki jest bardzo łatwe. Wystarczy pewna doza antybiotyku przyjmowana przez ciebie i twojego partnera, a następnie okres abstynencji. Najlepszym sposobem uniknięcia zakażenia jest używanie prezerwatywy.

Nie leczona rzeżączka zarówno u mężczyzn, jak i kobiet zajmuje coraz wyższe odcinki układu moczowo-płciowego, doprowadzając do rozmaitych powikłań (np. zapalenia przydatków u kobiety, najądrzy u mężczyzn, zapalenia stawów, a nawet posocznicy) .

W normalnych warunkach srom, pochwa oraz kanał szyjki macicy są siedliskiem różnego typu drobnoustrojów, które przy sprawnie działającym układzie obronnym organizmu stanowią jedyne potencjalne zagrożenie.

Anatomiczne i fizjologiczne warunki tego obszaru: nawilgocenie oraz bliskość ujścia cewki moczowej i odbytu sprzyjają rozwijaniu się infekcji.

Zapalenie sromu powstaje najczęściej na skutek zaniedbań higienicznych, urazów mechanicznych lub zakażeń (gronkowcowych, grzybiczych, rzęsistkiem pochwowym, krętkiem kiły i innymi). Pewna grupa tych zapaleń występuje też na podłożu alergicznym (uczulenie na środki czystości).

Leczenie polega na stosowaniu nasiadówek i – w zależności od rodzaju schorzenia – na stosowaniu okładów z różnych ziół, np. z rumianku. Można również stosować okłady z octanu glinu.
Podstawą jest dbałość o higienę osobistą i stosowanie bawełnianej bielizny. Pomocne będzie ograniczenie kontaktów seksualnych. Antybiotyk stosowany doustnie, domięśniowo lub dożylnie stosuje się tylko w ciężkich przypadkach (oczywiście w przypadku zakażenia drobnoustrojami, na które ten antybiotyk podziała).

Częstą przyczyną są zakażenia dwoinką rzeżączki i chlamydiami. Zapalenie jajnika dotyczy jego zewnętrznej osłonki. Stany zapalne jajników mogą być konsekwencją porodu, zabiegu wyłyżeczkowania jamy macicy, poronieniu lub obecności wkładki wewnątrzmacicznej. Objawami towarzyszącymi takim stanom są bóle w dolnej części brzucha w tzw. podbrzuszu.

Dodatkowymi symptomami mogą być: nudności, upławy, krwawienia. Bardzo ważne jest, aby w jak najszybciej zacząć leczyć zapalenia jajników, ponieważ zwlekanie z leczeniem może być powodem zapalenia jajowodów, a w konsekwencji zrostów. Stany zapalne przydatków skutecznie leczy się antybiotykami.

Objawem zapalenia przydatków są nagłe bóle brzucha, którym mogą towarzyszyć mdłości, wymioty, podwyższona temperatura. Pojawiają się upławy, zaparcia, kolka jelitowa, trudności w oddawaniu moczu. Konieczna jest wizyta u ginekologa, który zastosuje odpowiednią terapię i zleci badania śluzu, krwi, USG. Nie należy lekceważyć żadnego, nawet lekkiego zapalenia. Nieleczone zapalenie przydatków przechodzi w zapalenie przewlekłe, które wraca. A skutkiem zaniechania leczenia są zrosty wewnątrzjajowodowe mogące prowadzić do niepłodności lub ciąży pozamacicznej.

Leczenie

Antybiotyk. Jeżeli nie masz gorączki, zapalenie jajnika lub/i jajowodu możesz leczyć w domu. Powinnaś wówczas unikać wysiłków i zimna.

W razie gorączki leczenie powinno być prowadzone w szpitalu, gdzie istnieje możliwość zastosowania antybiotyków drogą dożylną. W lekkich przypadkach stosuje się dodatkowo niesteroidowe leki przeciwzapalne, jak np. diklofenak. W ciężkich przypadkach może zachodzić konieczność podania glikokortykoidów.

Leczenie trwa zwykle siedem od dziesięciu dni. Duże znaczenie ma odpoczynek w łóżku oraz utrzymywanie ciepła. Oba wymienione elementy leczenia mogą zapobiec wystąpieniu powikłań.

W procesie zdrowienia pomocne może okazać się zastosowanie okładów borowinowych już kilka dni po rozpoczęciu antybiotykoterapii. Po ustąpieniu ostrego zapalenia korzystne jest nagrzewanie odpowiednich okolic ciała za pomocą koca lub poduszki elektrycznej. W ostrym okresie zapalenia należy używać zimnych okładów (np. butelki z lodem).

Wydzielina pochwowa (inaczej upławy) jest naturalnym, fizjologicznym śluzem. Ma on do spełnienia bardzo ważne zadanie – kwaśny odczyn wydzieliny pochwowej zabezpiecza narządy rodne przed wtargnięciem chorobotwórczych drobnoustrojów.

W zależności od czynnika wywołującego chorobę zakażenia pochwy dzielimy na trzy grupy:
rzęsistkowicę, którą powoduje pierwotniak, rzęsistek pochwowy (Trichomonas vaginalis),
grzybicze zapalenie pochwy wywołane przez drożdżaki (Candida sp.),
bakteryjne zakażenie pochwy, czyli bacterial vaginosis (BV).
Wiele różnych bakterii powoduje bakteryjne zapalenie pochwy. Gardnerella vaginalis to jedna z tych, które najczęściej wywołują to schorzenie. Uważa się, że bakteryjne zapalenie pochwy nie jest przenoszone drogą płciową. Jednak partner powinien zostać przebadany i poddany leczeniu, szczególnie jeśli dolegliwości często nawracają.

U kobiet z rzęsistkowym zapaleniem pochwy czasem brak objawów ale dużo częściej występują obfite upławy. W ostrej fazie zapalenia wydzielina jest szaro-zielona, cuchnąca, wodnista, pieni się często towarzyszy jej świad. Kiedy dochodzi do zapalenia cewki moczowej pojawiają się zaburzenia w oddawaniu moczu oraz ból podczas mikcji.

W przewlekłej fazie zapalenia wydzielina pozostaje jedynie obfita, czasem podbarwiona krwiście.

Czynnikami predysponującymi do rozwoju bakteryjnego zakażenia pochwy są: młody wiek kobiety, zaburzenia miesiączkowania, stosowanie tamponów dopochwowych podczas krwawień miesiączkowych, płukanie pochwy (np. po stosunku) preparatami do higieny intymnej oraz częste zmiany partnerów seksualnych, choć BV nie jest uważane za chorobę przenoszoną drogą płciową.

Jest najczęstszą chorobą narządów płciowych kobiety. Źródłem zakażenia jest pochwa, skąd bogata flora bakteryjna lub wirusowa atakuje szyjkę macicy. Zapalenie można rozpoznać, oglądając szyjkę we wzierniku – jeżeli doszło do infekcji, jest ona zaczerwieniona, niekiedy lekko przerośnięta. Diagnostykę dopełniają rozmazy i posiewy pobrane z szyjki macicy.

Zapalenie macicy wywołują drobnoustroje takie jak bakterie, wirusy, grzyby i organizmy pasożytnicze. Najczęstszą postacią zapalenia i jednym z najczęstszych schorzeń kobiecych jest zapalenie szyjki macicy, które może spowodować powstanie nadżerki. Pod tą nazwą należy rozumieć uszkodzenie nabłonka wielowarstwowego płaskiego pokrywającego tarczę szyjki macicy w postaci niegojącego się otarcia.

Zapalenie macicy często przebiega bezobjawowo. Gdy infekcja obejmuje szyjkę macicy, podstawowym objawem są upławy. Przy chorobie obejmującej błonę śluzową, mięśniówkę, czy przymacicza pojawiają się zaburzenia krwawienia miesiączkowego, które początkowo są skąpe, a potem stają się obfite. Dodatkowo pojawiają się objawy ogólne, ból podbrzusza, uczucie gniecenia, gorączka i osłabienie. W przypadku pojawienia się zmienionej lub bardziej obfitej wydzieliny należy zgłosić się jak najszybciej do lekarza. Również w razie występowania niejasnych bólów w podbrzuszu, przede wszystkim jeżeli towarzyszy im gorączka.

Częstą przyczyną są zakażenia dwoinką rzeżączki i chlamydiami. Zapalenie jajnika dotyczy jego zewnętrznej osłonki. Stany zapalne jajników mogą być konsekwencją porodu, zabiegu wyłyżeczkowania jamy macicy, poronieniu lub obecności wkładki wewnątrzmacicznej. Objawami towarzyszącymi takim stanom są bóle w dolnej części brzucha w tzw. podbrzuszu.

Dodatkowymi symptomami mogą być: nudności, upławy, krwawienia. Bardzo ważne jest, aby w jak najszybciej zacząć leczyć zapalenia jajników, ponieważ zwlekanie z leczeniem może być powodem zapalenia jajowodów, a w konsekwencji zrostów. Stany zapalne przydatków skutecznie leczy się antybiotykami.

Objawem zapalenia przydatków są nagłe bóle brzucha, którym mogą towarzyszyć mdłości, wymioty, podwyższona temperatura. Pojawiają się upławy, zaparcia, kolka jelitowa, trudności w oddawaniu moczu. Konieczna jest wizyta u ginekologa, który zastosuje odpowiednią terapię i zleci badania śluzu, krwi, USG. Nie należy lekceważyć żadnego, nawet lekkiego zapalenia. Nieleczone zapalenie przydatków przechodzi w zapalenie przewlekłe, które wraca. A skutkiem zaniechania leczenia są zrosty wewnątrzjajowodowe mogące prowadzić do niepłodności lub ciąży pozamacicznej.

Leczenie

Antybiotyk. Jeżeli nie masz gorączki, zapalenie jajnika lub/i jajowodu możesz leczyć w domu. Powinnaś wówczas unikać wysiłków i zimna.

W razie gorączki leczenie powinno być prowadzone w szpitalu, gdzie istnieje możliwość zastosowania antybiotyków drogą dożylną. W lekkich przypadkach stosuje się dodatkowo niesteroidowe leki przeciwzapalne, jak np. diklofenak. W ciężkich przypadkach może zachodzić konieczność podania glikokortykoidów.

Leczenie trwa zwykle siedem od dziesięciu dni. Duże znaczenie ma odpoczynek w łóżku oraz utrzymywanie ciepła. Oba wymienione elementy leczenia mogą zapobiec wystąpieniu powikłań.

W procesie zdrowienia pomocne może okazać się zastosowanie okładów borowinowych już kilka dni po rozpoczęciu antybiotykoterapii. Po ustąpieniu ostrego zapalenia korzystne jest nagrzewanie odpowiednich okolic ciała za pomocą koca lub poduszki elektrycznej. W ostrym okresie zapalenia należy używać zimnych okładów (np. butelki z lodem).

Zakażenie gruczołów Bartholina występuje rzadko. Zdarza się raczej u młodych kobiet, szczególnie w przypadku częstej zmiany partnerów seksualnych. Poza tym ryzyko zachorowania wzrasta w razie częstych nawrotów bakteryjnych zapaleń pochwy. Nieleczone zakażenia mogą przejść w stan przewlekły lub powodować powstanie ropnia.

Do głównych objawów zapalenia należą:

obrzmienie lub guz w przedsionku pochwy;

zaczerwienienie okolicy guza;

podwyższenie temperatury ciała;

silny ból okolicy sromu narastający przy siadaniu i zmianie pozycji.

Leczenie

Połączenie odkażających nasiadówek z roztworu nadmanganianu potasu oraz stosowanie maści ?ściągających” powinno ograniczyć rozwój zapalenia i doprowadzić do zlokalizowania ropy w otorbionym zbiorniku.

Taki ropień lekarz może otworzyć chirurgicznie i usunąć jego zawartość. Rzadziej można doprowadzić do wyleczenia ropnia za pomocą maści ?ściągających?

Zaburzenia czynności jajników: brak wydzielania hormonalnego, niedoczynność i nadczynność hormonalna. Jajniki warunkują płeć i osobowość kobiecą. Umieszczone są w miednicy mniejszej. Łącznie z przysadką mózgową i hormonami wydzielanymi przez przysadkę odpowiadają także za cykl miesiączkowy kobiet.

Tak jak inne gruczoły (np.jądra i trzustka), charakteryzują się mieszaną czynnością wydzielniczą: wydzielanie zewnętrzne, czyli wytwarzanie i wydzielanie komórek jajowych, oraz wydzielanie wewnętrzne, czyli wydzielanie hormonów. Obydwie te czynności są ze sobą mocno powiązane: pęcherzyki jajnikowe Graafa, w których dojrzewają komórki jajowe, wytwarzają estrogen. Kiedy pęcherzyk Graafa przekształca się w ciałko żółte po wydaleniu komórki jajowej, wytwarza i wydziela wtedy drugi hormon jajnikowy, zwany progesteronem.

Estrogeny czyli grupa hormonów płciowych do których zalicza się estradiol, estron i estriol. Wpływają na kształtowanie się żeńskich narządów płciowych w czasie rozwoju płodowego i po urodzeniu (pierwszorzędowe cechy płciowe) i na drugorzędowe cechy płciowe, podtrzymują żeńskie czynności płciowe, odpowiadają za przygotowanie błony śluzowej macicy na przyjęcie zapłodnionego jaja. Estrogeny mają także wpływ na przemianę materii i na stan naczyń krwionośnych oraz kształtowanie się psychiki kobiecej i popędu płciowego (III-rzędowe cechy płciowe). Odpowiadają także za: gospodarkę lipidową, wapniową, przyswajanie białek, krzepliwość krwi, przyrost i zwiększenie pobudliwości mięśni gładkich (macicy i jajowodów). Po menopauzie jajniki przestają wydzielać hormony, co powoduje niedoborów estrogenów. Niedobór estrogenów u młodych kobiet jest przyczyną chorób metabolicznych

Progesteron czyli luteina jest to najważniejszy steroidowy żeński hormon płciowy wytwarzany przez ciałko żółte i łożysko w czasie ciąży, powodujący rozrost gruczołów sutkowych oraz przygotowują błonę śluzową macicy do zagnieżdżenia zapłodnionego jaja. Wydzielanie progesteronu wzrasta po owulacji, co hamuje skurcze macicy i zatrzymuje dojrzewanie pęcherzyków jajnikowych Graafa. Inne zadania progesteronu to: hamowanie nadmiernego rozrostu endometrium pod wpływem działania estrogenów oraz cykliczne zmiany nabłonka jajowodów, szyjki macicy i pochwy, w ciąży hamuje odpowiedź immunologiczną matki na antygeny płodu, hamuje poród, znosi samoistną czynność skurczową ciężarnej macicy, wpływa na zmniejszenie kurczliwość mięśniówki macicy, pobudza błonę śluzową jajowodów i macicy do wydzielania substancji odżywczych, zatrzymuje wodę. Jego spadek powoduje depresję poporodową, wahania nastroju, powstawanie żylaków i przebarwień skóry.

Rak endometrium jest 4. pod względem zachorowalności nowotworem złośliwym u kobiet. Największa zachorowalność przypada na przedział 55-70 lat.Występuje częściej u kobiet mieszkających w krajach gospodarczo rozwiniętych. W 75 % przypadków rozpoznawany jest w pierwszym stopniu klinicznego zaawansowania, i wówczas 5-letnie przeżycia wynoszą około 76%.

Wpływ na rozwój tego raka ma długotrwała stymulacja endometrium przez estrogeny, szczególnie przy jednoczesnym niedoborze progesteronu. Taka sytuacja ma miejsce u otyłych kobiet w okresie około i postmenopauzalnym.

Polecamy artykuł: Leczenie otyłości

Ryzyko zachorowania

Ryzyko zachorowania wzrasta po czterdziestym i osiąga szczyt pomiędzy sześćdziesiątym i siedemdziesiątym rokiem życia. Rak trzonu macicy jest drugim w częstości występowania nowotworem żeńskich narządów płciowych. Choroba ta występuje częściej u kobiet, które nigdy nie rodziły.

Dyskutowany jest wpływ na częstość występowania raka trzonu macicy takich zaburzeń, jak znaczna nadwaga, cukrzyca i nadciśnienie tętnicze.

Możliwe następstwa i powikłania

Rak trzonu macicy charakteryzuje się powolnym wzrostem. Stosunkowo wcześnie występują pierwsze objawy. Są nimi krwawienia z dróg rodnych. Wczesne rozpoznanie i wczesne leczenie sprzyjają zapobieganiu rozwojowi zagrażających życiu powikłań. W przypadku zaniechania leczenia dochodzi do powiększenia rozmiarów macicy, co powoduje uczucie ucisku i dolegliwości bólowe. W zaawansowanym stadium rak rozszerza się na szyjkę macicy, miednicę małą i na dalsze narządy.

Powikłania

Niebezpiecznym dla życia powikłaniem raka trzonu macicy są przerzuty. Przerzuty powstają najczęściej drogą krwionośną kierując się do płuc, wątroby i kości. Rtg klatki piersiowej stosuje się dla wykrycia ewentualnych przerzutów do płuc. W przypadkach podejrzenia wysokiego zaawansowania raka (rozsiew) uzasadnione może być wykonanie wlewu doodbytniczego, badanie komputerowe (CT) lub badanie rezonansem magnetycznym (MRI).
Badania konieczne dla określenia zaawansowania procesu nowotworowego i zaplanowania leczenia:
- USG – przezpochwowe,
- tomografia komputerowa (CT)
- rezonans magnetyczny (MRI)
- biopsja aspiracyjna cienkoigłowa jest wskazana u chorych podejrzewanych o przerzuty do węzłów chłonnych.

Leczenie

Usuwa się macicę razem z jajowodami. Pozostawia się zwykle produkujące hormony jajniki. We wczesnym okresie choroby takie postępowanie daje 70-80% szans na wyzdrowienie. Jeżeli proces chorobowy ograniczał się do błony śluzowej macicy lub tylko w niewielkim stopniu obejmował mięśniówkę tego narządu, dodatkowe leczenie promieniami nie jest konieczne. W każdym innym przypadku nie należy rezygnować z napromieniania jako leczenia uzupełniającego.

Bez macicy nie będziesz miała miesiączki, nie możesz zajść w ciążę. Jednakże ten fakt nie musi wpływać na jakość twojego współżycia płciowego.

Rak szyjki macicy to jeden z około 200 różnych typów raka rozwija się w obrębie szyjki macicy, tej części macicy w kształcie stożka, która łączy górną część macicy (trzon macicy) z pochwą. Rak szyjki macicy rozwija się, kiedy uszkodzone komórki nabłonka zakażone wirusem HPV zaczynają się dzielić bez kontroli.

Komórki te mogą się gromadzić w jednym miejscu tworząc guz. Guzy łagodne nie naciekają i z reguły są nieszkodliwe. Guzy złośliwe, jak na przykład rak, mogą naciekać okoliczne tkanki i stanowić poważne zagrożenie dla życia.

Czynnikami sprzyjającymi powstawaniu zmian przednowotworowych i raka szyjki macicy jest:
wczesne rozpoczęcie współżycia płciowego,
częsta zmiana partnerów seksualnych,
współżycie z partnerami mającymi wiele partnerek,
niski poziom higieny osobistej,
niski poziom wykształcenia i nieprzywiązywanie wagi do dbania o własne zdrowie.
Osobnym, dużym czynnikiem ryzyka jest palenie papierosów i jednoczesne stosowanie doustnej antykoncepcji hormonalnej, a także niedobór witaminy A (retinoidów), która ma znaczenie w prawidłowym dojrzewaniu i różnicowaniu się komórek rezerwowych w fizjologicznym stanie, jakim jest proces płasko nabłonkowej metaplazji.

We wczesnym okresie brak jakichkolwiek dolegliwości. Później wystąpić mogą tzw. krwawienia kontaktowe, czyli w czasie lub po stosunku seksualnym. Bóle pojawiają się najczęściej wtedy, gdy zajęte są już sąsiednie narządy.