Choroby przyzębia są procesami o charakterze przewlekłym, trwają miesiącami, latami a nawet przez dziesiątki lat. Charakterystyczne objawy pojawiają się początkowo tylko w określonych miejscach a ich nasilenie jest niewielkie.

Łatwo można się do nich przyzwyczaić, uznać je za coś normalnego.

Objawy:

Objawami tego stanu zapalnego jest obrzęk, skłonność do krwawień i wrażliwość dziąseł. Subiektywne zmniejszenie objawu krwawienia związane z omijaniem chorych miejsc podczas szczotkowania jest bardzo złudne, gdyż nie usuwa przyczyny zaistnienia choroby.

Zapalenie przyzębia jest następstwem zapalenia dziąseł. Nie wyjaśniono dotąd wszystkich przyczyn przyzębicy, do jej powstania przyczynia się jednak na pewno brak higieny jamy ustnej i błędy popełniane w leczeniu stomatologicznym. Brak fachowej porady i właściwego leczenia na tym etapie, tolerowanie zapalenia dziąseł może doprowadzić z czasem do przeniesienia się procesu chorobowego w głąb do kości, której zanik jest przyczyną rozchwiania i groźby utraty zębów.

Możliwe następstwa:

Nie leczone zapalenie przyzębia może czasem prowadzić do ostrych, bolesnych epizodów, lub niekiedy do wysunięcia się zęba. Wcześniej może się manifestować jako ostry ropień przyzębny lub zapalenie miazgi. Może także wystąpić martwica miazgi. Chociaż powyższe zmiany nie wykluczają leczenia, są zwykle wskaźnikiem głębokich zmian chorobowych i usunięcie zęba może stać się zabiegiem nieuniknionym.

Ból zębów zdarza się niemal każdemu z nas. Może on wynikać z nieprawidłowej higieny jamy ustnej, która doprowadziła do próchnicy albo reakcji nadwrażliwych zębów na zimne czy ciepłe potrawy. Nie należy lekceważyć takiego bólu, nieleczone ubytki mogą prowadzić bowiem do zakażeń i problemów z dziąsłami.

Przy zepsutym uzębieniu najczęściej mamy do czynienia z pulsującym bólem, mogącym rozchodzić się w kierunku ucha. Bóle zębów potrafią utrudnić życie. Przeszkadzają w jedzeniu czy utrudniają zaśnięcie w nocy. Przy spuchniętych dziąsłach może pojawić się obrzęk policzków. W przypadku nadwrażliwości zębów charakterystycznym objawem jest ostry, kujący ból. Zęby mogą reagować na różne czynniki, może to być to np. słodki lub kwaśny smak. Za nadwrażliwość odpowiedzialne są znajdujące się w trzonie zębów kanaliki. Odsłonięcie szyjek zębowych przy obsuwaniu się dziąseł też może mieć znaczenie.

Najczęściej jednak przyczyna bóle tkwi w próchnicy, która występuje u około 90% populacji świata. Charakterystycznym objawem są niewielki ciemne plamki pojawiające się na szkliwie zębów. Szczeliny między zębami i powierzchnie stycznie to miejsce gdzie najczęściej zaczyna się próchnica. Wizyta u dentysty wskazana jest już przy pierwszych objawach, nie leczone ubytki mogą bowiem doprowadzić do tego, że zaatakowana zostanie miazga zębów.

W przypadku zapalenia miazgi zęba dotychczas odczuwany ból zęba staje się świdrujący, tętniący, tępy, ulega rozprzestrzenieniu. Może wystąpić powiększenie węzłów chłonnych w okolicy podżuchwowej i na szyi. Ból zęba prawie zawsze wymaga szybkiej interwencji stomatologicznej. Do czasu jej uzyskania można z wątpliwym skutkiem zażyć któryś ze środków przeciwbólowych z domowej apteczki. Jeśli bólowi towarzyszy gorączka i obrzęk, to należy pilnie skontaktować się ze stomatologiem. Możliwe powikłaniem jest obumieranie zęba i zakażenie kości. Martwy ząb staje się wtedy ogniskiem, które powoduje zmniejszenie odporności. W przypadku zaawansowanego zapalenia miazgę należy usunąć bowiem zmiany, które nastąpiły w nerwie zęba są już nieodwracalne.

Gdy pojawi się ból zęba wizyty u dentysty nie należy odwlekać, by jednak móc przetrwać do tego czasu można nieco złagodzić swoje cierpienia. Poza łykaniem środków przeciwbólowych można spróbować trzymać w ustach przez jakiś czas zimną wodę lub zimny napar z mięty. Sprawdzoną metodą jest ssanie kostek lodu czy przykładanie zimnych kompresów do opuchniętych policzków.

Po doprowadzeniu do odpowiedniej konsystencji papki gipsowej, wypełnia się nią wycisk. Wypełnienie rozpoczyna się od nałożenia niewielkiej ilości rozrobionego gipsu na głębsze miejsca wycisku, a następnie uderza się nim lekko o brzeg miski lub umieszcza na wstrząsarce. Czynność ta ma na celu dokładne wypełnienie wszyst­kich zachyłków w wycisku i pozbycie się pęcherzy powietrza. Kolejno nakłada się nowe porcje. aż papka gipsowa wypełni dokładnie cały wycisk. Gdy pozostała część gipsu w naczyniu zaczyna gęstnieć, nakłada się ją na wycisk w nadmiarze, do wysokości 2-3 cm i formuje cokół. Jeżeli masę wyciskową stanowi gips, należy wcześniej wycisk pokryć płynem izolacyjnym.

Modele dwuczęściowe (zastosowanie: korony, mosty, wkłady koronowe, nakłady, nadkłady)

W tego rodzaju modelach część anatomiczna wykonana jest z gipsu utwardzo­nego, a podstawa ze zwykłego gipsu modelowego. Model jest tak wykonany, że te jego elementy, na których wykonuje się koronę lub wkład, mogą być odłączane od całego modelu. Przy wykonywaniu tych modeli pomocne są odpowiednie ćwieki. Jeśli używa się samych ćwieków bez podpórek, to w dnie wycisku w miejscu, w którym będzie się wykonywać koronę, wbija się specjalnie do tego celu wykonany ćwiek. Ćwieki z podpórkami opierają się na brzegu wycisku i w ten sposób są utrzymywane.

Następnie część anatomiczną wycisku wypełnia się gipsem utwardzonym. Po stęże­niu gipsu i izolowaniu go od ćwieka odlewa się pozostałą część wycisku gipsem modelowym. Wzdłuż bocznych ścian zębów, na których będą modelowane korony wykonuje się nacięcia oddzielające poszczególne zęby na głębokość wyznaczoną przez warstwę gipsu utwardzonego.

Dzięki temu, że obie warstwy gipsu oddzielone byty od siebie warstwą izolatora lub podpórką, nacięty element modelu daje się łatwo oddzielić od reszty modelu. ‘Tkwiące w kikutach zębowych ćwieki pozwalają na ich ponowne wprowa­dzenie w to samo miejsce modelu oraz służą jako uchwyt przy modelowaniu. Tak przygotowany model dwuwarstwowy znacznie ułatwia modelowanie.

Zastosowanie modeli gipsowych w praktyce stomatologicznej

Modele gipsowe znalazły szerokie zastosowanie przede wszystkim w leczeniu protetycznym i ortodontycznym. Mogą być jednak użyte we wszystkich pozosta­łych specjalnościach stomatologicznych, służąc do stałej rejestracji przestrzennej morfologii zębów, dziąseł i warunków zwarciowych w badaniu wstępnym. Dają ponadto możliwość długofalowej oceny skutków leczenia. Dokumentacja za pomocą modeli gipsowych wymaga jednak pobrania wycisków, a to łączy się z koniecz­nością posiadania mas wyciskowych i sprzętu pomocniczego (łyżki wyciekowe, miski, łopatki). Dla odlewania i obróbki modeli potrzebne jest także odpowiednie miejsce, najlepiej gipsownia. Sporządzone modele odpowiednio oznakowane muszą mieć swoją przechowalnię, by nie uległy uszkodzeniu. W periodontologii modele gipsowe służyć mogą studentom i lekarzom do: analizy zwarcia i zgryzu przed korektą wybiórczym szlifowaniem zębów, które jest zabiegiem nieodwracalnymi, próbnej korekty zgryzu (dla studentów i początkujących lekarzy), obrazowego przekazu informacji pacjentowi w celu akceptacji zaplanowanego leczenia, anali­zy możliwości prawidłowego ustawienia zębów przemieszczonych na skutek zaawansowanej choroby przyzębia, oceny trwałości uzyskanych wyników lecze­nia, do dokumentacji naukowej, a w sytuacjach konfliktowych są dowodem rzeczowym. Modele gipsowe mogą być użyte dla „oszczędności czasu” i bardziej wnikliwej oceny stosunków zwarciowych oraz wyboru opcji leczniczych bez udziału pacjenta. Jednak analiza zgryzu jest możliwa tylko po osadzeniu w arty­kulatorze anatomicznym. Modele trzymane w rękach dostarczają cennych infor­macji w mniej ważnych przypadkach i pozwalają łatwiej przekazać informacje pacjentowi. Nie można wycisków i modeli sporządzać jedynie w ostrych stanach zapalnych i urazowych. We wstępnym nauczaniu stomatologii wykonanie modeli gipsowych służy nabyciu umiejętności posługiwania się tym materiałem pomocni­czym, a także nabyciu umiejętności odczytywania informacji zawartych w uzyska­nym modelu.

Najczęściej używanym do tego celu materiałem jest gips lub jego specjalna, twarda odmiana (ang. Dental stone). Obydwa te materiały zawierają pół­wodny siarczan wapnia CaS0₄ x 1/2 H₂O stanowią­cy główny ich składnik.

Gips jest materiałem pomocniczym stosowanym przy wykonywaniu wszystkich prac w technice dentystycznej, głównie do wykonywania modeli gipsowych.

Gips należy do najbardziej rozpowszechnionych w przyrodzie naturalnych związków wapnia, występuje pod postacią kamienia gipsowego kopalnianego. Czysty gips, tzw. alabaster, jest śnieżnobiałym minerałem pozbawionym domie­szek, przeźroczystym, o budowie krystalicznej lub ziarnistej. Gips jest minerałem miękkim. o twardości 2 wg skali Mohsa. Nieznacznie rozpuszcza się w wodzie. Rozpuszczalność gipsu rośnie wraz ze wzrostem temperatury wody do 50°C, a w wodzie o wyższej temperaturze maleje. Nieco lepiej rozpuszcza się w kwa­sach nieorganicznych, niektórych solach, w wodnym roztworze cukru. Jest złym przewodnikiem ciepła.

Najczęściej spotykany jest w postaci dwuwodnej CaS0₄ x H₂O, czyli dihydratu. Gips dwuwodny zawiera około 21 % wody. Gips dwuwodny traci 3/4 wody krysta­lizacyjnej po podgrzaniu go ponad 110°C i staje się gipsem półwodnym (hemihydrat) lub gipsem przepalonym CaS0₄ x 1/2H₂0 lub 2CaS0₄ x H₂0. Przy podgrzaniu powy­żej 200°C traci zupełnie wodę i występuje pod postacią anhydrytu CaS0₄. Częściowo odwodniony gips o zawartości 6% wody ma właściwości tężenia po zmieszaniu z wodą, powiększając przy tym swoją objętość. Wydobywanie gipsu odbywa się systemem kopalnianym. Dla celów technicznych kamień gipsowy podlega obróbce mechanicznej i termicznej. Gips półwodny zmielony zależnie od wielkości ziaren i ilości zanieczyszczeń ma różne nazwy handlowe: murarski, sztukatorski, modelowy i alabastrowy. Największe ziarna ma gips murarski, w następnej kolejności sztukatorski, modelowy, a najdrobniejsze gips alabastrowy. Gips modelowy używany jest w technice dentystycznej oraz w bardziej precyzyjnych pracach sztukator­skich. Najwyższą jakość przedstawia gips alabastrowy. Bywa stosowany w technice dentystycznej, do rzeźb artystycznych oraz do precyzyjnych wyrobów sztukatorskich. Pólwodzian zmieszany z wodą na półpłynną papkę o konsystencji śmietany tężeje w ciągu 5-10 minut, dając twardą zbitą masę (dwuwodzian), która składa się z iglastych, przeplatających się nawzajem kryształów gipsu. Procesowi twardnienia towarzyszy wydzielanie znacznych ilości ciepła i zwiększanie objętości.

Na twardość stężałego gipsu wpływa wiele czynników. Do nich należy: kształt kryształów; ich wielkość, ilość wody użytej do rozrabiania proszku gipsowego, katalizatory i inhibitory dodawane do gipsu. Gips podczas wiązania pobiera około 33% więcej wody, aniżeli stracił w czasie wypalania. Zbyt mała ilość wody powodu­je, że zarobiona masa będzie zbyt gęsta i nie rozprowadzi się homogennie podczas mieszania. Zbyt gęsta masa nie wypełnia dokładnie formy wycisku. Natomiast jeśli użyjemy więcej wody, nadmiar jej pozostanie w gipsie, rozluźniając wiązania kryształów, a gips po stwardnieniu będzie kruchy i porowaty. Zarabianie gipsu rozpoczyna się od wlania do miski gumowej odpowiedniej ilości wody destylowanej, przegotowa­nej lub odstanej. Następnie suchą łopatką nabiera się proszek gipsowy i rozsiewa po wodzie. Gips nasypuje się tak długo, aż zupełnie nasyci się wodą bez uprzedniego mieszania. Z chwilą, gdy następna porcja gipsu nie zwilży się wodą, należy zaprze­stać dosypywania i rozpocząć mieszanie papki gipsowej do jednakowej konsystencji. Podczas mieszania pozbawiamy masę gipsową cząsteczek powietrza. Jeżeli podczas sypania gipsu zauważymy nadmiar wody, można ją odlać. Natomiast nie wolno dolewać nowej porcji wody do już rozrobionego gipsu, ponieważ czyni to masę niejednolitą, miękką i kruchą. Mieszanie ma również wpływ na rozpuszczanie się gipsu w wodzie, dlatego nie wolno mieszać poszczególnych partii gipsu podczas dodawania proszku. Czas zestalania się gipsu może być sterowany. Czynniki sterują­ce dzielimy na dodatnie, czyli katalizatory przyśpieszające wiązanie gipsu, i ujemne, czyli inhibitory opóźniające wiązanie gipsu, oddziaływujące chemicznie, termicznie lub mechanicznie. Wszystkie wymienione czynniki zwiększają lub zmniejszają roz­puszczalność gipsu w wodzie, to znaczy podwyższają lub zmniejszają stopień nasycenia potrzebny do rozpoczęcia krystalizacji. Nowoczesne gipsy modelowe są miałkie i homogenne, posiadają chromatyczny wskaźnik fary ułatwiający przygotowanie modelu od momentu mieszania aż do jego ostatecznego wykonania. Zmieniająca się barwa modelu sygnalizuje kolejne fazy wiązania gipsu. Gipsy te cechują się tiksotro­pizmem (tiksotropowością) pozwalającym na odtworzenie najdrobniejszych szczegó­łów. Są odporne na ścieranie i ściskanie (np. Kromotypo firmy LASCOD).

C z y n n i k i  c h e m i c z n e . Katalizatory dodatnie stosuje się w pewnych określonych ilościach, których przekroczenie może przedłużyć lub skrócić czas wiązania gipsu. Należy pamiętać o tym, że katalizatory dodatnie zmniejszają twardość i zwiększają kruchość gipsu, dlatego można je stosować tylko do gipsu wyciskowego oraz do gipsu na tzw. modele orientacyjne i zwarciowe. Przy użyciu soli jako katalizatora po pewnym czasie ;wytrącają się na powierzchni modelu jej kryształki, co powoduje, że model zatraca ostrość kształtów.

Do katalizatorów zaliczamy: sól kuchenną (NaCl 0,5-3%), siarczan potasu (K₂S0₄ 2%), siarczan sodu (Na₂S0₄ 3-4%), tiosiarczan sodowy (Na₂S₂0₃ – 3%), chlorek glinu (AlCl₃ 3%). Czas wiązania gipsu skracają również kwasy: siarkowy, azo­towy, solny sole tych kwasów (oprócz siarczanu żelaza), a także sól kwasu bromowodo­rowego oraz ługi potasowy, sodowy amonowy. W praktyce używany jest najczęściej chlorek sodu ze względu dostępność oraz łatwe i bezpieczne zastosowanie.

Inhibitory zwiększają twardość modeli gipsowych, przedłużają czas wiązania się do 24 godzin, a nawet dłużej. Najczęściej stosowanymi katalizatorami ujemnymi są: boraks (Na₂B₄O₇ x 10H₂0) powyżej 1% i ałun glinowo-potasowy (K₂S0₄ Al₂S0₄) x 24H₂0 w ilości 1-2%. Podobnie działają wodne roztwory szkła wodnego, zsiadłe mleko, cukier, dekstryna, ocet, amoniak, kwas borowy; cytrynowy, mrówko­wy, wodorotlenek baru, gliceryna.

C z y n n i k i  t e r m i c z n e . Wiązanie gipsu przyśpiesza się przez zmiesza­nie go z wodą o temperaturze 30°C. Użycie zimnej wody i powyżej SO°C opóźnia czas wiązania gipsu.

C z y n n i k i  m e c h a n i c z n e . Czas zestalania się gipsu jest odwrotnie pro­porcjonalny do czasu jego zarabiania. Długie i powolne mieszanie skraca czas wiązania gipsu. Jednak ze względu na to, że długie i powolne zarabianie zwiększa rozszerzalność gipsu po stężeniu, tej metody nie stosuje się, aby skrócić czas wią­zania. Gips należy zawsze zarabiać intensywnie, krótko i dokładnie. Stosunek wa­gowy proszku gipsowego do wody wpływa znacznie na czas wiązania gipsu. Im mniej użyje się wody do rozrobienia gipsu, tym krótszy jest czas wiązania gipsu przy tym samym czasie mieszania. Rozszerzalność gipsu podczas wiązania jest zjawi­skiem niekorzystnym, powoduje zniekształcenie modeli, a stosunek ilościowy wody do gipsu oraz sposób mieszania ma duży wpływ na czas zestalania się i rozszerzal­ność (ekspansję) stwardniałego bloku gipsowego. Im dłuższy jest czas zestalania, tym mniejsza ekspansja. Zmniejszenie ekspansji gipsu można uzyskać przez użycie więk­szej ilości wody do rozrabiania, jednak uzyskane modele są niedostatecznie twarde. Twardniejący gips powiększa swoją objętość o około 1 %, a rozszerzalność liniowa wynosi około 0,3%. Ekspansję gipsu można zmniejszyć lub nawet wyeliminować przez dodanie katalizatorów i/lub inhibitorów. Inhibitory zmniejszają ekspansję gipsu, lecz jednocześnie przedłużają czas wiązania. Dlatego dodaje się również odpowied­niego przyspieszacza. Takim roztworem, który zmniejsza ekspansję gipsu do 0,06%, a jednocześnie nie przedłuża czasu wiązania, jest: boraks w ilości 0,6%, siarczan potasu 4%, alizaryna 0,004%. Boraks jest zatem inhibitorem, siarczan potasu katalizatorem. Alizaryna jest barwnikiem czerwonym, zwanym „czerwienią turecką”, która działa również opóźniające na czas wiązania gipsu, lecz służy przede wszyst­kim jako barwnik do gipsu wyciskowego. Aby uniknąć zabarwienia gipsu modelo­wego na różowo, zamiast alizaryny stosuje się boraks. Gips rozrobiony tym roztwo­rem tężeje po 3 minutach, a całkowita jego rozszerzalność po 24 godzinach wynosi około 0,06%. Dodatki chemiczne zmniejszające rozszerzalność dodawane są przez producentów do proszku gipsowego i w tej postaci dostarczany jest użytkownikowi. Wszystkie modele robocze, tzn. te, na których wykonuje się protezy, powinny być wykonane z gipsu twardszego aniżeli czysty gips alabastrowy lub modelowy. Twar­dość i wytrzymałość modeli gipsowych można zwiększyć przez dodawanie niektó­rych substancji chemicznych do proszku lub do wody używanej do zarabiania papki gipsowej. Gotowe modele możemy również utwardzić przez powlekanie ich po­wierzchni odpowiednimi środkami chemicznymi. W praktyce jednak najczęściej korzysta się z pierwszej metody, z tym że substancje chemiczne są dodawane do gipsu półwodnego przez wytwórcę i dostarczane dla użytkownika w formie tzw. gipsów utwardzonych. Gips utwardzony może występować pod różnymi nazwami, np. gips marmurowy, parianowy, lub firmowymi, np. „Moldano”, „Plaster” itp. Dla odróżnienia od zwykłego gipsu modelowego gipsy utwardzone są zabarwione na kolor żółty, niebieski lub seledynowy. Zwiększenie twardości gipsu można przepro­wadzić w warunkach pracowni techniczno-dentystycznej przez dodanie do gipsu 5% cementu budowlanego, 1-2% boraksu lub mieszaniny tlenku magnezu; fosforanu wapnia i chlorku magnezu. Gipsy utwardzone wiążą mniejszą ilość wody aniżeli zwykłe. Zarabia się je gęściej, zachowując stosunek proszku do wody 3:ł. Twardość i wytrzymałość modeli gipsowych można zwiększyć także przez: gotowanie modeli w stearynie lub parafinie, powlekanie powierzchni modelu 20% alkoholowym roz­tworem szelaku, powlekanie roztworem szkła wodnego (może ono jednak zmienić kształt modelu na skutek zatrzymania się w zachyłkach i wytworzenia w tych miejscach grubszej powierzchni), moczenie modelu w nasyconym roztworze sody (wówczas na powierzchni modelu powstaje twarda warstewka węglanu wapnia) moczenie w gorącym 10% roztworze siarczanu baru; gotowanie w nasyconym roztwo­rze boraksu przez 30 minut. Do wykonania modeli roboczych, używa się gipsów utwardzonych. Zapewnia to twardość całego modelu, a nie tylko jego powierzchni. Utwardzanie powierzchni modelu jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy model ma służyć jako eksponat lub jest ortodontycznym modelem kontrolnym i musi być dłużej przechowywany.

W przebiegu planowania i leczenia stomatologicznego, obejmującego m.in. wykonawstwo protez bądź aparatów ortodontycznych, niezbędne jest wykonanie modelu (mikromodelu), będącego repliką uzębie­nia (pojedynczych zębów) i/lub otaczających je tkanek jamy ustnej, otrzymaną metodą odlewu z pobranego wcześniej wycisku.

Materiały modelowe powinny charakteryzować się następującymi właściwościami:

a)             dużą wytrzy­małością mechaniczną, zapobiegającą uszkodzeniu mo­delu, zwłaszcza repliki zębów, oraz bardzo

b)            dużą twardością zapobiegającą uszkodze­niu powierzchni modelu w trakcie modelowania uzupełnienia protetycznego.

c)             dokładnością – zdolnością odwzorowania najdrobniejszych szczegółów zarejestrowanych w wycisku.

d)            stabilnością chemiczną i zachowaniem wier­ności kształtów (powinny wykazywać niewielkie zmiany objętości w trakcie twardnienia).

e)             zgodnością z masami wyciskowymi, zwłaszcza nie powinna zachodzić żadna reakcja w momencie styku obu tych materiałów.

f)             odpowiednio kontrastowym kolorem, pozwala­jącym na odróżnienie osadzonych na modelu innych materiałów, np. modelowanego wosku czy porcelany.

g)            łatwością użycia i niską ceną.

Służą do rewizji zębodołu oraz do wygładzania ostrych brzegów kostnych po extrakcji.

Są 2 rodzaje łyżeczek: proste (do szczęki) oraz zagięte pod kątem (do żuchwy).

Ich wielkość musi być adekwatna do apexu.

1)    Dżwignie proste.

Dźwignia Beina : jest to dźwignia tępa. Część pracująca ma kształt łyżeczki. Może być szeroka lub wąska.

Zastosowanie:

• Odseparowanie więzadła okrężnego wszystkich zębów.
• Odseparowanie korzeni zębów wielokorzeniowych.
• Usuwanie pojedyńczych korzeni wszystkich zębów.
• Usuwanie dolnych zębów mądrości, przy spełnionych warunkach – korzenie łukowato wygięte ku tyłowi, obecne zęby 6 i 7.

2)       Dżwignie boczne  (tylko do żuchwy).

Dźwignia Beina boczna: Część pracująca taka jak w dżwigni Beina prostej. Może być do strony prawej lub lewej.

Zastosowanie:

• Odseparowaniw więzadła okrężnego zębów dolnych.
• Usuwanie korzeni zębów dolnych.

Dźwignia boczna ostra: służy do usuwania pojedyńczych korzeni zębów wielokorzeniowych dolnych przy usuniętym jednym korzeniu i cienkiej lub nieobecnej przegrodzie międzykorzeniowej.

Korzenie muszą być wcześniej odseparowane i jeden z nich usunięty.

Dźwignię wkłada się w miejsce po usuniętym korzeniu i usuwa korzeń sąsiedni.

dżwignia tzw.” prawa” : korzeń dystalny po stronie prawej

korzeń mezjalny po stronie lewej.

dźwignia tzw. “lewa” : korzeń mezjalny po stronie prawej

korzeń dystalny po stronie lewej.

Dżwignia Wintera: Rękojeść i trzon pod kątem prostym, a część pracująca łukowato wygięta Zastosowanie j.w , ale przy zachowanej masywnej przegrodzie międzykorzeniowej.

Dźwignia Lecluso: Służy tylko do usuwania dolnych zębów mądrości przy warunkach zachowanych tak jak przy dźwigni prostej Beina.

Paradontoza to inaczej zapalenie przyzębia. Jest to choroba, która objawia się infekcją tkanek przyzębia, która w skrajnych przypadkach nie leczona może prowadzić do rozchwiania a nawet utraty zębów. Przyzębie to wszystkie tkanki, które otaczają ząb i które sprawiają, że trzyma się on bardzo mocno w szczęce. Jeśli nie dbamy poprzez odpowiednią higienę jamy ustnej zarówno o stan naszych zębów oraz stan tkanek przyzębia, to możemy mieć pewność, że schorzenie w postaci paradontozy prawie na pewno nas dopadnie. Wśród innych przyczyn, które mogą wpływać na powstawanie paradontozy, możemy wymienić choroby takie jak cukrzyca oraz zaburzenia metabolizmu. W ich wyniku może dojść do pojawienia się tego schorzenia. Również bardzo ważną przyczyną mogą okazać się różnorodne czynniki, które mogą wywoływać stany zapalne oraz wady zgryzu, które prowadzą do zmian w przyzębiu. Jednak najpopularniejszą przyczyną jest osad oraz kamień nazębny wraz z drobnoustrojami.

Jeśli nie dbamy odpowiednio o nasze zęby, jeśli nie szczotkujemy ich codziennie i nie pojawiamy się na wizytach kontrolnych u stomatologa, to możemy sami doprosić się o paradontozę. Jak się ona objawia? Najpierw na naszych zębach tworzy się kamień, który powstaje z połączenia płytki bakteryjnej i nieusuniętych resztek jedzenia. Kamień ten stale drażni dziąsła i sprawia, że pojawia się na nich obrzęk oraz krwawienie. Jeśli w tym momencie nie rozpocznie się leczenia, to kamień będzie jeszcze bardziej wdzierał się z nasze dziąsła, a wtedy jeśli dojdzie do odsłonięcia szyjek zębowych, to tkanki przyzębia, które trzymają nasze zęby w ryzach, zaczną zanikać, a zęby- wypadać. Żeby do tego nie dopuścić należy udać się do lekarza.

Lekarz, który leczy choroby przyzębia, to lekarz periodontolog. Taki specjalista może uratować naszą szczękę i zęby, o ile odpowiednio poddamy się leczeniu. Leczenie to składa się z kilku etapów. Pierwszym z nich jest zrobienie panoramicznego zdjęcia rentgenowskiego naszej żuchwy oraz szczęki. Należy również bezwzględnie usunąć wszystkie stany zapalne, które pojawiły się w jamie ustnej oraz usunąć kamień nazębny. W późniejszych etapach leczenia stosować można następujące metody: biostymulację, kiretaż, odbudowę tkanek czy przeszczep kości. Wybór metody zależy od zaawansowania urazu czy ubytku zębów.

Leczenie powinno być jednak traktowane zawsze jako ostateczność. Najlepiej byłoby w ogóle nie dopuszczać do sytuacji, w której może pojawić się paradontoza. Aby to zrobić, wystarczy stosować prostą profilaktykę. Dzięki niej można nie tylko ustrzec się przed tą chorobą, ale również powstrzymać jej rozwój, jeśli już się ona w naszej jamie ustnej pojawi. Żeby to zrobić, wystarczy stosować się do kilku prostych zasad. Po pierwsze przynajmniej dwa razy dziennie należy myc zęby, a po wszystkim stosować nitkę dentystyczną do usunięcia resztek z przestrzeni znajdującej się między zębami. Po drugie należy po każdym zjedzonym posiłku przepłukać usta wodą lub najlepiej- płynem do dezynfekcji jamy ustnej. Zaleca się również żucie bezcukrowej gumy do żucia po każdym posiłku. Po trzecie przynajmniej dwa razy do roku należy odwiedzać swojego stomatologa i w miarę potrzeby decydować się o usunięcie kamienia nazębnego. Jeśli będziemy trzymać się tych kilku prostych zasad, to na pewno schorzenie, jakim jest paradontoza, nie będzie nam grozić.

Czasem zdarza się tak, że do leczenia paradontozy niezbędna będzie pomoc chirurga. Dzieje się tak wówczas, gdy zapalenia zaatakuje ząb i tkankę w taki sposób, ze przeniknie aż do kości. Wtedy niezbędna jest interwencja chirurgiczna w postaci odbudowania zniszczonego fragmentu szczęki i żuchwy.

Implantologia to dziedzina, która w ostatnich latach była jedną z najszybciej rozwijających się dziedzin, które powiązane są ze stomatologią. Dzięki temu rozwojowi praktycznie każdy, kto w dowolnym wieku utraci całość lub część uzębienia, może je w pewnym sensie odzyskać, decydując się na wstawienie implantów.

Czym jest implant? Implant dentystyczny to śrubka, która zrobiona jest z tytanu. Śrubka ta może mieć długość od mniej więcej ośmiu do szesnasty milimetrów. Jej grubość kształtuje się w granicy od dwóch i pół milimetra do sześciu milimetrów. Wszystko zależy od wielkości zęba, który ta śrubka oraz jej „obudowa” będzie miała zastępować. Leczenie implantologiczne polega na tym, by w odpowiedni sposób wszczepić tytanowi implant. Śruba, zrobiona z tytanu, zostaje przytwierdzona do kości szczęki, po czym następuje tzw. osteointegracja- biologiczne i mechaniczne połączenie się implantu z kością szczęki. Na tak przygotowanym gruncie na implancie tym odtwarza się ząb, który został utracony.

Leczenia implantologicznego nie da się niestety przeprowadzić w ciągu jednej czy dwóch wizyt. Jest to niestety proces czasochłonny. A wszystko dlatego, że integracja wszczepionego w kość implantu trwać może mniej więcej od trzech do sześciu miesięcy. Oczywiście etap protetyczny jest już krótszy- odbudowa zęba na implancie nie wymaga zbyt wiele pracy. Zabieg implantacji jest zabiegiem, do którego stosuje się znieczulenie miejscowe, o takiej mocy jak przy usuwaniu zęba. Nie jest zatem zbytnio bolesnym przeżyciem. Jest również zabiegiem stosukowo bezpiecznym. Niektórzy lekarze twierdzą nawet, że jest on dużo bardziej bezpieczny, niż niektóre typowe zabiegi dentystyczne. Implant jest bowiem całkowicie sterylny i nie wywołuje żadnych alergii ani nie stanowi zagrożenia związane z pojawieniem się bakterii w naszej jamie ustnej.

Czy każdy pacjent może mieć wstawiony implant? Niestety nie. Jest kilka powodów, które całkowicie eliminują pacjenta w zakresie możliwości wstawienia implantu. Wśród nich wyróżniamy przede wszystkim choroby psychiczne, układowe, niewyrównaną cukrzycę, zaniki tkanki kostnej czy brak podstawowych nawyków higienicznych. Jednak w niektórych przypadkach, takich jak na przykład palenie papierosów, zła higiena jamy ustnej czy choroby przyzębia wstawienie implantów jest możliwe, jednak dopiero po wyeliminowaniu czynników, które uniemożliwiają wykonanie tego zadania.

Stosowanie implantów statystycznie sprawdza się w 96%, czyli zaledwie 4% implantów nie przyjmuje się- czyli następuje brak integracji implantu z kością. Jest to znikomy odsetek, który świadczy o tym, iż jest to zabieg bezpieczny i zasadniczo zawsze się sprawdza. Jeśli natomiast chodzi o gwarancję wytrzymałości implantu, to trudno dokładnie i jednoznacznie odpowiedzieć. Sam materiał, z jakiego zrobiony jest implant, jest bardzo wytrzymały. Co innego jednak ludzki organizm, w którym implant ten się znajduje. Nikt nie może dać gwarancji na to, że nie dotknie nas jakaś choroba czy uraz, który sprawi, że zmieszczony w naszej szczęce implant może ulec zniszczeniu lub obluzowaniu. Zwykle jednak jeśli pacjent utrzymuje prawidłową higienę jamy ustnej, jeśli regularnie pojawia się na kontrolnych wizytach u lekarza specjalisty, to taki implant bez problemy może wytrzymać nawet 20 lat. Trzeba jednak mieć na uwadze to, co się dzieje w naszej jamie ustnej i każdą nieprawidłowość czy odczucie, że coś się dzieje z naszym implantem należy zgłaszać do lekarza, który nam ten implant zakładał. Wówczas możemy mieć pewność, że dołożyliśmy wszelkich starań, by wytrzymał on jak najdłużej.

Lekarz dentysta to osoba, która zajmuje się stosowaniem wiedzy stomatologicznej w praktyce. Specjalista te zajmuje się leczeniem schorzeń, które dotykają nasze zęby. Ponadto lekarz dentysta zajmuje się leczeniem schorzeń jamy ustnej oraz obszaru nazywanego twarzoczaszką. Tytuł ten w naszym kraju można uzyskać po odbyciu pięcioletnich studiów na jednej z polskich uczelni medycznej (oczywiście na kierunku lekarsko- dentystycznym). Natomiast prawo do samodzielnego wykonywania zawodu otrzymuje się dopiero po tym, jak odbędzie się roczny staż podyplomowy. Proces zdobywania prawa do samodzielnego wykonywania zawodu zakończony jest zdaniem LDEP- Lekarsko- Dentystycznego Egzaminu Państwowego. Wiele osób, a już szczególnie małe dzieci, bardzo boją się wizyty u dentysty. Kojarzy się ona z czymś bardzo nieprzyjemnym. W większości przypadków spowodowane jest to tym, iż pierwsza wizyta u takiego lekarza była przykrą koniecznością, powodowaną ogromnym bólem zęba u dziecka, czy koniecznością wyrywania zębów. Jeśli pierwsza wizyta kojarzyła się tylko i wyłącznie z bólem, oraz nieprzyjemnymi odgłosami, to każda następna wizyta niestety może się z tym samym kojarzyć, przez co chodzenie do dentysty do końca życia może być dla nas bardzo stresujące. Co zatem zrobić, by nie bać się wizyty u dentysty? Przede wszystkim nie należy bać się takiej wizyty. Strach przed lekarzem tylko potęguje nasze negatywne odczucia i ból. Jeśli na przykład chodzi o dzieci, to rodzice często straszą je lekarzem dentystą, jak te są niegrzeczne- to zupełnie niedorzeczne podejście. Powinno się do tematu podejść na spokojnie- porozmawiać z maluchem, wytłumaczyć mu kim jest taki lekarz i dlaczego musimy się u niego pojawić. Poza tym można próbować zamienić wizytę u takiego lekarza w zabawę, w zdobywanie nowych umiejętności, które później nasze dziecko będzie mogło uskuteczniać na swoich lalkach czy zabawkach. To prawda, że leczenie stomatologiczne często niesie ze sobą ból. Dlatego też nie jest wskazane, by od najmłodszych lat okłamywać dziecko, że wizyta u dentysty nie będzie bolała. Zwykle mija się to z prawdą, chociaż lekarze robią co mogą, by ten ból uśmierzyć. Zatem najlepiej jest, by dziecko- a również dorosłego- przygotować na te ból. Staje się on łatwiejszy do zniesienia, jeśli porównamy go do czegoś nam wszystkim znanego: na przykład wstrzyknięte znieczulenie można porównać do ugryzienia komara. I już wiadomo, czego się można spodziewać. Kiedy należy udać się do lekarza dentysty? Zwykle kierujemy się do gabinetu takiego lekarza, kiedy boli nas ząb, lub dzieje się z nim coś dziwnego. Wówczas, działając w pewnym sensie po przymusem, pojawiamy się u takiego specjalisty i prosimy o pomoc. Coraz częściej jednak pojawiają się pacjenci, którzy raz czy dwa razy do roku umawiają się na wizyty czysto profilaktyczne. Badają swoja jamę ustną i zęby tak często, jak tylko można, by zapobiegać powstawaniu jakichkolwiek schorzeń. Taka profilaktyka na pewno przynosi zakładane efekty. Każde schorzenie, każdą dziurkę w zębie można odpowiednio wcześnie wykryć i zająć się jej leczeniem, co na pewno w początkowym stadium rozwoju danej dolegliwości będzie dużo szybsze i co najważniejsze- dużo tańsze. Do takiego lekarza udajemy się również wówczas, gdy chcemy uzupełnić ubytki w zębach, wybielić je, zalakować czy wykonywać wiele innych czynności, które mają za zadania poprawić wygląd i estetykę naszego uzębienia. Poprzez parę prostych tricków lekarz taki może sprawić, że po kilku wizytach nasz uśmiech będzie olśniewał, a zęby będą wyglądały lepiej niż zwykle.