Znajduje się on na podniebieniu twardym na granicy między ruchomą i nieruchomą błoną śluzową.

Znieczulenie wewnątrzustnie.

Igłę ustawiamy  0,5 cm do przodu od granicy podniebienia twardego i miękkiego i około 1 cm przyśrodkowo od grzbietu wyrostka zębodołowego.

Wkłuwamy się maxymalnie prostopadle, aż do oporu kostnego.

Aspirujemy !

Podajemy środek znieczulający.

Efekt znieczulenia:

• całe podniebienie miękkie z języczkiem i migdałkami

• podniebienie twarde do wysokości zebów przedtrzonowych

Otwór znajduje się pod brodawką przysieczna (bardzo unerwiona). Znieczulenie wewnątrzustne.

Igłę ustawioną równolegle do podniebienia wkłuwamy pod brodawkę.

Zmieniamy ustawienie igły na prostopadłe i wchodzimy do otworu i kanału przysiecznego.

Aspirujemy !

Podajemy ok. 1,5 cm środka.

Efekt znieczulenia

• błona śluzowa podniebienia od kła do kła (-3-,+3+)

• dolny przewód nosowy

Polega na podaniu leku bezpośrednio w okolicę pnia nerwowego. Przerwanie przewodnictwa powoduje znieczulenie całej okolicy unerwianej przez dany nerw.

Mejsca podania w szczęce :

-  otwór podoczodołowy

-  otwór przysieczny

-  otwór podniebienny większy

-  guzy szczęki

Miejsca podania w żuchwie:

-  otwór bródkowy

-  otwór żuchwy

Polega na podaniu leku bezpośrednio w okolicę znieczulenia. Lek rozmieszcza się w tkance łącznej i znieczula zakończenia nerwowe.
szczęka :
1) od strony przedsionka miejscem wkłucia jest sklepienie przedsionka (granica)
Igłę ustawiamy ściętą stroną do kości .
• Wkłuwamy się w rzucie usuwanego zęba równolegle do jego długiej osi ,
maxymalnie na wysokość 1 cm.
• Wkłuwamy się prostopadle przy sąsiednim zębie , po wkłuciu koniec igły znajduje się przy usuwanym zębie
Podajemy 1 cm środka znieczulającego.
2) od strony podniebienia
Igłę ustawiamy ściętą stroną do kości.
Wkłuwamy sie 0,5 cm od brzegu dziąsła na wysokości usuwanego zęba. Następnie igłę ustawiamy prostopadle (lekko skośnie).
Podajemy małą ilość środka (2-3 kreski) – bo jest to znieczulenie podokostnowe.
Objaw podania – anemizacja wokół igły.
żuchwa:
1) od strony przedsionka j.w.
2) od strony jamy ustnej
Wkłuwamy się prostopadle w rzucie usuwanego zęba. Ze względu na pochylenie dolnych zębów
częściej stosuje się znieczulenie przewodowe.

Chirurgia szczękowo-twarzowa – dziedzina medycyny zajmująca się leczeniem operacyjnym schorzeń jamy ustnej, części twarzowej głowy – aż po dół przedni czaszki włącznie – oraz szyi. Ze względu na zasięg, coraz częściej specjalność ta określana jest jako chirurgia czaszkowo-szczękowo-twarzowa. Jest podspecjalnością stomatologii oraz chirurgii. Wyłoniła się na przeł. XIX i XX w. z chirurgii ogólnej. Obejmuje chirurgię stomatologiczną, onkologię, traumatologię i chirurgię plastyczną części twarzowej czaszki. W większości krajów Unii Europejskiej do uzyskania tej specjalności wymaga się dyplomu lekarza i lekarza dentysty. W Polsce jest to jedna z trzech specjalności (obok epidemiologii i zdrowia publicznego) w których kształcić się mogą zarówno lekarze jak i lekarze dentyści. Dla lekarzy posiadających oba dyplomy istnieje odrębny, skrócony program specjalizacji.

Lasery a zdrowie
Pojawienie się laserów w świecie medycyny rzuciło nowe światło na wiele problemów problemów i sposoby ich rozwiązywania. Lasery mogą zastępować skalpele w sali operacyjnej i ułatwiają bezpieczniejsze, szybsze i skuteczniejsze wykonywanie niektórych delikatnych zabiegów. Otwierają też drogę do bezbolesnych wizyt w gabinecie dentysty.
W tradycyjnej chirurgii wszystkich cięć dokonuje się za pomocą skalpela. Ale cięcia wykonane skalpelem krwawią, a w niektórych częściach ciała operowanie skalpelem jest utrudnione. Teraz chirurdzy dostali do rąk nowe narzędzie – skalpel laserowy. Bardzo skupiona wiązka tnie tkankę. Światło lasera zostaje doprowadzone do zakończenia skalpela za pośrednictwem światłowodu.
W wielu bardzo delikatnych operacjach, jak w chirurgii mózgu, skalpele laserowe są używane do wykonywania cięć subtelniejszych od włosa ludzkiego. Skalpele laserowe ograniczają także krwawienia pooperacyjne, ponieważ ciepło, jaki wydzielają, zgrzewa przecinane naczynia krwionośne.
Leczenie oczu i zębów
Osoby posługujące się laserami muszą być bardzo ostrożne i używać specjalnych okularów chroniących oczy przed światłem, które może uszkodzić wzrok, a nawet spowodować ślepotę. Ale właściwie użyty laser może być ratunkiem dla oczu. Może zostać użyty do leczenia chorób oczu, poprawiania widzenia, a czasem nawet przywracać wzrok – szybko i przy minimum cierpienia pacjenta.
W diagnostyce oczu do badania siatkówki, światłoczułej błony wyścielającej wnętrze gałki ocznej, okuliści stosują skanujące oftalmoskopy laserowe. W przypadkach wad siatkówki wiązka laserowa może poprzez soczewkę oka zostać skupiona na uszkodzeniach siatkówki i posłużyć do ich spojenia. Laser może także zostać użyty do ponownego przytwierdzenia odklejonej siatkówki.
U dentysty
Większość ludzi uważa plombowanie zębów za denerwujący i bolesny zabieg. Poza tym trwałość plomb nie przekracza pięciu lat, wykruszają się i wymagają wymiany. Jednak w nowoczesnych gabinetach stomatologicznych dentysta używa lasera do bezbolesnego leczenia i wypełniania ubytków.
Za pomocą wiązki światła ultrafioletowego lasera ekscymerowego dentysta unicestwi tylko zniszczoną część zęba. Ten sposób wiercenia jest bezbolesny. Dalszemu procesowi rozkładu zapobiegnie inny laser, którym przed wypełnieniem ubytku zabije się wszystkie bakterie.
Wybielanie znamion
Czerwone znamiona na skórze są wywołane podskórną siecią drobniutkich żyłek. Takie znamiona często daje się wybielić lub usunąć za pomocą laserów. Do tego zabiegu lekarze wybierają lasery emitujące fale świetlne najsilniej pochłaniane przez naczynia krwionośne pacjenta. Zazwyczaj używa się do tego laserów z parami miedzi albo barwnikowych. Absorbowana energia lasera wywołuje reakcje chemiczne, w wyniku których brzydkie przebarwienie w znacznym stopniu blednie.

Lekarz w Londynie