Chirurgia plastyczna to często usługi dla bogatych ludzi, próbujących poprawić swoją urodę, jednakże należy pamiętać, że to również czasami jedyny ratunek dla ludzi z obrażeniami skóry, poparzeniami czy ranami ciętymi.

O prostych czynnościach chirurgii plastycznej wzmianki można znaleźć już w dokumentach z przed kilkuset lat. Zabiegi te jednak były nieudolne i niedokładne. Często kończyły się tragicznie. Przykładowo w XV wieku Heinrich von Pfolspeundt opisał zabieg korekty nosa psa. Wyciął on kawałek skóry z innej części ciała psa i przeniósł ją w okolice nosa. Wciąż jednak zabiegi takie były nieskuteczne i często kończyły się zakażeniami. Pierwsza operacja plastyczna została wykonana przez Amerykanina Johna Mettauera. W 1827 roku przeprowadził on zabieg na sobie samym. Nowozelandczyk Sir Harold Gillies wymyślił specjalne zastrzyki, a wraz z kuzynem opracował specjalne płomienie do operacji i zastrzyki. Operacje przeprowadzał w założonym przez siebie klubie. Starał się on zrekonstruować elementy twarzy i ciał żołnierzy, którzy zostali poszkodowani podczas II-giej wojny światowej.

Obecnie chirurgia plastyczna cieszy się dużym powodzeniem i uznaniem. Nie jedna gwiazda Hollywood poddała się operacji plastycznej. Niektóre nie przyznają się do tego, inne wręcz przeciwnie – chwalą się nowym biustem. Rekordzistką pod względem ilości takich operacji wydaje się gwiazda muzyki – Cher. W ciągu kilkudziesięciu lat kariery jej oblicze zmieniało się wiele razy dzięki licznym operacją twarzy, biustu oraz innych części ciała. W Polsce coraz więcej osób decyduje się na tego typu operacje. Przykładem może być Doda czy Mandaryna, które nie ukrywają faktu, iż poprawiły sobie biust.

Plastyka brzucha inaczej zwana abdominoplastyką jest skierowana dla wielu osób które są niezadowolone z wyglądu swojego brzucha. O ile czasami może być to spowodowane po prostu nadwagą, o tyle w większości takich wypadków utrzymywanie diety i ćwiczenia nie zapewnią oczekiwanej poprawy. Szczególnie dotyczy to kobiet, które po przejściu ciąży zauważyły rozluźnienie się powłok brzusznych i często powstanie nieestetycznych rozstępów skórnych. Do tej grupy należą także kobiety i mężczyźni którzy z wiekiem doznali rozluźnienia powłok brzusznych, często spowodowanym dużymi wahaniami wagi. Zabieg plastyki brzucha, zwany popularnie „tummy tuck” może nie tylko przywrócić napięcie głębokich powłok brzucha ale również usunąć zwiotczałą, pokrytą rostępami skórę brzucha.

Operacja polega na usunięciu nadmiaru skóry i tkanki podskórnej w środkowej i dolnej części powłok brzucha a także na wzmocnieniu mięśni ściany brzucha.
Można w ten sposób osiągnąć efekt spłaszczenia brzucha a także prawidłowego napięcia powłok brzucha.
Najczęściej wykonuje się korekcję powłok brzusznych u kobiet po przebytych ciążach, u których mięśnie brzucha uległy rozciągnięciu, a skóra utraciła zdolność obkurczania się.

Utrata elastyczności skóry u starszych osób, wcześniej otyłych, następnie z utratą wagi, także jest częstym powodem podejmowania decyzji operacji.

Zabieg operacyjny wykonywany u osób z nadmiarem skóry w okolicy brzucha spotykanej przy otyłości lub po przebytej ciąży.

Procedura przeprowadzona jest w znieczuleniu ogólnym. Po zabiegu pobyt w klinice do kilku dni w zależności od ogólnego stanu pacjenta. Zdjęcie szwów po 14 dniach.

Wymagania:

- badania: grupa krwi, morfologia, układ krzepnięcia krwi, OB., glikemia,
jonogram, EKG, RTG klatki piersiowej,
- do zabiegu 6 godzin na czczo (bez jedzenia i picia)
- ogólny stan zdrowia dobry.

Służą do rewizji zębodołu oraz do wygładzania ostrych brzegów kostnych po extrakcji.

Są 2 rodzaje łyżeczek: proste (do szczęki) oraz zagięte pod kątem (do żuchwy).

Ich wielkość musi być adekwatna do apexu.

1)    Dżwignie proste.

Dźwignia Beina : jest to dźwignia tępa. Część pracująca ma kształt łyżeczki. Może być szeroka lub wąska.

Zastosowanie:

• Odseparowanie więzadła okrężnego wszystkich zębów.
• Odseparowanie korzeni zębów wielokorzeniowych.
• Usuwanie pojedyńczych korzeni wszystkich zębów.
• Usuwanie dolnych zębów mądrości, przy spełnionych warunkach – korzenie łukowato wygięte ku tyłowi, obecne zęby 6 i 7.

2)       Dżwignie boczne  (tylko do żuchwy).

Dźwignia Beina boczna: Część pracująca taka jak w dżwigni Beina prostej. Może być do strony prawej lub lewej.

Zastosowanie:

• Odseparowaniw więzadła okrężnego zębów dolnych.
• Usuwanie korzeni zębów dolnych.

Dźwignia boczna ostra: służy do usuwania pojedyńczych korzeni zębów wielokorzeniowych dolnych przy usuniętym jednym korzeniu i cienkiej lub nieobecnej przegrodzie międzykorzeniowej.

Korzenie muszą być wcześniej odseparowane i jeden z nich usunięty.

Dźwignię wkłada się w miejsce po usuniętym korzeniu i usuwa korzeń sąsiedni.

dżwignia tzw.” prawa” : korzeń dystalny po stronie prawej

korzeń mezjalny po stronie lewej.

dźwignia tzw. “lewa” : korzeń mezjalny po stronie prawej

korzeń dystalny po stronie lewej.

Dżwignia Wintera: Rękojeść i trzon pod kątem prostym, a część pracująca łukowato wygięta Zastosowanie j.w , ale przy zachowanej masywnej przegrodzie międzykorzeniowej.

Dźwignia Lecluso: Służy tylko do usuwania dolnych zębów mądrości przy warunkach zachowanych tak jak przy dźwigni prostej Beina.

Są to kleszcze nieanatomiczne. Są podwójnie wygięte (przed i za  zamkiem). Ich ramiona są również wygięte. Działają na zasadzie dźwigni jednoramiennej. Kleszcze te nie różnicują się na strony

1)    kleszcze wąskie – ich dzioby stykają się.służą do usuwania korzeni wszystkich zębów. Mogą być używane do usuwania siekaczy dolnych.

2)    kleszcze średnie –  ich dzioby mogą się stykać, ale nie muszą.Służą do usuwania zębów przednich –5-,+5+.

3)    Kleszcze szerokie – Służą do usuwania zębów trzonowych.

Są to kleszcze anatomiczne, dopasowane do przekroju szyjki zęba. Oddzielne kleszcze są dla szczęki i dla żuchwy. Inna jest też budowa kleszczy służących do usuwania korzeni (ich dzioby schodzą się) oraz całych zębów (ich dzioby nie zchodzą się).

SZCZĘKA

1) Całe zęby

a) kleszcze proste – do usuwania siekaczy  kłów

b) kleszcze esowate – do usuwania przedtrzonowców (mają dzioby w kształcie litery S).

c) kleszcze do usuwania zębów trzonowych górnych po stronie lewej i prawej (mają na

jednym z dziobów trzpień który wnika między korzenie policzkowe.ich dzioby są esowate.

d) kleszcze bagnetowate (ósemkowe) – do usuwania zębów trzonowych trzecich w szczęce.

Są zagięte na zamku i przy dziobach. Nie mają trzpieni. Wprowadza się je równolegle do

Wyrostka zębodołowego.

2) korzenie zębów

a) kleszcze szerokie – mają szersze dzioby

b) kleszcze wąskie – mają węższe dzioby.

ŻUCHWA

Kleszcze dolne są zagięte na zamku. Wprowadza się je prostopadle do wyrostka

zębodołowego.

1) Całe zęby

a) grupa przednia – kleszcze do usuwania siekacz, kłów i przedtrzonowców.

Posiadają one wąskie nieschodzące się dzioby.

b) grupa trzonowców – posiadają 2 trzpienie na dziobach (wchodzą one między korzenie).

c) kleszcze poprzeczne – specjalne do usuania dolnych zębów mądrości. Mają 2 trzpienie, ale ze względu na to, że 8 są daleko w łuku wprowadza się je równolegle do części zębodołowej żuchwy.

2) korzenie zębów

Do usuwania korzeni zębów dolnych służą kleszcze szerokie lub wąskie. Nie ma podziału na strony i grupy. Wszystkie są wygięte na zamku.

Znajduje się n na wysokości drugich przedtrzonowców. Znieczulenie wykonuje się dwiema metodami.
1) metoda wewnątrzusyna

Miejsce wkłucia znajduje się na wysokości pierwszego trzonowca.

Igłe kierujemy do przodu, przyśrodkowo i do dołu.

Wkłuwamy się do otworu.

Aspirujemy !

Podajemy środek znieczulający (   cm).

2) metoda zewnątrzustna

Miejsce wkłucia – za kącikiem ust, 1 cm nad dolną krawędzią trzonu żuchwy.

Igłę kierujemy do góry.

Aspirujemy !

Podajemy środek znieczulający.

Efekt znieczulenia:

• błona śluzowa wyrostka zębodołowego do przedtrzonowców
• warga dolna.

Wykonywane wtedy gdy nie można podać środka wewnątrzustnie np. przy szczękościsku.

Metoda Cieszyńskiego ( od dołu)

Pacjent odchyla głowę maxymalnie do boku.

Wyczuwamy palcami kąt żuchwy i tylną krawędż gałezi żuchwy.

Wkłuwamy się pod kąt żuchwy ok. 1 cm od tylnej krawędzi żuchwy równolegle do palca

na głębokość 1-1,5 cm.

Aspirujemy !!!

Podajemy środek znieczulający ( 1 cm)

Metoda Jarząba (od tyłu)

Lokalizujemy kąt żuchwy i skrawek ucha. Odległość tą dzielimy na pół.

Wkłuwamy się w wyznaczone miejsce pod gałąź żuchwy na ok. 1 cm.

Aspirujemy !

Podajemy środek znieczulający.

Metoda Weissbrama:

Znieczulenie obejmuje 3 nerwy:policzkowy, językowy, zębodołowy dolny. Biegną one blisko przy wyrostku dziobiastym.

Przy maxymalnie rozwartych ustach wyznaczamy powierzchnię żującą górnych trzonowców.

Wkłuwamy się ok. 1 cm poniżej powierzchni żującej w/w zębów prostopadle do błony śluzowej

aż do oporu kostnego.

Aspirujemy !

Podajemy środek znieczulający.

Otwór ten znajduje się na wewnętrznej stronie gałęzi żuchwy. Znieczulenie możemy wykonać wewnątrz- i zewnątrzustnie.

1)znieczulenie wewnątrzustne

Pacjent  maxymalnie rozwiera usta.

Palcem lewej ręki lokalizujemy przednią krawędź gałezi żuchwy.

Przesuwamy palec do trójkąta zatrzonowcowego.

Igłe ustawiamy na przedtrzonowcach strony przeciwnej

Wkłuwamy się 1 cm powyzej palca w podstawę fałdu skrzydłowo-żuchwowego.

Igłę wprowadzamy do oporu kostnego (koniec jest na wysokości otworu żuchwowego).

Aspirujemy !

Podajemy 1 cm środka znieczulającego.

Wycofujemy delikatnie igłę i podajemy śródtkankowo 0,5 cm środka, aby znieczulić nerw

językowy.

Efekt znieczulenia

Po stronie podania.

• zęby dolne
• warga dolna skóra brody
• koniuszek lub ½ języka
• dno jamy ustnej

Znajduje się na tylnej powierzchni podskroniowej. Znieczulenie wewnątrzustne.

Palcem lewej ręki lokalizujemy grzebień jarzmowo-zębodołowy.

Wkłuwamy się za grzebień w sklepieniu błony śluzowj na ok. 1-1,5 cm (żeby nie dojść do dołu skrzydłowo-podniebiennego).

Posuwamy się w kontakcie z kością równolegle do wyrostka zębodołowego.

Aspirujemy !

Podajemy 1 cm środka znieczulająego.

Efekt znieczulenia :

• nerwy zębodołowe górne tylne
• zęby trzonowe i ich ozębna
• błona śluzowa przedsionka do zębów trzonowych.