Otwór znajduje się pod brodawką przysieczna (bardzo unerwiona). Znieczulenie wewnątrzustne.
Igłę ustawioną równolegle do podniebienia wkłuwamy pod brodawkę.
Zmieniamy ustawienie igły na prostopadłe i wchodzimy do otworu i kanału przysiecznego.
Aspirujemy !
Podajemy ok. 1,5 cm środka.
OTWÓR PODOCZODOŁOWY
Otwór ten znajduje się 8 mm poniżej dolnej krawędzi oczodołu i przyśrodkowo od linii źrenicznej.
Znieczulenie wykonuje się zewnątrz – i wewnątrzustnie.
1) metoda zewnątrzustna
Przed wkłuciem należy zdezynfekować i odtłuścić skórę (benzyna+spirytus).
Palec lewej ręki układamy na dolnej krawędzi oczodołu celem ochrony zawartości.
Wkłuwamy się prostopadle do szczęki ok. 1 cm do boku od skrzydełka nosa.
Podajemy 2-3 kreski leku śródtkankowo.
Zmieniamy kierunek igły – ustawiamy ją do góry, do boku i do tyłu.
Posuwamy się igłą po przedniej powierzchni trzonu szczęki (cały czas w kontakcie z kością) dochodząc do otworu podoczodołowego.
Aspirujemy !
Podajemy 1 cm środka znieczulającego.
2) metoda wewnątrzustna
Palec lewej ręki układamy na dolnej krawędzi oczodołu (ochrona zawartości).
Wkłuwamy się w sklepieniu przedsionka między siekaczem przyśrodkowym i bocznym.
Posuwamy się igłą po przedniej powierzchni trzonu szczeki (w kontakcie z kością) kierując ją
do góry, do boku i do tyłu .
Wchodzimy końcem igły do otworu podoczodołowego.
Aspirujemy !
Podajemy 1 cm środka znieczulającego .
Efekt znieczulenia:
Znieczulenie po stronie podania
Polega na podaniu leku bezpośrednio w okolicę pnia nerwowego. Przerwanie przewodnictwa powoduje znieczulenie całej okolicy unerwianej przez dany nerw.
Mejsca podania w szczęce :
- otwór podoczodołowy
- otwór przysieczny
- otwór podniebienny większy
- guzy szczęki
Miejsca podania w żuchwie:
- otwór bródkowy
- otwór żuchwy
Polega na podaniu leku bezpośrednio w okolicę znieczulenia. Lek rozmieszcza się w tkance łącznej i znieczula zakończenia nerwowe.
szczęka :
1) od strony przedsionka miejscem wkłucia jest sklepienie przedsionka (granica)
Igłę ustawiamy ściętą stroną do kości .
• Wkłuwamy się w rzucie usuwanego zęba równolegle do jego długiej osi ,
maxymalnie na wysokość 1 cm.
• Wkłuwamy się prostopadle przy sąsiednim zębie , po wkłuciu koniec igły znajduje się przy usuwanym zębie
Podajemy 1 cm środka znieczulającego.
2) od strony podniebienia
Igłę ustawiamy ściętą stroną do kości.
Wkłuwamy sie 0,5 cm od brzegu dziąsła na wysokości usuwanego zęba. Następnie igłę ustawiamy prostopadle (lekko skośnie).
Podajemy małą ilość środka (2-3 kreski) – bo jest to znieczulenie podokostnowe.
Objaw podania – anemizacja wokół igły.
żuchwa:
1) od strony przedsionka j.w.
2) od strony jamy ustnej
Wkłuwamy się prostopadle w rzucie usuwanego zęba. Ze względu na pochylenie dolnych zębów
częściej stosuje się znieczulenie przewodowe.
Chirurgia szczękowo-twarzowa – dziedzina medycyny zajmująca się leczeniem operacyjnym schorzeń jamy ustnej, części twarzowej głowy – aż po dół przedni czaszki włącznie – oraz szyi. Ze względu na zasięg, coraz częściej specjalność ta określana jest jako chirurgia czaszkowo-szczękowo-twarzowa. Jest podspecjalnością stomatologii oraz chirurgii. Wyłoniła się na przeł. XIX i XX w. z chirurgii ogólnej. Obejmuje chirurgię stomatologiczną, onkologię, traumatologię i chirurgię plastyczną części twarzowej czaszki. W większości krajów Unii Europejskiej do uzyskania tej specjalności wymaga się dyplomu lekarza i lekarza dentysty. W Polsce jest to jedna z trzech specjalności (obok epidemiologii i zdrowia publicznego) w których kształcić się mogą zarówno lekarze jak i lekarze dentyści. Dla lekarzy posiadających oba dyplomy istnieje odrębny, skrócony program specjalizacji.
Chirurgia szczękowa, a dokładnie mówiąc szczękowo- twarzowa, to dziedzina medycyny, która zajmuje się leczeniem głównie schorzeń jamy ustnej. Leczenie to jest leczeniem operacyjnym. Nie tylko jama ustna jest przedmiotem działania tej dyscypliny. Zajmuje się ona również leczeniem operacyjnym dolegliwości części twarzowej głowy, poprzez czaszkę oraz szyję. Często określana jest mianem podspecjalności dwóch innych bardzo ważnych dziedzin- chirurgii oraz stomatologii.
Chirurgia szczękowa wyłoniła się mniej więcej dwa wieki temu. Powstała oczywiście na podłożu chirurgii ogólnej. W jej skład wchodzi kilka dziedzin, które funkcjonują również jako samodzielne nauki. Wśród nich można odnaleźć chociażby onkologię czy chirurgię plastyczną lub stomatologiczną. Powiązanie ze stomatologią jest na tyle istotne, iż specjalizacje z zakresu chirurgii szczękowej bez problemy mogą robić lekarze dentyści. A w niektórych krajach Unii Europejskiej żeby zdobyć ten zawód, trzeba jednocześnie posiadać dyplom lekarza oraz lekarza dentysty.
Czym zajmuje się zatem chirurg szczękowy? Zasadniczo wszystkim jego działalność kojarzy się głównie z zębami. Jednak tak naprawdę jest to zaledwie mała cząstka jego obowiązków. Chirurg szczękowy zajmuje się bowiem nie tylko zębami, lecz całą twarzoczaszką i jej okolicami. Tak więc bardzo często lekarz, jakim jest chirurg szczękowy, ma do czynienia ze schorzeniami, które istnieją wręcz na pograniczu okulistyki, laryngologii czy neurochirurgii. A to dlatego, że te dziedziny medycyny bazują mniej więcej na tym samym obszarze ciała ludzkiego.
Chirurgia szczękowa to głównie leczenie urazów. Lecz nie tylko. Chirurdzy szczękowi zajmują się również różnorodnymi wadami rozwojowymi. Wśród nich wymienić można chociażby: progenię, wysunięcie żuchwy do przodu, laterogenię, wady zgryzu itp. Większość urazów żuchwy lekarz ten potrafi wyleczyć, a wady naprawić, tak że narząd ten może bezproblemowo funkcjonować. Częstym przypadkiem, który kieruje nasze kroki do chirurga szczękowego jest również problem zębów zatrzymanych, czyli takich, które nie wyrastają. Mogą one powodować powstawanie stanów zapalnych, a co za tych idzie- ogromne dolegliwości bólowe, które mogą być bardzo niebezpieczne oraz zagrażać życiu pacjenta.
Chirurg szczękowy może również zajmować się nowotworami. Trafiają się czasem odmiany nowotworów nabłonkowych i tkanki nienabłonkowej, które powstają w związku z zaburzeniami rozwoju zębów. Jednak mimo wszystko najczęściej pojawiają się urazy. Bez względu na porę roku pojawiają się dzieci ze złamanymi czy wybitymi zębami (jazda na sankach, nartach, rolkach, gra w piłkę itp.). Zwykle wybite czy połamane zęby można wstawić/ przykleić i można z nim funkcjonować jeszcze przez wiele kolejnych lat. Wbrew pozorom chirurdzy szczękowi nie zajmują się jednak implantami. Co najwyżej zajmują się powikłaniami, których powodem jest nieprawidłowe umieszczenie implantu.
Kiedy zatem należy się wybrać do chirurga szczękowego, a kiedy wystarczy zwykły stomatolog? Cóż, zwykle okazuje się, przy wizycie u naszego dentysty, że nie jest on w stanie podjąć się leczenia czy widzi konieczność udania się do takiego specjalisty. To lekarz dentysta musi skierować pacjenta do chirurga szczękowego. Raczej ciężko było by trafić do niego na własną rękę- potrzebne jest skierowanie. Jeśli nie możemy otrzymać go od naszego dentysty, to możemy prosić o jego wystawienie naszego lekarza pierwszego kontaktu – lekarza rodzinnego. Dopiero wówczas możemy skorzystać z usług takiego specjalisty. A usługi te, jak nietrudno się domyśleć, są trochę droższe, niż usługi zwykłego dentysty.
Lekarz w Londynie