Polski lekarz w Londynie

Służą do rewizji zębodołu oraz do wygładzania ostrych brzegów kostnych po extrakcji.

Są 2 rodzaje łyżeczek: proste (do szczęki) oraz zagięte pod kątem (do żuchwy).

Ich wielkość musi być adekwatna do apexu.

1)    Dżwignie proste.

Dźwignia Beina : jest to dźwignia tępa. Część pracująca ma kształt łyżeczki. Może być szeroka lub wąska.

Zastosowanie:

• Odseparowanie więzadła okrężnego wszystkich zębów.
• Odseparowanie korzeni zębów wielokorzeniowych.
• Usuwanie pojedyńczych korzeni wszystkich zębów.
• Usuwanie dolnych zębów mądrości, przy spełnionych warunkach – korzenie łukowato wygięte ku tyłowi, obecne zęby 6 i 7.

2)       Dżwignie boczne  (tylko do żuchwy).

Dźwignia Beina boczna: Część pracująca taka jak w dżwigni Beina prostej. Może być do strony prawej lub lewej.

Zastosowanie:

• Odseparowaniw więzadła okrężnego zębów dolnych.
• Usuwanie korzeni zębów dolnych.

Dźwignia boczna ostra: służy do usuwania pojedyńczych korzeni zębów wielokorzeniowych dolnych przy usuniętym jednym korzeniu i cienkiej lub nieobecnej przegrodzie międzykorzeniowej.

Korzenie muszą być wcześniej odseparowane i jeden z nich usunięty.

Dźwignię wkłada się w miejsce po usuniętym korzeniu i usuwa korzeń sąsiedni.

dżwignia tzw.” prawa” : korzeń dystalny po stronie prawej

korzeń mezjalny po stronie lewej.

dźwignia tzw. “lewa” : korzeń mezjalny po stronie prawej

korzeń dystalny po stronie lewej.

Dżwignia Wintera: Rękojeść i trzon pod kątem prostym, a część pracująca łukowato wygięta Zastosowanie j.w , ale przy zachowanej masywnej przegrodzie międzykorzeniowej.

Dźwignia Lecluso: Służy tylko do usuwania dolnych zębów mądrości przy warunkach zachowanych tak jak przy dźwigni prostej Beina.

Są to kleszcze nieanatomiczne. Są podwójnie wygięte (przed i za  zamkiem). Ich ramiona są również wygięte. Działają na zasadzie dźwigni jednoramiennej. Kleszcze te nie różnicują się na strony

1)    kleszcze wąskie – ich dzioby stykają się.służą do usuwania korzeni wszystkich zębów. Mogą być używane do usuwania siekaczy dolnych.

2)    kleszcze średnie –  ich dzioby mogą się stykać, ale nie muszą.Służą do usuwania zębów przednich –5-,+5+.

3)    Kleszcze szerokie – Służą do usuwania zębów trzonowych.

Są to kleszcze anatomiczne, dopasowane do przekroju szyjki zęba. Oddzielne kleszcze są dla szczęki i dla żuchwy. Inna jest też budowa kleszczy służących do usuwania korzeni (ich dzioby schodzą się) oraz całych zębów (ich dzioby nie zchodzą się).

SZCZĘKA

1) Całe zęby

a) kleszcze proste – do usuwania siekaczy  kłów

b) kleszcze esowate – do usuwania przedtrzonowców (mają dzioby w kształcie litery S).

c) kleszcze do usuwania zębów trzonowych górnych po stronie lewej i prawej (mają na

jednym z dziobów trzpień który wnika między korzenie policzkowe.ich dzioby są esowate.

d) kleszcze bagnetowate (ósemkowe) – do usuwania zębów trzonowych trzecich w szczęce.

Są zagięte na zamku i przy dziobach. Nie mają trzpieni. Wprowadza się je równolegle do

Wyrostka zębodołowego.

2) korzenie zębów

a) kleszcze szerokie – mają szersze dzioby

b) kleszcze wąskie – mają węższe dzioby.

ŻUCHWA

Kleszcze dolne są zagięte na zamku. Wprowadza się je prostopadle do wyrostka

zębodołowego.

1) Całe zęby

a) grupa przednia – kleszcze do usuwania siekacz, kłów i przedtrzonowców.

Posiadają one wąskie nieschodzące się dzioby.

b) grupa trzonowców – posiadają 2 trzpienie na dziobach (wchodzą one między korzenie).

c) kleszcze poprzeczne – specjalne do usuania dolnych zębów mądrości. Mają 2 trzpienie, ale ze względu na to, że 8 są daleko w łuku wprowadza się je równolegle do części zębodołowej żuchwy.

2) korzenie zębów

Do usuwania korzeni zębów dolnych służą kleszcze szerokie lub wąskie. Nie ma podziału na strony i grupy. Wszystkie są wygięte na zamku.

Znajduje się n na wysokości drugich przedtrzonowców. Znieczulenie wykonuje się dwiema metodami.
1) metoda wewnątrzusyna

Miejsce wkłucia znajduje się na wysokości pierwszego trzonowca.

Igłe kierujemy do przodu, przyśrodkowo i do dołu.

Wkłuwamy się do otworu.

Aspirujemy !

Podajemy środek znieczulający (   cm).

2) metoda zewnątrzustna

Miejsce wkłucia – za kącikiem ust, 1 cm nad dolną krawędzią trzonu żuchwy.

Igłę kierujemy do góry.

Aspirujemy !

Podajemy środek znieczulający.

Efekt znieczulenia:

• błona śluzowa wyrostka zębodołowego do przedtrzonowców
• warga dolna.

Wykonywane wtedy gdy nie można podać środka wewnątrzustnie np. przy szczękościsku.

Metoda Cieszyńskiego ( od dołu)

Pacjent odchyla głowę maxymalnie do boku.

Wyczuwamy palcami kąt żuchwy i tylną krawędż gałezi żuchwy.

Wkłuwamy się pod kąt żuchwy ok. 1 cm od tylnej krawędzi żuchwy równolegle do palca

na głębokość 1-1,5 cm.

Aspirujemy !!!

Podajemy środek znieczulający ( 1 cm)

Metoda Jarząba (od tyłu)

Lokalizujemy kąt żuchwy i skrawek ucha. Odległość tą dzielimy na pół.

Wkłuwamy się w wyznaczone miejsce pod gałąź żuchwy na ok. 1 cm.

Aspirujemy !

Podajemy środek znieczulający.

Metoda Weissbrama:

Znieczulenie obejmuje 3 nerwy:policzkowy, językowy, zębodołowy dolny. Biegną one blisko przy wyrostku dziobiastym.

Przy maxymalnie rozwartych ustach wyznaczamy powierzchnię żującą górnych trzonowców.

Wkłuwamy się ok. 1 cm poniżej powierzchni żującej w/w zębów prostopadle do błony śluzowej

aż do oporu kostnego.

Aspirujemy !

Podajemy środek znieczulający.

Otwór ten znajduje się na wewnętrznej stronie gałęzi żuchwy. Znieczulenie możemy wykonać wewnątrz- i zewnątrzustnie.

1)znieczulenie wewnątrzustne

Pacjent  maxymalnie rozwiera usta.

Palcem lewej ręki lokalizujemy przednią krawędź gałezi żuchwy.

Przesuwamy palec do trójkąta zatrzonowcowego.

Igłe ustawiamy na przedtrzonowcach strony przeciwnej

Wkłuwamy się 1 cm powyzej palca w podstawę fałdu skrzydłowo-żuchwowego.

Igłę wprowadzamy do oporu kostnego (koniec jest na wysokości otworu żuchwowego).

Aspirujemy !

Podajemy 1 cm środka znieczulającego.

Wycofujemy delikatnie igłę i podajemy śródtkankowo 0,5 cm środka, aby znieczulić nerw

językowy.

Efekt znieczulenia

Po stronie podania.

• zęby dolne
• warga dolna skóra brody
• koniuszek lub ½ języka
• dno jamy ustnej

Znajduje się na tylnej powierzchni podskroniowej. Znieczulenie wewnątrzustne.

Palcem lewej ręki lokalizujemy grzebień jarzmowo-zębodołowy.

Wkłuwamy się za grzebień w sklepieniu błony śluzowj na ok. 1-1,5 cm (żeby nie dojść do dołu skrzydłowo-podniebiennego).

Posuwamy się w kontakcie z kością równolegle do wyrostka zębodołowego.

Aspirujemy !

Podajemy 1 cm środka znieczulająego.

Efekt znieczulenia :

• nerwy zębodołowe górne tylne
• zęby trzonowe i ich ozębna
• błona śluzowa przedsionka do zębów trzonowych.

Znajduje się on na podniebieniu twardym na granicy między ruchomą i nieruchomą błoną śluzową.

Znieczulenie wewnątrzustnie.

Igłę ustawiamy  0,5 cm do przodu od granicy podniebienia twardego i miękkiego i około 1 cm przyśrodkowo od grzbietu wyrostka zębodołowego.

Wkłuwamy się maxymalnie prostopadle, aż do oporu kostnego.

Aspirujemy !

Podajemy środek znieczulający.

Efekt znieczulenia:

• całe podniebienie miękkie z języczkiem i migdałkami

• podniebienie twarde do wysokości zebów przedtrzonowych

Otwór znajduje się pod brodawką przysieczna (bardzo unerwiona). Znieczulenie wewnątrzustne.

Igłę ustawioną równolegle do podniebienia wkłuwamy pod brodawkę.

Zmieniamy ustawienie igły na prostopadłe i wchodzimy do otworu i kanału przysiecznego.

Aspirujemy !

Podajemy ok. 1,5 cm środka.

Efekt znieczulenia

• błona śluzowa podniebienia od kła do kła (-3-,+3+)

• dolny przewód nosowy