Polski lekarz w Londynie

OTWÓR PODOCZODOŁOWY

Otwór ten znajduje się 8 mm poniżej dolnej krawędzi oczodołu i przyśrodkowo od linii źrenicznej.

Znieczulenie wykonuje się zewnątrz – i wewnątrzustnie.

1)       metoda zewnątrzustna

Przed wkłuciem należy zdezynfekować i odtłuścić skórę (benzyna+spirytus).

Palec lewej ręki układamy na dolnej krawędzi oczodołu celem ochrony zawartości.

Wkłuwamy się prostopadle do szczęki ok. 1 cm do boku od skrzydełka nosa.

Podajemy 2-3 kreski leku śródtkankowo.

Zmieniamy kierunek igły – ustawiamy ją do góry, do boku i do tyłu.

Posuwamy się igłą po przedniej powierzchni trzonu szczęki (cały czas w kontakcie z kością)  dochodząc do otworu podoczodołowego.

Aspirujemy !

Podajemy 1 cm środka znieczulającego.

2)       metoda wewnątrzustna

Palec lewej ręki układamy na dolnej krawędzi oczodołu (ochrona zawartości).

Wkłuwamy się w sklepieniu przedsionka między siekaczem przyśrodkowym i bocznym.

Posuwamy się igłą po przedniej powierzchni trzonu szczeki (w kontakcie z kością) kierując ją

do góry, do boku i do tyłu .

Wchodzimy końcem igły do otworu podoczodołowego.

Aspirujemy !

Podajemy  1 cm środka znieczulającego .

Efekt znieczulenia:

Znieczulenie po stronie podania

• gałęzie zębodołowe przednie i środkowe oraz odpowiadające im zęby i fragmenty dziąseł)
• błona śluzowa przedniego odcinka przedsionka
• zęby górne +4+
• skóra nosa
• warga górna

W przypadku pęknięcia osłonki implantu wypełnionego żelem może dojść do wycieku żelu z implantu. Ekspander/proteza Becker zmniejsza swoją objętość, gdy wypełniająca go sól fizjologiczna wycieka albo przez niedokładnie zamkniętą lub zniszczoną zastawkę lub też przez pękniętą osłonkę implantu. Może to być zauważone jako zmiana kształtu implantu, można to również wykryć podczas mammografii lub badania MR. Zmniejszenie objętości lub pęknięcie może nastąpić w ciągu kilku pierwszych miesięcy po założeniu implantu, lub też po kilku latach. Pęknięcie implantu może być spowodowane użyciem ostrych narzędzi chirurgicznych podczas operacji, zbyt dużym lub zbyt małym napełnieniem implantu solą fizjologiczną, przykurczem torebkowym, zabiegiem zamkniętej kapsulotomii, urazem, lub wywieraniem mocnego nacisku, mammografią, założeniem protezy metodą dojścia pępkowego lub też z nieznanych/niewyjaśnionych powodów. Powinna być Pani także świadoma, iż implanty mogą podlegać procesowi zużycia i pękać/zmniejszać swoją objętość wraz z upływem czasu.
Pęknięte lub zmniejszające swoją objętość implanty muszą zostać chirurgicznie usunięte i ewentualnie wymienione na nowe.

Ustalono, iż aktualnie rezonans magnetyczny jest najlepszą metodą diagnostyczną, oceniającą czy doszło do pęknięcia
implantu, bez konieczności wykonywania zabiegu chirurgicznego. Jeżeli zostanie Pani poddana badaniu MR, będzie Pani musiała leżeć na brzuchu, a Pani piersi umieszczone zostaną w specjalnym uchwycie. Następnie wsunięta zostanie Pani do maszyny, która może być otwarta, lub mieć kształt tunelu. Niektórzy pacjenci mają nieprzyjemne odczucia, związane z przebywaniem w zamkniętej przestrzeni. Podczas badania będzie Pani słyszała hałas, wytwarzany przez pracujące urządzenie. Aby móc wykonać u Pani badanie MR, nie może posiadać Pani żadnych metalowych przedmiotów (np.implantów) ani chorować na klaustrofobię.

Długoterminowe bezpieczeństwo i efektywność protez piersi jest aktualnie badane, jednakże Mentor monitoruje
długoterminowe (10 lat) ryzyko pęknięcia implantu, reoperacji, usunięcie implantu i zaciskania implantu (twardnienie tkanek
otaczających implant, tzw. zaciskanie torebki łącznotkankowej). Mentor przeprowadza również testy mechaniczne w celu
określenia długoterminowego prawdopodobieństwa pęknięcia implantu. W przypadku pojawienia się nowych danych,
Mentor umieści je w ulotkach informacyjnych otrzymywanych przez lekarzy. W celu uzyskania najnowszych informacji
powinna Pani skontaktować się ze swoim lekarzem.

Po zabiegu powinna Pani co miesiąc przeprowadzać samokontrolę piersi. Aby móc to zrobić dokładnie, powinna Pani
poprosić swojego chirurga, aby pomógł pani rozróżniać palpacyjnie implant od tkanek piersi. Każdy nowy guzek lub
podejrzana zmiana (bolące miejsce) powinno być zdiagnozowane drogą biopsji. Podczas przeprowadzania biopsji należy
uważać, aby nie przebić implantu.

Implant piersi może wpływać na wykrywalność raka piersi, a także może utrudniać samo badanie. W związku z tym bardzo
ważne jest aby poinformować technika radiologa o posiadaniu implantu przed wykonaniem badania. W takim wypadku
można zastosować specjalne techniki badania, aby zminimalizować ryzyko pęknięcia protezy i aby uzyskać możliwie jak
najlepszy obraz. Ponieważ pierś podczas mammografii jest ściskana, istnieje ryzyko pęknięcia implantu. Technika
mammografii u pacjentek z implantami wymaga zastosowania większej ilości projekcji, co wiąże się z większą ilością
otrzymanego promieniowania. Jednakże zysk z badania mammograficznego i jego rola w wykrywaniu raka przeważa ryzyko
związane z dodatkową ilością promieni -X.

W celu ustalenia stanu wyjściowego może Pani wykonać mammografię poprzedzającą zabieg, a następnie kolejną po
upływie 6 miesięcy do jednego roku od operacji.

Pierś może być odtworzona poprzez przemieszczenie partii skóry, tkanki tłuszczowej i mięśniowej z jednego regionu Pani
ciała do drugiego. Fragment tkanek może pochodzić z Pani brzucha, górnej części pleców, górnej części bioder lub
pośladków.
Płat tkankowy może mieć pozostawione ukrwienie i być przesunięty do rejonu piersi przez podskórny tunel (płat
uszypułowany), lub też może być całkowicie odcięty i umieszczony w obrębie piersi techniką mikrochirurgiczną (płat wolny).
Czas zabiegu jest zazwyczaj dłuższy w przypadku stosowania płata wolnego, w związku z wymaganiami zastosowania
technik mikrochirurgii.
Rekonstrukcja z zastosowaniem płatów tkankowych wymaga zazwyczaj kilkudniowego pobytu w szpitalu i dłuższego okresu
rekonwalescencji niż ma to miejsce przy stosowaniu implantów. Technika ta pozostawia bliznę w miejscu pobrania płata oraz
na rekonstruowanej piersi. Jednakże ma tę zaletę, iż stosując ją, można zastąpić również tkanki okolicy piersi. Może to być
ważne w przypadku, gdy tkanki piersi zostały zniekształcone i nie nadają się do procedury rozciągania przy pomocy
ekspandera. Inną zaleta takiej rekonstrukcji w odróżnieniu od rekonstrukcji implantem jest to, że zazwyczaj zabieg
symetryzacji drugiej piersi nie jest już potrzebny.
Najczęstszymi typami płatów tkankowych są: płat poprzeczny z mięśnia prostego brzucha (ang.TRAM), oraz płat z mięśnia
najszerszego grzbietu (Latissimus dorsi).
Jest bardzo ważne, aby była Pani świadoma, iż operacja z zastosowaniem płatów skórnych ( a zwłaszcza typu TRAM) jest
bardzo rozległą operacją, bardziej niż zabieg mastektomii. Wymaga ona dobrego ogólnego stanu zdrowia i silnej motywacji
psychicznej. Jeżeli ma Pani nadwagę, pali pani papierosy, miała Pani wcześniej tego typu operację lub ma Pani kłopoty z
krążeniem, może nie być Pani dobrą kandydatką do zabiegu typu TRAM. Ponadto, jeżeli jest Pani zbyt szczupła, może Pani
nie mieć wystarczającej ilości tkanek na brzuchu lub plecach do pobrania.
Płat typu TRAM (uszypułowany lub wolny)

Podczas zabiegu typu TRAM chirurg usuwa fragment tkanek z Pani brzucha i przesuwa go na klatkę piersiową formując
pierś. Zabieg typu TRAM bywa czasem nazywany „spłaszczaniem brzucha”, gdyż dodatkowo pomaga w pozbyciu się
nadmiaru tkanek w obszarze brzucha.
Zabieg typu TRAM z zastosowaniem uszypułowanego płata trwa zazwyczaj od trzech do sześciu godzin i jest wykonywany w
znieczuleniu ogólnym; zabieg z zastosowaniem płata wolnego trwa zwykle dłużej. Zabieg typu TRAM może wymagać
zastosowania transfuzji krwi. Najczęściej pozostaje się w szpitalu od dwóch do pięciu dni. Normalne czynności dnia
codziennego mogą być wznowione po sześciu-ośmiu tygodniach. Jednakże niektóre kobiety twierdziły, iż powrót do
normalnego trybu życia trwał u nich aż do roku. Może wystąpić u Pani czasowe lub trwałe zmniejszenie siły mięśniowej w
obrębie brzucha. Jeżeli po zabiegu rekonstrukcji planuje Pani zachodzenie w ciążę, należy poinformować o tym swojego
lekarza. Technika ta pozostawia dużą bliznę na brzuchu oraz czasem dodatkowe blizny na zrekonstruowanej piersi.

Płat z mięśnia najszerszego grzbietu (LD) z zastosowaniem (lub nie) protez piersiowych

Podczas zabiegu z użyciem płata z mięśnia najszerszego grzbietu chirurg usuwa fragment tkanek z Pani pleców i przesuwa
go na klatkę piersiową rekonstruując pierś. Ponieważ ten rodzaj płata tkankowego jest zwykle cieńszy niż płat typu TRAM,
jest on zalecany głównie do rekonstrukcji małych piersi.
Zabieg z zastosowaniem płata z mięśnia najszerszego grzbietu trwa zazwyczaj od dwóch do czterech godzin i jest
wykonywany w znieczuleniu ogólnym. Najczęściej pozostaje się w szpitalu od dwóch do trzech dni. Zazwyczaj normalne
czynności dnia codziennego mogą być wznowione po dwóch-trzech tygodniach. Może wystąpić u Pani czasowe lub trwałe
zmniejszenie siły mięśniowej i trudności w poruszaniu w obrębie pleców i ramienia. Będzie Pani miała bliznę na plecach,
która zwykle daje się ukryć pod biustonoszem. Może mieć Pani także dodatkowe blizny na zrekonstruowanej piersi.

Po usunięciu ekspandera, w jego miejsce wprowadzany jest implant piersi. Zabieg wymiany ekspandera na implant piersi
zazwyczaj jest wykonywany w znieczuleniu ogólnym w warunkach sali operacyjnej. Zabieg ten wymaga zwykle krótkiego
pobytu w szpitalu, lub też może być wykonany w ramach dziennego pobytu w szpitalu.

Podczas mastektomii chirurg ogólny zazwyczaj usuwa skórę razem z tkankami piersi, pozostawiając tkanki na klatce
piersiowej płaskie i napięte. W celu wytworzenia odpowiedniej przestrzeni w kształcie piersi pod pozostałymi tkankami
umieszczany jest ekspander.
Ekspander tkankowy jest to urządzenie przypominające balon, wytworzone z elastycznej, grubej gumy silikonowej.
Urządzenie to jest umieszczane puste, i stopniowo wypełnia się je roztworem fizjologicznym soli, nakłuwając cienką igłą
skórę pokrywającą port do wstrzyknięć. Podczas stopniowego wypełniania się ekspandera, skóra nad nim powoli się
rozciąga, tak jak się to dzieje z brzuchem kobiety w ciąży. W taki sposób ekspander wytwarza specjalną „kieszonkę” na
implant w kształcie piersi.
Ekspander umieszczany jest najczęściej w znieczuleniu ogólnym w warunkach sali operacyjnej. Zabieg chirurgiczny trwa
przeważnie od jednej do dwóch godzin. Zabieg ten wymaga zwykle krótkiego pobytu w szpitalu, lub też może być wykonany
w ramach dziennego pobytu. Zazwyczaj normalne czynności dnia codziennego mogą być wznowione po dwóch-trzech
tygodniach.
Ponieważ skóra na piersi po zabiegu mastektomii może być odrętwiała, jest bardzo możliwe, że nie będzie Pani odczuwać
bólu po założeniu ekspandera. Jednakże, po każdym dopełnieniu ekspandera może Pani odczuwać ucisk i dyskomfort
świadczące o rozciąganiu tkanek. Rozciąganie tkanek trwa zazwyczaj od czterech do sześciu miesięcy.