Polski lekarz w Londynie

Choroba Glińskiego i Simmondsa to przewlekła wielogruczołowa niedoczynność hormonalna, inaczej charłactwo przysadkowe lub martwica przysadki. Jest spowodowana postępującym niszczeniem przedniego płata przysadki przez nowotwór bądź stan zapalny.

Wynikiem tego przysadka przestaje produkować ważne dla organizmu hormony: somatropinę, prolaktynę, tyreotropinę kortykotropinę, folitropinę, luteotropinę. W efekcie następują zaburzenia w pracy innych gruczołów wydzielania wewnętrznego: niewydolność kory nadnerczy, niewydolność gruczołu tarczowego oraz gonad. Chory odczuwa ogólne osłabienie, jest wycieńczony, odczuwa zaburzenia popędu płciowego, aż do jego całkowitego zaniku oraz, w przypadku kobiet, następuje ustanie miesiączkowania. Chorobę charakteryzuje krańcowe wyniszczenie organizmu, bladość skóry, apatia, senność, większa wrażliwość na zimno, stres i urazy, utrata owłosienia: łonowego, pod pachami, zarostu u mężczyzn oraz na klatce piersiowej. Obserwowane są także zmiany narządów płciowych oraz zaburzenia widzenia, często drgawki i wzmożone ciśnienie śródczaszkowe. Choroba ta dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet, aczkolwiek kobiety zapadają na nią znacznie częściej, zwykle między 30-40 rokiem życia.

Ponieważ przyczyny powodujące rozwój charłactwa przysadkowego nie są łatwe do określenia, ustaleniem właściwej powinien zająć się lekarz. Ogólnie, choroba może mieć swe początki w nowotworach: przysadki lub przerzutach z innych organów, zakażeniach, urazach głowy, chorobach naczyniowych, zabiegach neurochirurgicznych, procesach zapalnych, promieniowaniu. U kobiet charłactwo może być także spowodowane ciężkim przebiegiem porodu i krwotokiem, w wyniku czego powstają zakrzepy w przysadce.

Choroba Glińskiego i Simmondsa jest bardzo podobna do jadłowstrętu psychicznego, który objawia się podobnym wyniszczeniem organizmu, zanikiem gruczołów dokrewnych, jednakże w przypadku jadłowstrętu psychicznego nie stwierdza się zmian anatomicznych w przysadce.

Leczenie tej choroby polega na podawaniu hormonów płciowych, tarczycy i kory nadnerczy. Operacja chirurgiczna jest konieczna w przypadku guza przysadki. Powikłania choroby np.rozrost nowotworu, kończy się śmiercią pacjenta.

Łysienie (alopecja) to nadmierne lub nieprawidłowe wypadanie włosów, które może dotknąć zarówno kobiety jak i mężczyzn. Schorzenie to jednak pojawia się dużo częściej u płci brzydkiej gdyż za łysienie odpowiadają m.in. androgeny czyli męskie hormony płciowe, a dokładniej ich pochodna – dihydrotestosteron (DHT). Włosy wypadają w za dużym ilościach u mężczyzn już przy normalnej pracy tego hormonu, u kobiet zdarza się to gdy ich organizm produkuje za dużo DHT. Przekwitanie, które objawia się huśtawka hormonalną takie może być powodem łysienia u kobiet. Opisywane tutaj łysienie androgenne dotyczy ponad połowy mężczyzn po 50-tce, rzadko dotyka kobiety. U mężczyzn łysienie ma charakter miejscowy, zaczyna się od obszaru czoła, a później stopniowo przesuwa się w kierunku tyłu głowy. Mieszki włosów kurczą się, a włosy stają się coraz bardziej cieńsze i delikatne. Łysienie androgeniczne jest skłonnością dziedziczną. Pierwsze objawy pojawiają się nawet po 20-tym roku życia. Kolejny nawrót rozpoczyna się około 40-tki, proces postępującego łysienia trwa wtedy do 4 lat. Jeśli chory nie wyłysieje wtedy do końca to prawdopodobnie stanie się to w później starości. Jeśli chodzi o kobiety dotknięte tym typem łysienia to tracą one włosy na całej powierzchni skóry głowy. W początkowej fazie następuje więc ogólne przerzedzenie włosów. Są jednak znane przypadki gdy paniom zaczyna się cofać linia włosów. Hormon DHT zatrzymuje powoli mechanizm formowania się komórek włosa, cebulki kurczą się i dochodzi w ostateczności nieodwracalnego wyłysienia. Łysienie telogenowe zaczyna się najczęściej po przebyciu bardzo stresującego wydarzenia. Gwałt czy śmierć kogoś bliskiego potrafią spowodować zbyt wczesne uśpienie mieszków włosów, co po około trzech miesiącach przejawia się łysieniem. Utrata części włosów zdarza się też kobietom które niedawno urodziły. Rozchwiany poziom hormonów jednak na szczęście wraca w przeciągu kilku miesięcy do normy. Łysienie mechaniczne wynika z nadmiernego obciążania i naciągania włosów. Fryzury typu koński ogon, ściskające warkoczy czy zabiegi typu przedłużanie mogą przyczynić się do podwyższania się linii włosów w rejonie czoła. Zatrucie się substancjami trującymi jeśli nie spowoduje śmierci może doprowadzić do odwracalnego wyłysienia. Może to być arszenik albo metale ciężki, ale także silnie dziłające leki, np. takie które podaje się przy zawałach serca. Upośledzenie ogólnego stanu zdrowia może spowodować przejściowe rozlane wypadanie włosów na głowie. Tak się zdarza po tyfusie, szkarlatynie, grypie czy kile. Zatrucie talem powoduje przejściowe wypadnięcie włosów na całym ciele. Z leków zmiany takie mogą powodować cytostatyki, witamina A i jej pochodne, heparyna i heparynoidy. Zakażenie grzybicze owłosionej skóry głowy powoduje ogniowe wypadanie włosów. Jeśli występuje silny odczyn zapal-I. zmianę określa się jako kerion. Włosy na ogół dobrze odrastają, ale rozległy stan zapalny może prowadzić do stałego bliznowacenia. Łysienie z pociągania następuje w wyniku powtarzanego napinania włosów w pewnych stylach uczesania w krajach afrokaraibskich i azjatyckich. Łysienie bliznowaciejące może być spowodowane zapalną chorobą skóry, np. liszajem płaskim toczniem rumieniowatym: tarczkowatym i twardziną skóry albo urazem, oparzeniem, czy napromieniowaniem. Trichotilomania z kolei to ograniczone ubytki w owłosieniu głowy spowodowane nieświadomym nawykiem pociągania pasma włosów np. w trakcie nauki, oglądania telewizji itp.

Kretynizm tarczycowy jest schorzeniem, polegającym na niedoczynności tarczycy, która powoduje niedorozwój układu nerwowego. Choroba ta może mieć podłoże genetyczne w przypadku, gdy niedoczynność tarczycy wywołuje brak enzymu, który przekształca tyrozynę w hormony tarczycowe. Gruczoły wydzielania wewnętrznego (w tym tarczyca) produkują hormony, które regulują pracę organizmu.Tarczyca spełnia rozmaite funkcje, m.in. wpływa na przemianę węglowodanów, tłuszczów i witamin w organizmie, reguluje temperaturę ciała, a także odpowiada za rozwój i właściwe działanie ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego. Czyni to przy pomocy wytwarzanych przez siebie dwóch rodzajów hormonów: trójjodotyroniny (T3) i tyroksyny (T4).Nieodłącznym elementem cząsteczek T3 i T4 jest jod. Szczególnie istotne jest właściwe działanie tarczycy w okresie ciąży: Od 2. tygodnia życia płodowego zaczyna się rozwój i różnicowanie komórek ośrodkowego układu nerwowego człowieka. Wtedy jeszcze organizm dziecka nie ma wykształconej tarczycy, gruczoł ten funkcjonuje sprawnie dopiero od 20. tygodnia życia. Dlatego też T3 i T4, niezbędne kształtującemu się właśnie układowi nerwowemu, przenikają przez łożysko mamy. Zwiększona przepuszczalność łożyska na hormony tarczycy jest obserwowana na początku i pod koniec ciąży. Nasuwa się zatem oczywisty wniosek, że dla zdrowia maleństwa konieczne jest odpowiednie funkcjonowanie tarczycy kobiety ciężarnej. Jeśli przyszła mama: ma niedoczynność tarczycy (tzn. jej tarczyca wytwarza zbyt mało hormonów) i nie leczy się z tego powodu spożywa za małe ilości jodu dziecko jest narażone na nieodwracalne zaburzenia umysłowe. Szczególnie niebezpieczne są znaczne braki jodu w pierwszych tygodniach ciąży, które mogą spowodować kretynizm dziecka. Choroba ta objawia się m.in. niedorozwojem umysłowym, dużymi rozmiarami głowy, a wraz z upływem czasu – niskim wzrostem, tępym wyrazem twarzy, powolnością ruchów i sennością, bełkotliwą mową. Duży niedobór jodu u kobiety ciężarnej może też prowadzić do poronień lub śmierci nienarodzonego dziecka. Leczenie: Wyniki leczenia w matołectwie są tym lepsze, im wcześniej podjęto leczenie. Dlatego każde dziecko lub osoba dorosła z nadmierną sennością, niedorozwojem fizycznym i umysłowym, niechęcią do jedzenia, skłonnością do zaparć stolca powinny budzić podejrzenie w kierunku niedoczynności gruczołu tarczowego i być poddane specjalistycznemu badaniu lekarskiemu w celu ustalenia przyczyny takiego zachowania się.

Często bywa tak, że menopauza zbiega się z czasem, kiedy dzieci wyjeżdżają, opuszczają dom bo zaczynają studia czy zakładają własne rodziny. Ważne jest, abyś miała nadal z nimi kontakt. Jeżeli nawet nie możesz widywać ich np. raz w tygodniu czy nawet raz w miesiącu, bo mieszkają daleko, dzwoń do nich lub pisz listy tradycyjne czy maile. To na pewno będzie ważne też dla dzieci, nawet dorosłych, że mają kontakt ze swoją mamą.

Zmiany w życiu seksualnym mogą natomiast dotyczyć problemów związanych z menopauzą. A to także, oprócz realnych problemów, powoduje problemy związane ze sferą psychiki, ponieważ np. obawiamy się, jak partner zareaguje na to, że nie mamy ochoty już kochać się tak jak dawniej, ponieważ pewne dolegliwości czasem nie pozwalają nam na to.

Wiele kobiet w okresie klimakterium uskarża się na następujące dolegliwości, (objawy wypadowe):
uderzenia gorąca i napadowe pocenie się,
zaburzenia snu,
nerwowość,
zmiany nastroju,
trudności w koncentracji,
gorsza pamięć,
skłonność do płaczu,
zmniejszenie popędu płciowego,
bóle głowy,
ogólnie gorsze samopoczucie i mniejsza chęć do życia.

Nasilenie objawów wypadowych zależy od wielu czynników:

wieku wystąpienia menopauzy
masy ciała
palenia papierosów (występuje wcześniej i są bardziej nasilone u kobiet palących papierosy)
aktywności fizycznej
stanu zdrowia
Nie u wszystkich kobiet w okresie klimakterium występują te same objawy. Niektóre kobiety nie odczuwają żadnych dolegliwości, a tylko u niewielu dolegliwości są bardzo dokuczliwe. Wiele kobiet odczuwa te dolegliwości jako „znośne” i potrafi nauczyć się z nimi normalnie egzystować. Podkreślić należy, że są one zjawiskiem naturalnym, a nie chorobowym i tylko w bardzo dokuczliwych przypadkach wymagają pomocy lekarskiej.

Choroba Glińskiego i Simmondsa to przewlekła wielogruczołowa niedoczynność hormonalna, inaczej charłactwo przysadkowe lub martwica przysadki. Jest spowodowana postępującym niszczeniem przedniego płata przysadki przez nowotwór bądź stan zapalny.

Wynikiem tego przysadka przestaje produkować ważne dla organizmu hormony: somatropinę, prolaktynę, tyreotropinę kortykotropinę, folitropinę, luteotropinę. W efekcie następują zaburzenia w pracy innych gruczołów wydzielania wewnętrznego: niewydolność kory nadnerczy, niewydolność gruczołu tarczowego oraz gonad. Chory odczuwa ogólne osłabienie, jest wycieńczony, odczuwa zaburzenia popędu płciowego, aż do jego całkowitego zaniku oraz, w przypadku kobiet, następuje ustanie miesiączkowania. Chorobę charakteryzuje krańcowe wyniszczenie organizmu, bladość skóry, apatia, senność, większa wrażliwość na zimno, stres i urazy, utrata owłosienia: łonowego, pod pachami, zarostu u mężczyzn oraz na klatce piersiowej. Obserwowane są także zmiany narządów płciowych oraz zaburzenia widzenia, często drgawki i wzmożone ciśnienie śródczaszkowe. Choroba ta dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet, aczkolwiek kobiety zapadają na nią znacznie częściej, zwykle między 30-40 rokiem życia.

Ponieważ przyczyny powodujące rozwój charłactwa przysadkowego nie są łatwe do określenia, ustaleniem właściwej powinien zająć się lekarz. Ogólnie, choroba może mieć swe początki w nowotworach: przysadki lub przerzutach z innych organów, zakażeniach, urazach głowy, chorobach naczyniowych, zabiegach neurochirurgicznych, procesach zapalnych, promieniowaniu. U kobiet charłactwo może być także spowodowane ciężkim przebiegiem porodu i krwotokiem, w wyniku czego powstają zakrzepy w przysadce.

Choroba Glińskiego i Simmondsa jest bardzo podobna do jadłowstrętu psychicznego, który objawia się podobnym wyniszczeniem organizmu, zanikiem gruczołów dokrewnych, jednakże w przypadku jadłowstrętu psychicznego nie stwierdza się zmian anatomicznych w przysadce.

Leczenie tej choroby polega na podawaniu hormonów płciowych, tarczycy i kory nadnerczy. Operacja chirurgiczna jest konieczna w przypadku guza przysadki. Powikłania choroby np.rozrost nowotworu, kończy się śmiercią pacjenta.

Choroba polegająca na przeroście tkanek miękkich i kości dłoni, stóp, nosa, uszu, żuchwy, zewnętrznych narządów płciowych; spowodowana nadczynnością przedniego płata przysadki mózgowej i zwiększonym wydzielaniem hormonu wzrostu.

Akromegalia spowodowana jest gruczolakiem przysadki wydzielającym hormon wzrostu (GH) i charakteryzuje się u osób chorych dużym stężeniem GH oraz insulinopodobnego czynnika wzrostu typu I (IGF-I) w surowicy.
Do tej choroby dochodzi u osób dorosłych tj. po zakończeniu wzrastania kości. W wypadku dzieci i młodzieży nadmiar hormonu wzrostu powoduje inną chorobę – gigantyzm.

Przejawia się dokuczliwymi bólami głowy, bólami kostno-stawowymi, zaburzeniami czynności płciowych, niekiedy cukrzycą i nadciśnieniem tętniczym; leczona przez usunięcie lub naświetlanie przedniego płata przysadki mózgowej.

W zakresie diagnostyki i leczenia chorób przysadki i postępowania medycznego w akromegalii w 2002 roku najwięksi specjaliści w tej dziedzinie opublikowali swoje uwagi. Nie istnieje żadna pojedyncza metoda terapii, która doprowadzałaby do w pełni zadowalającej kontroli choroby, natomiast różne sposoby leczenia wywołują charakterystyczne objawy niepożądane. Leczenie operacyjne, napromienianie, jak i stosowanie specyficznych leków służy, według różnych schematów, do zmniejszania wydzielania GH i IGF-I oraz kontrolowania masy guza przysadki. Niezbędnym warunkiem zmniejszenia współczynnika umieralności w akromegalii jest właściwa kontrola stężeń GH i IGF-I u chorych; całkowite usunięcie bądź zredukowanie masy guza; zapobieganie jego wznowieniu; łagodzenie istotnych objawów towarzyszących chorobie, w szczególności zaburzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz zmian metabolicznych.

Leczenie:

Stosuje się leczenie operacyjne, czyli usunięcie gruczolaka – dostęp przez nos i zatokę klinową lub przezczaszkowy. Również farmakologiczne, a mianowicie leczenie analogami somatostatyny – octreotide, lanreotide, vapreotide, SOM230; leczenie antagonistami hormonu wzrostu pegvisomant; leczenie agonistami dopaminy – bromokryptyna, cabergolina; radioterapia teleradioterapia (gamma-knife)

Zgaga jest to pieczenie występujące za mostkiem, pojawia się zwykle po posiłku. Jest prawdopodobnie efektem działania kwaśnej treści żołądkowej na błonę śluzową przełyku. Może też być jednym z objawów innych stanów chorobowych struktur i układów znajdujących się w klatce piersiowej i jamie brzusznej – między innymi serca, osierdzia, płuc, opłucnej, aorty, przepony, przełyku, żołądka, trzustki, wątroby, jelit itp.

Z praktyki wynika jednak, że zgagę mogą wywołać słodycze zawierające dużą ilość tłuszczu (zwłaszcza czekolada i domowe wypieki), potrawy kwaśne i ostre oraz alkohol.
Kluczowe znaczenie ma jednak nie to, co się zje, ale ile i w jaki sposób. Jeśli posiłek jest obfity, ściany żołądka szybko rozciągają się, nasila się również wydzielanie zgagotwórczego kwasu solnego (wchodzi w skład soków żołądkowych).

Podobnie dzieje się, gdy je się szybko lub wypija gazowany napój. Wtedy, wraz z pokarmem, do żołądka dostaje się większa ilość powietrza, która nadmiernie go rozdyma. Z rozepchanego żołądka pokarm, wraz z kwasem solnym, łatwiej przedostaje się do przełyku.

Jeśli zgaga występuje po przyjęciu pozycji leżącej, to ulgę może przynieść najczęściej podłożenie kilku poduszek pod głowę lub przyjęcie pozycji siedzącej, jednakże należy uważać, aby nie narazić szyi na przeciążenie. Najczęściej doradza się unikania pewnych rodzajów pokarmów przed zaśnięciem, aby uniknąć przyszłych ataków.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się: leki przeciwkwasowe, antagonistów receptorów H2 oraz inhibitory pomp protonowych. Restrykcje w diecie są bardzo ważne, ponieważ 90-95% osób cierpiących na zgagę lub inne zaburzenia przełykowe może połączyć swoje dolegliwości z przyjmowaniem specyficznych pokarmów. Należy, więc stosować taką dietę, która leczyłaby zgagę.

Ciąża i zgaga

Zgaga nękająca kobiety w początkach ciąży wiąże się ze zmianami hormonalnymi. Wskutek działania progesteronu, rozluźniają się mięśnie przewodu pokarmowego, w tym odgrywający kluczową rolę przy pojawianiu się zgagi tzw. dolny zwieracz przełyku.
Natomiast zgaga pojawiająca się w późniejszych miesiącach ciąży to efekt powiększania się macicy. Uciska ona na żołądek, co powoduje wypychanie z niego treści pokarmowej do przełyku.

Helicobacter pylori jest bakterią którą obarcza się odpowiedzialnością za zapalenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy oraz choroby wrzodowej.

Może doprowadzić do zaniku błony śluzowej (zapalenia zanikowego). Nasilone zapalenie może powodować ubytki błony śluzowej nazywane nadżerkami lub nawet być przyczyną krwotoku (zapalenie krwotoczne).

Bakteria dzięki swojej ruchliwości i ukierunkowanym chemotaktycznie w kierunku śluzowi żołądkowemu ruchu szybko przenika do żołądka i przechodząc przez warstwę śluzu dociera do komórek błony śluzowej żołądka, gdzie dzięki specjalnym wypustkom dosyć mocno do nich przylega.

Zakażenie można stwierdzić za pomocą wielu metod inwazyjnych, któe wymagają pobrania materiału do badania przy pomocy endoskopu i nieinwazyjnych, w których pobieranym materiałem jest krew, ślina, kał lub wydychane powietrze. Poszczególne badania różnią się od siebie czułością, czasem potrzebnym na otrzymaniem wyniku oraz stopniem uciążliwości dla badanego. Żaden test nie daje 100% pewności rozpoznania zakażenia.

Przyczyny:

Są one zazwyczaj skutkiem błędów dietetycznych. Czynniki wywołujące są na ogół znane:
Nadużycie alkoholu.
Leki o działaniu drażniącym błonę śluzową żołądka (np. środki przeciwbólowe i przeciwreumatyczne, przedawkowanie leków nasercowych zawierających naparstnicę, glikokortykoidy, leki przeciwnowotworowe).
Oparzenie kwasami lub ługami.
Promienie rentgenowskie (np. po leczeniu napromienianiem).
Zepsute produkty spożywcze skażone laseczką jadu kiełbasianego.
Trujące grzyby.

Przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka, które związane jest z zakażeniem Helicobacter pylori stanowi około 90% wszystkich zapaleń żołądka. Może ono być zlokalizowana w części okolicy odźwiernikowej lub rozsiane w całej błonie śluzowej. Obecność Helicobacter pylori w śluzówce żołądka, powoduje powstanie przewlekłego stanu zapalnego, który stopniowo prowadzi do niszczenia warstwy gruczołowej błony śluzowej, zaniku śluzówki żołądka i zmiany jego charakteru w kierunku nabłonka jelitowego. Jak potwierdzają przeprowadzone badania, zmiana charakteru nabłonka żołądka może prowadzić do powstania nowotworu.

Przyczyny powstawania tej choroby nie jest dokładnie poznany. Wiadomo obecnie, że enzymy wydzielane normalnie przez trzustkę do dwunastnicy w formie nieaktywnej, w stanie choroby są aktywowane w trzustce i zaczynają trawić ten narząd (tzw. samotrawienie ).

Związek kamicy żółciowej z zapaleniem trzustki wynika z budowy anatomicznej człowieka. Przewody żółciowe oraz przewody odprowadzające enzymy trzustkowe mają wspólne ujście do dwunastnicy.
Gdy nastąpi zamknięcie tego ujścia przez kamień żółciowy, żółć dostaje się do trzustki, gdzie uczynnia produkowane tam enzymy trawienne. Związek innych czynników z genezą choroby nie został jeszcze dokładnie wyjaśniony.Spory wpływ może mieć przewlekłe i nadmierne spożywanie alkoholu.

Objawy:

ból brzucha: w nadbrzuszu, może promieniować do okolic kręgosłupa,
nudności i (lub) wymioty,
mierne wzdęcie brzucha,
gorączka (37,7 – 38,3°C),
hipotensja/wstrząs (40%),
miernie nasilona żółtaczka,
zmniejszona perystaltyka jelitowa lub jej brak,
przebarwienia skóry (sinokrwiste) w okolicy lędźwiowej,
przebarwienia okolicy okołopępkowej,
wysięk w jamie opłucnowej.

Leczenie:
Chory z rozpoznanym ostrym zapaleniem trzustki powinnien trafić na oddział intensywnej opieki medycznej. Aby ograniczyć samotrawienie, pokarmy i płyny podawane są drogą dożylną. Pacjentowi podawane są płyny i elektrolity w celu leczenia wstrząsu, środki przeciwbólowe, oraz antybiotyki jako osłona przed wtórną infekcją. W przypadku uporczywych wymiotów odsysa się treść żołądkową.

W przypadku żółciopochodnego zapalenia trzustki wykonuje się sfinkterotomię endoskopową, natomiast gdy występuje zakażona martwica trzustki, ropień lub nieresorbująca się torbiel – przeprowadzany jest zabieg operacyjny.

POWIKŁANIA:

ostre zapalenie trzustki: torbiele rzekome,
przewlekłe zapalenie trzustki: torbiele rzekome, ropnie, zwężenie dróg żółciowych, dwunastnicy, zakrzepica żyły wrotnej/śledzionowej.

Zapalenie otrzewnej jest jedną z najgroźniejszych chorób znanych chirurgii, a jego objawy są zwykle bardzo dramatyczne.

Zapalenie otrzewnej może cechować się różnym przebiegiem klinicznym i etiologią. Powstaje najczęściej w wyniku infekcji przechodzącej przez ciągłość z narządów jamy brzusznej, rzadziej drogą krwiopochodną

Przyczyny
przedziurawienie zmienionego zapalnie wyrostka robaczkowego,
przedziurawienie wrzodu żołądka lub dwunastnicy,
ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego,
ostre zapalenie trzustki,
czasem po urazie brzucha itd.
Objawy

gorączka
wystąpienie lub nasilenie encefalopatii wrotnej
oporność wodobrzusza na leczenie
ból brzucha
osłabienie
nudności
wymioty
wstrząs septyczny
Leczenie

Stosuje się antybiotykoterapię początkowo empiryczną a następnie zgodnie z wynikiem posiewu płynu puchlinowego. Leczenie powinno być kontynuowane do momentu ustąpienia objawów spontanicznego bakteryjnego zapalenia otrzewnej lub do chwili, gdy badanie cytologiczne płynu z jamy otrzewnej nie będzie spełniało kryteriów rozpoznania SBP.