• badanie słuchu :
- poleca się choremu powtarzać szept i mowę głośną
- fizjologicznie słyszymy szept z odległości 6 – 7 m
 w tej odległości badany stoi bokiem do lekarza
 chory zatyka palcem ucho nie badane
 jeśli nie słyszy z tej odległości przybliżamy się i określamy
odległość z której słyszy
- porównanie ostrości słuchu obu uszu:
 np. tykanie zegarka

• próba Webera :
- drgające widełki stroikowe przykładamy na środku czoła badanego
- prawidłowo badany słyszy jednakowy dźwięk w obu uszach
- uszkodzone ucho środkowe, lub zewnętrzne :
 chory słyszy głośniej drganie widełek w uchu chorym
- uszkodzenie aparatu odbiorczego :
 chory wyrażniej słyszy stroik uchem zdrowym

• próba Rinnego :
- stroik przykładamy do wyrostka sutkowatego
- chory ma powiedzieć kiedy przestanie słyszeć jego drgania
- przewód słuchowy zewnętrzny zatyka palcem
- gdy badany oświadczy że już nie słyszy zbliżamy stroik do przewodu
słuchowego
- prawidłowo przewodnictwo powietrzne jest dłuższe niż kostne i badany
jeszcze jakiś czas słyszy drganie widełek (Rinne +)
- podobnie w razie uszkodzenia aparatu odbiorczego
- w chorobach ucha środkowego i zewnętrznego przewodnictwo powietrzne jest
skrócone (Rinne – ), chory nie slyszy stroika przyłożonego do przewodu
słuchowego zewnętrznego
- dokładniejsze badanie przeprowadza się stroikami o różnej częstości drgań :
 upośledzenie słyszenia tonów niskich w uszkodzeniu aparatu
przewodzącego
 upośledzenie słyszenia tonów wysokich w uszkodzeniu aparatu
odbiorczego

• próba kaloryczna Baranyego :
- badanie układu przedsionkowego

• próba Hallpike’a :
- wykonuje się w przypadku zawrotów głowy związanych ze zmianą położenia
- pacjent siada na płaskiej leżance, w taki sposób by po przyjęciu pozycji
leżącej jego głowa zwisała poza leżanką
- obrócić głowę pacjenta w jedną stronę
- pajent powinien szybko położyć się na łóżku z wyprostowaną szyją
(lekarz przytrzymuje głowę)
- należy obserwować czy oczopląs występuje w stronę spojrzenia, czy występuje z pewnym opóźnieniem, czy  się po powtórnym badaniu,
czy pacjent odczuwa zawroty głowy
- podobną próbę przeprowadzamy z drugiej strony
- wyniki :
 oczopląs nie występuje  prawidłowo
 oczopląs kołowy z opóżnieniem, znika po pewnym czasie, występuje
lekki zawrót głowy  obwodowy zespół przedsionkowy
 oczopląs pojawia się od razu i nie znika  ośrodkowy zespół
przedsionkowy

• próba obracania (Unterberga) :
- pacjent staje naprzeciwko lekarza z rękami wyprostowanymi i zwróconymi
w kierunku lekarza
- pacjent idzie w miejscu i po chwili zamyka oczy
- jeśli stopniowo obraca się :
 uszkodzenie po stronie w którą pacjent się obraca

• oczopląs (nystagmus) :
- są to mimowolne, rytmiczne ruchy gałek ocznych, ujawniające się najczęściej w skrajnym wychyleniu gałek
- typ :
 wahadłowy (obustronny)
 rytmiczny (z wyraźną fazą jednostronną)
- postać :
 poziomy
 pionowy
 skośny
 obrotowy
- kierunek :
 określany wg zwrotu fazy szybiej
- szybkość
- amplituda :
 grubofalisty
 drobnofalisty
- natężenie :
 I0 tylko przy patrzeniu w kierunku fazy szybkiej
 II0 też przy patrzeniu na wprost
 III0 przy patrzeniu w obu kierunkach

- w uszkodzeniu błędnika faza szybka ukierunkowuje się w stronę zdrową, oczopląs jest zwykle poziomy, lub poziomoobrotowy, drobnofalisty
- w uszkodzeniach ośrodkowych faza szybka w stronę chorą, lub oczopląs wahadłowy, grubofalisty, często z komponentą pionową

- oczopląs optokinetyczny :
 przy patrzeniu na jednostronnie przesuwajace się obrazy w polu widzenia (np. podczas jazdy pociągiem)
 faza szybka przeciwnie do kierunku przesuwania się obrazów
 zanika w uszkodzeniach płata skroniowego, lub ciemieniowego

Tagi: BADANIE NERWU PRZEDSIONKOWO ŚLIMAKOWEGO, BADANIE NERWU PRZEDSIONKOWO – ŚLIMAKOWEGO

Kategoria: Neurolog ,Neurologia